(English version below)
Uit de diepten van Trondheim stijgt opnieuw het duister op. Misotheist, erfgenamen van een stad die het zwarte vuur al liet branden lang voor de rest van Noorwegen er oren naar had – van Thorns tot Mare, van Kaosritual tot Celestial Bloodshed – keert terug met hun vierde proclamatie. De Pinte. De Getormenteerden. Een band die zichzelf wegcijfert achter naamloosheid en mist, waarvan alleen B. Kråbøl met zekerheid naar voren treedt als stem, als bezweerder, als vlam. De rest zijn schaduwen met instrumenten. Die anonimiteit is geen pose. Het is doctrine.
De Pinte opent met Unanswered Thrice, een bezwering die geen ruimte laat voor twijfel. De drums vallen in als een vonnis – onderaards, onverbiddelijk, loodzwaar en toch razend. Kråbøl’s stem buldert erdoorheen als iets dat te lang opgesloten zat, gebroken glas gemalen in een keel van as. De tremolo riffs ademen niet, zij bijten. Zes minuten die aanvoelen als een initiatie, een vuistslag die het ritueel inluidt en de luisteraar geen keuze laat.
Blinded and Revealed verdiept de wond. De basgitaar rommelt als een reusachtige machine diep onder de grond, de drumgroeven hakken en stampen terwijl de gitaren kronkelen in donkere melodische bogen. Vijf minuten veertig seconden in splijt de muziek open: een slepende basmelodie, een crescendo van stille intensiteit dat de haren in de nek recht zet. Het is het moment waarop De Pinte de luisteraar bij de strot grijpt en niet meer loslaat.
Dan daalt Kjetterdom neer. Ketterij. Het album vertraagt tot een dodenmars, een slepende processie door modder en as. De basgitaar neemt het voortouw en draagt de melodie als een zwaar kruis, terwijl de gitaren hun weerhaken diep in het vlees zetten. Kråbøl’s stem stretcht en scheurt in alle richtingen, zijn gillen snijdt door de trage massa als een kling door zwart ijs. Dit is het zwartste hart van het album, een trance die de luisteraar kneedt tot hij rijp is voor wat komen gaat.
En dan opent het titelstuk zich als een grafkamer. Eenentwintig minuten. De opening is feestelijk in zijn duisternis: synths zweven als koude adem, hoorns klinken als een begrafenisstoet die nadert over een bevroren vlakte, snaren strelen het duister zacht voordat de drums neerdalen en alles verandert. De Pinte is een wereld op zichzelf, een landschap van tremolo’s die golven als zwarte koorts, blastbeats die de grond doen scheuren, palmgedempte passages die ademen als iets dat net tot leven is gewekt. Misotheist beheerst de kunst van de spanningsboog met een zeldzame meesterhand: de escalaties komen niet wanneer je ze verwacht, de rust is nooit werkelijk rust, en de stem van Kråbøl dicteert elk keerpunt als een hogepriester die zijn gemeente door de hel leidt. Twintig minuten die voorbijglijden als een nacht die je niet wil verlaten en die je veranderd achterlaten.
De Pinte is de bekroning van een discografie die al indrukwekkend was, en tegelijk het bewijs dat Terratur Possessions zijn reputatie als hoedster van het meest compromisloze zwarte metaal niet voor niets draagt. Het Noorse label herbergt een legioen van het duister – Darvaza, Whoredom Rife, Dark Sonority – en plaatst met deze plaat opnieuw een steen in de muur van een erfenis die blijft groeien. Misotheist heeft een plaat geschreven die gloeit van binnenuit, beheerst en bezeten tegelijk, begeesterend in elk detail. De drumklank vult de wanden, de basgitaar draagt body en melancholie ineen, de gitaren schuren en gloeien in het duister, en over dit alles waakt een band die haar instrument beheerst als hadden zij een pact gesloten met iets ouders dan de muziek zelf.
Dit is wat zwart metaal kan zijn wanneer het in de juiste handen valt en de juiste duisternis vindt.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the depths of Trondheim the darkness rises once more. Misotheist, heirs to a city that kept the black flame burning long before the rest of Norway cared to listen – from Thorns to Mare, from Kaosritual to Celestial Bloodshed – returns with their fourth proclamation. De Pinte. The Tormented. A band that erases itself behind anonymity and mist, of which only B. Kråbøl steps forward with certainty as voice, as conjurer, as flame. The rest are shadows with instruments. That anonymity is no pose. It is doctrine.
De Pinte opens with Unanswered Thrice, a conjuration that leaves no room for doubt. The drums descend like a verdict – subterranean, relentless, leaden and yet ferocious. Kråbøl’s voice thunders through it all like something that has been caged too long, broken glass ground in a throat of ash. The tremolo riffs do not breathe – they bite. Six minutes that feel like an initiation, a fist to the jaw that opens the ritual and leaves the listener no choice.
Blinded and Revealed deepens the wound. The bass guitar rumbles like a vast machine turning deep beneath the earth, the drum grooves hack and pound while the guitars coil through dark melodic arches. Five minutes and forty seconds in the music splits open: a lurching bass melody, a crescendo of quiet intensity that raises the hairs on the neck. It is the moment where De Pinte seizes the listener by the throat and does not let go.
Then Kjetterdom descends. Heresy. The album slows to a death march, a dragging procession through mud and ash. The bass guitar takes the lead, bearing the melody like a heavy cross, while the guitars sink their barbs deep into the flesh. Kråbøl’s voice stretches and tears in every direction, his screaming cuts through the slow mass like a blade through black ice. This is the blackest heart of the album, a trance that kneads the listener until he is ready for what is to come.
And then the title track opens like a burial chamber. Twenty-one minutes. The opening is ceremonial in its darkness: synths drift like cold breath, horns toll like a funeral procession approaching across a frozen plain, strings caress the darkness softly before the drums descend and everything changes. De Pinte is a world unto itself, a landscape of tremolo riffs rolling like black fever, blast beats that split the earth, palm-muted passages that breathe like something newly summoned into being. Misotheist commands the art of tension with a rare and masterful hand: the escalations do not come when expected, the silence is never truly silence, and the voice of Kråbøl dictates every turning point like a high priest leading his congregation through hell. Twenty minutes that slip by like a night you do not wish to leave, and that change you before they release you.
De Pinte is the crowning achievement of an already formidable discography, and proof that Terratur Possessions carries its reputation as guardian of the most uncompromising black metal for good reason. The Norwegian label shelters a legion of darkness – Darvaza, Whoredom Rife, Dark Sonority – and places with this record yet another stone in the wall of a legacy that keeps growing. Misotheist has written an album that glows from within, controlled and possessed at once, rapturous in every detail. The drum sound fills the walls, the bass carries both weight and melancholy, the guitars scour and smoulder in the dark, and over all of this presides a band that has mastered its craft as though a pact was sealed with something older than music itself.
This is what black metal can be when it falls into the right hands and finds the right darkness.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Terratur Possessions
Conjured on March 10 2026