(English version below)
De wind uit het noorden draagt de geur van natte aarde en lijkverbranding, terwijl vanuit het zuiden een verstikkende tempelwalm opstijgt. Wanneer de poorten van het graf zich openen, rest er slechts één sonisch ritueel. Deze split CD, bezegeld door Medieval Prophecy Records, is een zwartmagische bezwering geperst in het diepste zilver van de underground. Een verbond in bloed tussen de ijzige catacomben van het Finse Hamina en de zonloze diepten van Athene. De hunkering naar de aangekondigde wassen offers op vinyl laat het zwarte gal nu al overvloeien.
Moonfall opent de tombe met vijf primitieve riten. Gevormd door schimmige figuren uit de kringen van Beherit en Witchcraft, weigeren deze Finnen het licht te aanschouwen. Hun stijl is een misvormde reanimatie van de vroege jaren negentig black doom esthetiek, zwaar schatplichtig aan de grootmeesters van Necromantia. Hier regeert de ronkende, loodzwaar omlaag gestemde basgitaar die het harmonische fundament vormt. De traditionele gitaarfocus is volledig losgelaten. Het resultaat is een hol, ceremonieel en esoterisch geluid dat kruipt als dikke mist door een vergeten begraafplaats. Slepende, logge doom ritmes wisselen af met ijzige blackmetal uitbarstingen. De vocalen zijn diep begraven in een cryptische galm, een ranzige, verstikkende stem die de luisteraar langzaam mee de afgrond in sleurt. Ontsproten aan de kille Finse bodem, ademt deze obscure, hypnotiserende brij een verrassend mediterrane, rituele sfeer uit. Dit is rauwe, muffe undergroundmagie, rechtstreeks opgetekend uit een ondergronds ossuarium.
Vervolgens verschuift de sfeer van de klamme grafkelder naar een met fakkels verlichte offerplaats. Cult of Eibon, geleid door veteranen van Kawir, Nergal en Caedes Cruenta vermeerdert de duisternis met een ontembare, blinde devotie voor de antieke Griekse traditie. Zij prediken een totale aanbidding van de vervlogen Helleense wetten uit de vroege jaren negentig, diep geworteld in de primitieve nalatenschap van Rotting Christ en Varathron. Hun vier composities pulseren met galopperende, bezeten ritmes en heroïsche gitaarlijnen die balanceren tussen dreiging en pure nostalgie. Waar Moonfall kiest voor totale verstikking, zoekt Cult of Eibon de obscuriteit in melancholische melodie en een warmbloedige, mystieke atmosfeer. De productie bezit een organische ademruimte, waardoor elke sinistere riff zich als een gif in de geest nestelt. Elk spoor van de moderne wereld is hier ritueel geëxecuteerd ten gunste van de oude, stoffige Helleense undergroundgeest.
Deze split release is een triomf van de occulte underground. Juist het contrast maakt dit offer zo destructief. Moonfalls esoterische, gotische bas verwoesting staat tegenover de strijdlustige, melodieuze riten van Cult of Eibon. Beiden delen ze dezelfde analoge ziel en dezelfde obsessie met de duistere geschiedenis van Griekenland. Dit is een soundtrack voor de slapenlozen en de doden.
87/100
⸸ Blackie ⸸
English version
The wind from the north carries the scent of damp earth and cremation pyres, while from the south a suffocating temple incense rises. When the gates of the grave are opened, only one sonic ritual remains. This split CD, sealed by Medieval Prophecy Records, is a black magical invocation pressed into the deepest silver of the underground. A blood-bound pact between the icy catacombs of Hamina in Finland and the sunless depths of Athens. The longing for the announced wax offerings on vinyl already causes black bile to overflow.
Moonfall opens the tomb with five primitive rites. Formed by shadowy figures from the circles of Beherit and Witchcraft, these Finns refuse to behold the light. Their style is a malformed reanimation of the early nineties black doom aesthetic, heavily indebted to the grand masters of Necromantia. Here, the rumbling, heavily downtuned bass guitar reigns supreme as the harmonic foundation. The traditional guitar focus has been completely abandoned. The result is a hollow, ceremonial and esoteric sound that crawls like thick fog through a forgotten graveyard. Dragging, cumbersome doom rhythms alternate with icy black metal eruptions. The vocals are buried deep within a cryptic reverberation, a rancid, suffocating voice slowly dragging the listener into the abyss. Born from the cold Finnish soil, this obscure, hypnotic mass exhales a surprisingly Mediterranean and ritualistic atmosphere. This is raw, musty underground magic, transcribed directly from a subterranean ossuary.
The atmosphere then shifts from the damp burial vault to a torch-lit sacrificial ground. Cult of Eibon, led by veterans of Kawir, Nergal and Caedes Cruenta deepens the darkness through an untameable, blind devotion to the ancient Greek tradition. They preach a total worship of the long-forgotten Hellenic laws of the early nineties, deeply rooted in the primitive legacy of Rotting Christ and Varathron. Their four compositions pulse with galloping, possessed rhythms and heroic guitar lines balancing between menace and pure nostalgia. Where Moonfall chooses total suffocation, Cult of Eibon seeks obscurity through melancholic melody and a warm-blooded mystical atmosphere. The production possesses an organic sense of breathing space, allowing every sinister riff to settle into the mind like a poison. Every trace of the modern world has been ritually executed in favour of the old, dusty Hellenic underground spirit.
This split release is a triumph of the occult underground. The contrast itself is what makes this offering so destructive. Moonfall’s esoteric, gothic bass devastation stands opposite the warlike, melodic rites of Cult of Eibon. Both share the same analogue soul and the same obsession with the dark history of Greece. This is a soundtrack for the sleepless and the dead.
87/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Medieval Prophecy Records
Conjured on June 1 2026