(English version below)
Achter de naam Mélancolie du Dhampir schuilt Countess Valentina Carmilla Iskariot uit het Amerikaanse North Carolina. Na het debuut Amor uit 2025 en splits met Visonfethacsis en Cœur de Ronces verschijnt met Noblesse haar tweede langspeler, uitgebracht via haar eigen Oakheart Productions. Zeven nummers waarin vampirische romantiek, ziekelijke verlangens en een haast ondraaglijke melancholie elkaar omhelzen. Wie hier uitsluitend treurige, slepende black metal verwacht, komt bedrogen uit.
Een huilende vrouwenstem opent “She of My Blood”, waarna een verscheurende kreet en een salvo blastbeats de stilte aan stukken rijten. De gitaren schieten alle kanten uit en laten de melodie geen ogenblik los. Carmilla stapelt gitaarharmonieën op elkaar die soms heroïsche proporties aannemen en eerder aan de uitbundigheid van power metal doen denken dan aan de gebruikelijke melodieuze black metal. Toch klinkt hier niets glad of gepolijst. De productie is rauw, de drums razen onverbiddelijk voort en boven dat alles krijst en jammert een stem die bij momenten kermend door de muziek snijdt. Pracht en vuil in één adem, en het houdt stand.
“Le baiser du sang” bouwt verder op dat fundament. Venijnige riffs wisselen af met melodieuze uitbarstingen en gitaarpartijen wringen zich voortdurend in nieuwe bochten. Naast tremoloriffs haalt Carmilla regelmatig een solo boven waarin haar vingervlugheid en gevoel voor melodie alle ruimte krijgen. Ook in “Hollow Heart” krijgt het gitaarwerk alle ruimte. De muziek krijgt iets triomfantelijks, terwijl de vocalen klinken alsof de zangeres in haar eigen verdriet verdrinkt. Dat spanningsveld tussen overwinning en ondergang keert in elk nummer terug.
De teksten baden in bloed. Menstruatie, verboden lichamelijke verlangens, zelfverminking en de dood keren voortdurend terug. In “She of My Blood” wordt een incestueuze verbondenheid gesuggereerd, terwijl “Le baiser du sang” liefde en vrijwillige ondergang met elkaar verweeft. “Hollow Heart” is een wanhopige smeekbede aan een geliefde zonder wie de verteller in de aarde wegrot. Carmilla hult haar woorden in vampirische beeldspraak, maar achter die bloedige taferelen schuilt een obsessieve liefde waarin verlangen en vernietiging nauwelijks nog te onderscheiden zijn.
“Lunatic Euphoria” drijft die waanzin verder op, met driftig gitaarwerk en harmonieën die onverwachte richtingen inslaan. Het kortere “Noble Blood, Spirit Resonance” hoort bij de sterkste stukken van de plaat. De gitaren buitelen over elkaar heen, versnellen, houden even in en breken weer los in een stortvloed aan melodieën. De solo snijdt en zingt tegelijk. In nog geen vier minuten propt Carmilla zoveel gitaarwerk als anderen op een volledig album, en elke wending valt op zijn plaats.
In “Dog Woman” krijgt de morbide erotiek een uitgesproken sadistische kant. Littekens worden opengereten, pijn wordt tot genot verheven en het berouw houdt de wreedheid niet tegen. De muziek jaagt onstuimig voort op uitbundige gitaarharmonieën. Afsluiter “Consanguinamorous Wretch” neemt ruim zeven minuten in beslag en voert ons tekstueel door mistige bossen, een binnenkasteel en een leeg graf. Carmilla laat haar gitaar geen moment onbenut, terwijl haar verwrongen vocalen de wanhoop tastbaar maken.
Wie melodieuze black metal uitsluitend met de vertrouwde Scandinavische voorbeelden vereenzelvigt, zal hier vreemd opkijken van de uitbundige gitaarpartijen en ongewone melodische uitstapjes. De rauwe productie houdt het geheel met beide voeten in de ondergrond en de vocalen laten het grimmige karakter nooit los. Carmilla’s gitaarspel neigt geregeld naar het heroïsche en haar stem sleept alles terug de ellende in.
Mélancolie du Dhampir is een eigenzinnige verschijning binnen de Amerikaanse blackmetalunderground. Puristen zullen sommige melodische wendingen moeilijk slikken, maar juist die ongeremde aanpak geeft Noblesse zijn karakter. Een onverwachte en aangename ontdekking.
88/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Behind the name Mélancolie du Dhampir stands Countess Valentina Carmilla Iskariot from North Carolina, USA. Following the 2025 debut Amor and splits with Visonfethacsis and Cœur de Ronces, Noblesse marks her second full-length, released through her own Oakheart Productions. Seven tracks in which vampiric romance, morbid desires and an almost unbearable melancholy embrace one another. Anyone expecting nothing but sorrowful, slow-moving black metal is in for a surprise.
A crying woman’s voice opens “She of My Blood”, before a harrowing scream and a barrage of blast beats tear the silence to shreds. The guitars dart in every direction without ever losing their grip on the melody. Carmilla piles guitar harmonies on top of one another, at times reaching heroic proportions and recalling the exuberance of power metal rather than conventional melodic black metal. Yet nothing here sounds slick or polished. The production is raw, the drums rage relentlessly, and above it all a voice shrieks and wails, at times almost moaning in anguish as it cuts through the music. Beauty and filth in the same breath, and somehow it holds together.
“Le baiser du sang” builds on that foundation. Venomous riffs alternate with melodic outbursts, while the guitar parts constantly twist and turn. Beyond the tremolo riffs, Carmilla regularly unleashes a solo that gives her dexterity and sense of melody plenty of room to shine. The guitar work also takes centre stage in “Hollow Heart”. The music assumes an almost triumphant character, while the vocals sound as though the singer is drowning in her own sorrow. That tension between triumph and ruin returns in every track.
The lyrics are steeped in blood. Menstruation, forbidden carnal desires, self-mutilation and death recur throughout. “She of My Blood” suggests an incestuous bond, while “Le baiser du sang” intertwines love with a willing surrender to death. “Hollow Heart” is a desperate plea to a beloved without whom the narrator rots beneath the earth. Carmilla cloaks her words in vampiric imagery, but behind these blood-soaked scenes lies an obsessive love in which desire and destruction can scarcely be told apart.
“Lunatic Euphoria” pushes that madness further, with frantic guitar work and harmonies that take unexpected turns. The shorter “Noble Blood, Spirit Resonance” ranks among the album’s strongest tracks. The guitars tumble over one another, accelerate, briefly pull back and then burst forth again in a torrent of melodies. The solo cuts and sings at the same time. In less than four minutes, Carmilla crams in as much guitar work as others might spread across an entire album, yet every twist falls into place.
On “Dog Woman”, the morbid eroticism takes a distinctly sadistic turn. Scars are torn open, pain becomes pleasure, and remorse does nothing to restrain the cruelty. The music charges ahead relentlessly, propelled by exuberant guitar harmonies. Closing track “Consanguinamorous Wretch” stretches beyond seven minutes and takes us lyrically through misty forests, the inner chambers of a castle and an empty grave. Carmilla never lets her guitar rest, while her tortured vocals make the despair almost tangible.
Anyone who associates melodic black metal exclusively with the familiar Scandinavian examples will be taken aback by the exuberant guitar parts and unusual melodic excursions. The raw production keeps everything firmly rooted in the underground, while the vocals never allow the music to lose its grim character. Carmilla’s guitar playing frequently approaches the heroic, only for her voice to drag everything back into misery.
Mélancolie du Dhampir is an eccentric presence within the American black metal underground. Purists may struggle to swallow some of these melodic twists, but it is precisely that unrestrained approach that gives Noblesse its character. An unexpected and thoroughly enjoyable discovery.
88/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Oakheart Productions
Conjured on october 25 2026