(English version below)
Bijna vijftien jaar na hun eerste obscure manifestatie is het Finse duo Moonfall terug uit de duisternis met hun eerste echte full-length. Geen overproductie, geen modern gefröbel — Odes to the Ritual Hills is een bezwering, geen album. Vier rituele composities, 27 minuten lang, opgenomen alsof het op een vervloekt Grieks altaar in 1993 is ingespeeld. En vooral: een eerbetoon aan het vergeten zwarte erfgoed van de vroege jaren negentig, zonder te vervallen in holle imitatie.
Hoewel Moonfall Finnen zijn, ademt hun muziek de geest van de oude Griekse scene: het ritmische geweld van Varathron, het occulte basgeluid van Necromantia, de demonische echo’s van Rotting Christ. Tegelijk sluimert er een Finse degeneratie onder — denk aan vroege Beherit of Barathrum, maar op een bed van analoge synths en zwarte misteksten.
1. 1560 opent de plaat als een soort portaal: een ambient dungeon synth-passsage, als een verloren soundtrack van een occulte jaren ’80 VHS. Geen loze opvulling, maar een echte ceremoniële intro. Je voelt meteen dat wat volgt geen ‘songs’ zijn, maar fragmenten van een bezwering.
2. Countess Carody is de langste en donkerste track. Trage, verstikkende baslijnen, ruisende drumprogrammering en echoënde, onmenselijke vocalen bouwen samen een soort doomritueel op. De synths zweven als moerasmist boven een massagraf. Alles ademt demonie. Necromantia is nooit ver weg, maar ook Thou Art Lord of de obscuurdere Mortuary Drape sidderen in de achtergrond.
3. Ode to the Ritual Hills, de titeltrack, is als een nachtelijke pelgrimstocht langs verlaten altaars. De oorlogstrommels in de intro, het trage tempo, de sacrale synths: dit zou zo op een plaat van Profanum kunnen staan. Hier sluipt de trance binnen: het is muziek om te ervaren, niet te analyseren. Een meditatieve nachtmerrie tussen paganisme en satanisme.
4. Thus Spoke Satanael sluit af in stijl: ambient, kort, maar broeierig. Alsof Mortiis himself nog even een kelk bloed omgooit terwijl de lichten doven. Geen climax, geen bombast — alleen een flard realisatie dat je iets gehoord hebt wat niet voor menselijke oren bedoeld was.
Over de productie en vocalen:
Rauwe lo-fi sound, ingesloten vocalen, onbegrijpelijke kreten… sommige luisteraars zullen afhaken. Maar voor wie échte cult black metal zoekt, is dit exact wat het moet zijn. Geen concertplaat, maar een ritueelverslag. De synths zijn geen “versiering” maar communicatie met een andere sfeer. Alles staat in dienst van de geest, niet van het ego.
Conclusie:
Moonfall geeft ons met Odes to the Ritual Hills geen nostalgie, maar een necromantische reanimatie van iets wat lang dood gewaand was. Dit is geen album voor zij die op zoek zijn naar moderne mastering of cleane riffs. Dit is voor hen die ’s nachts vinyl draaien onder kaarslicht, wierook branden op vergeten altaren, en die nog geloven dat black metal een vorm van praktijk kan zijn.
90/100
Luisteren bij voorkeur op vinyl, onder maanlicht, in het bijzijn van vergeten goden.
Blackie
English version
After nearly fifteen years of lurking in the shadows, Finnish duo Moonfall return with their first proper full-length, and what a summoning it is. Odes to the Ritual Hills is not an album in the conventional sense — it is a black ceremonial recording, a forgotten rite cast in sound. Four compositions, 27 minutes long, recorded as if they had been carved into the stone of some long-abandoned altar in 1993. This is no hollow tribute — this is resurrection.
While Moonfall hails from Finland, the essence here is steeped in the early Greek scene: the hypnotic pulse of Varathron, the bass-drenched sorcery of Necromantia, and the demonic flair of early Rotting Christ. Yet a distinct Finnish decay lingers — think Beherit, Barathrum — filtered through analog synths and black incantations whispered across time.
1. 1560 opens not with a bang, but a ritual: dungeon synth ambience that feels like a lost VHS intro to a forbidden 80s horror tape. Not just filler — this is a true invocation, setting the space for what follows.
2. Countess Carody is the heart of the album — slow, suffocating, driven by distorted bass lines and ritual percussion. The vocals are unintelligible and echo-drenched, as if possessed by some underworld entity. Floating above it all are spectral synths that could have crawled out of an old Necromantia rehearsal. Dark, ceremonial, and utterly captivating.
3. Ode to the Ritual Hills, the title track, marches in with war drums and monastic pace. It unfolds like a nocturnal procession across haunted landscapes. The doom-infused cadence, layered with minimal synths, recalls Profanum at their most meditative. This is trance-inducing black metal: spiritual, not performative.
4. Thus Spoke Satanael closes the record with a short ambient piece, not as a finale, but as an epilogue. Echoes of early Mortiis flicker through the mist — a last flicker of flame before the ritual site is abandoned once again.
On the production and vocal style:
This is raw, lo-fi black metal at its most deliberate. Buried vocals, unpolished edges — these are not flaws but features. The synths are not decoration; they are a second voice, a conduit between dimensions. For those expecting studio sheen or concert clarity, this will be a shock. For those who understand the deeper calling of black metal, it will feel like home.
Conclusion:
Odes to the Ritual Hills is not nostalgic. It’s necromantic. Moonfall doesn’t merely imitate the past — they conjure it. This is an album for those who still light candles when they play records. For those who believe that black metal, at its core, is an act of devotion.
90/100
*Best experienced on vinyl, by candlelight, under an open sky
Blackie
Under the seal of Iron Bonehead Productions
Conjured on June 7 2025