(English version below)
Uit Oslo keert de horde terug. Veertig jaar geleden plantten Mayhem de zwarte standaard in bevroren grond. In 1984 opgeroepen, groeide de band uit tot meer dan muziek: een scharnierpunt, een mythologie gebouwd op chaos en dood. Hun meesterwerk De Mysteriis Dom Sathanas, opgeroepen in 1994, beitelde de sonische blauwdruk van black metal in steen. Klank, esthetiek, ideologie, de grenzen van het genre zelf, dat historische album bezegelde alles in bloed en as. Decennia later blijft die plaat ademen door de aderen van iedereen die black metal ernstig neemt. Mayhem staat er nu nog steeds als levende incantatie. Liturgy of Death is hun zevende offering. Een ritueel gewijd aan de dood zelf.
De huidige bezetting, Necrobutcher, Hellhammer, Teloch, Ghul, Attila Csihar, is de meest standvastige die de Noren ooit kenden. Teloch en Ghul betreden nu hun vijftiende jaar. Deze stabiliteit ademt door elk akkoord. Waar eerdere incarnaties van Mayhem experimenteerden tot aan het bizarre (Ordo Ad Chao), levert Liturgy of Death gepolijste vernietiging. Helder geproduceerd, dodelijk. Elke snaar, elke blastbeat, elke vocale brul behoudt zijn plaats zonder aan impact in te boeten. De mix biedt ruimte, zelfs in chaos. Rituele black metal waar precisie en agressie samensmelten tot een wapen.
De opener “Ephemeral Eternity” begint ceremonieel. Gezongen lijnen, Garm van Ulver keert terug naar het zwarte domein. Dan breekt het los. Tremolo riffs jagen, Hellhammer dreunt, en de plaat explodeert in arctische razernij. Attila’s stem: dierlijk, bezeten, theatraal. De Hongaarse tovenaar gromt vanuit zijn ingewanden, kraakt als verscheurde keel, brult operatisch met een register dat kathedralen doet daveren. Zijn vocalen bestrijken de hele breedte van de dood, van primale ontkenning tot stoïsche aanvaarding, van gefluister tot huiveringwekkende proclamaties. “Despair” volgt: sissend, bloedhoestend, sinister. DMDS atmosfeer doorschemert hier. De gitaartoon is ijzig, scherp als besneeuwd glas, snaren trillend en onophoudelijk scherend.
De eerste helft van het album, tracks twee tot vijf, raast als een aaneengesloten blok. “Weep for Nothing” toont complex gitaarwerk, spinnende riffs die zich door het duister weven. “Aeon’s End” schakelt: death/thrash riffwerk, een gitaarsolo die scheurt, en dan, plots, Attila’s cleane stem boven quasi symfonische klanken. Hellhammer, zesenvijftig jaar oud, speelt nog steeds als een razende. Blastbeats die de grond doen scheuren, fills die schedels verbrijzelen. Zijn tempo wisselt zonder hapering.
Bij “Realm of Endless Misery” keert de adem terug. Het tempo daalt. De intensiteit verschuift van razend naar sluimerend dreigend. Hier krijgt Necrobutcher zijn moment: de bas rommelt donker, vloeiend, af en toe in de spotlight. Dit nummer breekt de muur van agressie en opent de poort naar de drie sterkste bezweringen van de plaat. “Propitious Death” volgt: racende grooves, fluisteringen, Attila’s klassieke vocale stijl herleefd. IJzige riffs blijven weven. “Funeral of Existence” leunt op thrashing bruggen, een typische tweede golf van Noorse black metal, met modernere precisie.
Dan de afsluiter: “The Sentence of Absolution”. Een van Mayhems meest monumentale finales. Een langzame opbouw. Wind, ambient stilte. Dissonante gitaren blaten. Hellhammer’s berekende furie stuwt het nummer vooruit tot wervelende, hypnotische ritmes. Tribale percussie neemt het over. Verwrongen vocalen, chants, een vertraagde climax die nergens anders in Mayhem’s oeuvre te vinden is. IJslands dissonant. Ritueel. Het album lost op in schaduwen.
Liturgy of Death is een hakbijl die recht in de essentie van black metal slaat. Het thema, de dood als ongenadige fysieke kracht, wordt uitgewerkt in een brutaal ongefilterd geluid. Ontheiliging als een bevrijdend ritueel. De plaat voelt als een spirituele voortzetting van De Mysteriis Dom Sathanas, veertig jaar verder geëvolueerd. De productie helderder, de songstructuren epischer, de uitvoering dodelijker. Occult. Onverbiddelijk. Meedogenloos.
95/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From Oslo the horde returns. Forty years ago Mayhem planted the black standard in frozen ground. Summoned in 1984, the band grew into more than music: a turning point, a mythology built on chaos and death. Their masterpiece De Mysteriis Dom Sathanas, invoked in 1994, carved the sonic blueprint of black metal into stone. Sound, aesthetics, ideology, the very boundaries of the genre, that historic album sealed everything in blood and ash. Decades later it still breathes through the veins of everyone who takes black metal seriously. Mayhem still stands as a living incantation. Liturgy of Death is their seventh offering. A ritual devoted to death itself.
The current line-up — Necrobutcher, Hellhammer, Teloch, Ghul, Attila Csihar — is the most steadfast the Norwegians have ever known. Teloch and Ghul now enter their fifteenth year. That stability resonates through every chord. Where earlier incarnations of Mayhem experimented to the point of the bizarre (Ordo Ad Chao), Liturgy of Death delivers polished destruction. Clearly produced, lethal. Every string, every blastbeat, every vocal eruption holds its place without losing impact. The mix allows space, even within chaos. Ritual black metal where precision and aggression fuse into a weapon.
The opener “Ephemeral Eternity” begins ceremonially. Sung lines — Garm of Ulver returns to the black domain. Then it breaks loose. Tremolo riffs surge, Hellhammer pounds, and the album erupts into arctic fury. Attila’s voice: animalistic, possessed, theatrical. The Hungarian sorcerer growls from his depths, cracks like a torn throat, roars operatically with a register that makes cathedrals tremble. His vocals span the entire breadth of death, from primal denial to stoic acceptance, from whisper to harrowing proclamation. “Despair” follows: hissing, blood-coughing, sinister. The spirit of DMDS seeps through here. The guitar tone is icy, sharp as snow-bitten glass, strings vibrating and relentlessly cutting.
The first half of the album, tracks two to five, rages as a continuous block. “Weep for Nothing” displays complex guitar work, spinning riffs weaving through darkness. “Aeon’s End” shifts: death/thrash riffing, a solo tearing through, and then, suddenly, Attila’s clean voice rising above quasi-symphonic textures. Hellhammer, fifty-six years old, still plays like a force unleashed. Blastbeats that tear the ground open, fills that shatter skulls. His tempo shifts without faltering.
With “Realm of Endless Misery” breath returns. The tempo slows. The intensity shifts from raging to smoldering threat. Here Necrobutcher takes his moment: the bass rumbles dark and fluid, at times stepping into the spotlight. This track breaks the wall of aggression and opens the gate to the three strongest incantations of the record. “Propitious Death” follows: racing grooves, whispers, Attila’s classical vocal approach revived. Icy riffs continue their weaving. “Funeral of Existence” leans on thrashing bridges, quintessential second-wave Norwegian black metal executed with modern precision.
Then the closer: “The Sentence of Absolution.” One of Mayhem’s most monumental finales. A slow build. Wind, ambient stillness. Dissonant guitars bleat. Hellhammer’s calculated fury drives the track forward into swirling, hypnotic rhythms. Tribal percussion takes over. Distorted vocals, chants, a delayed climax found nowhere else in Mayhem’s oeuvre. Icelandic dissonance. Ritual. The album dissolves into shadows.
Liturgy of Death is a hatchet striking directly into the essence of black metal. The theme — death as an unrelenting physical force — unfolds in brutal, unfiltered sound. Desecration takes form as ritual. The record feels like a spiritual continuation of De Mysteriis Dom Sathanas, forty years later evolved. Clearer production, more epic structures, deadlier execution. Occult. Unyielding. Merciless.
95/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Century Media
Conjured on January 15 2026