(English version below)
Er bestaat geen ontwaken uit deze klank. Geen ontsnappen aan deze dodenzang.
Uit de pestadem van San José, Costa Rica, rijst MORTUAL met een debuut dat klinkt als een eeuwenoude vervloeking — Altar of Brutality is geen verzameling songs, maar een reeks necrotische bezweringen die ruiken naar opgegraven vlees en goddeloze honger.
Geen technische praal, geen overdreven gelaagdheid: enkel rotheid met intentie. Acht hymnen van totale geestelijke negatie, gevat in de geest van wat Death Metal ooit was — en zelden nog is. Hier geen glitterende productie of Amerikaanse perfectie, maar een klooster van verrotting, gebouwd met riffs als kettingen, blastbeats als slagen, en vocalen die als dikke bloeddamp uit het graf opkruipen.
Vanaf Mortuary Rites is duidelijk waar dit heen gaat: geen richting, maar diepte. Geen songs, maar tunnels. Deze opener, verwrongen en met doordachte tempowissels, zet de toon voor een album dat niet alleen wil verpletteren, maar wil infecteren. De invloed van Morbid Angel in hun meest kwaadaardige gedaante zweeft hier zichtbaar — het is niet de razernij van techniek, maar de opbouw van besmetting die telt.
Dan volgt Necromancy Ritual — het hart, de kern, het gebod. Wat hier klinkt is pure grafmagie: een mantra van rottende riffs, opbouwend in bezetenheid, steeds weer opkrullend in zijn eigen vervloeking. De groove is traag en chant-achtig, als een kringdans rond een open graf, met een bezwerend ritme dat niets anders doet dan roepen naar wat onder het oppervlak ligt. Als je niet bezweert, besta je niet.
In Divine Monstrosity sluipt plots een vleug doom binnen — verstikkend, sloom en schurend. Alsof Incantation hun hand reikt, maar die hand is zwart, gebroken en bloederig. Het tempo zakt in, maar de sfeer dikt aan als stroperige mortel tussen vermolmde botten.
Fiendish Visions is dan weer het tegengif: onheilspellende grind, versnellingen als een razende val, en tussen de furieuze riffs door een razernij die doet denken aan de immateriële waanzin van vroege Immolation. Riffs snijden hier niet — ze wringen.
Het titelnummer Altar of Brutality brengt alles samen: een trager, mid-paced altaar met een vervormde ruggengraat. Hier zindert de sfeer van oude Death, maar dan verkalkt, zonder de klinische helderheid — alleen overgave en opbouw, met riffs die kronkelen als ingewanden rond een roestige speer.
En dan is er nog Skeletal Vortex — het zeldzame, desoriënterende moment waarop de chaos kortstondig losbarst en in een maalstroom verandert. Schizofreen en bijtend, een nummer dat de tweede helft van de plaat extra tanden geeft. Hier wordt het ritueel pas echt gevaarlijk.
Ecstasy of Death sluit af zoals dit soort platen dat moeten doen: zonder belofte, zonder troost, zonder einde. Alleen de echo van het altaar. Alleen dat.
Altar of Brutality is geen nieuwe bladzijde in het Death Metal-hoofdstuk. Het is een bladzijde die al bestond. Maar men had ze jarenlang niet durven openslaan. En nu is ze terug. Gedoopt in stinkend water, bezongen in ketterij. MORTUAL heeft het altaar niet gebouwd. Ze hebben het ontheiligd.
80/100
Blackie
English version
There is no awakening from this sound. No escape from this death chant.
From the pestilent breath of San José, Costa Rica, rises MORTUAL with a debut that feels less like a record and more like an ancient curse. Altar of Brutality is not a collection of songs — it is a sequence of necrotic incantations reeking of unearthed flesh and godless hunger.
No technical showmanship. No ornamental layering. Only rot with intent. Eight hymns of total spiritual negation, forged in the spirit of what Death Metal once was — and rarely still is. No sparkling production, no American polish, only a monastery of decay built from chainlike riffs, bone-cracking blasts, and vocals that rise like thick blood-vapour from the tomb.
From the first track, Mortuary Rites, the descent begins. These are not songs — these are tunnels. Twisted and filled with calculated tempo shifts, this opening track sets the tone for a record that seeks not just to crush, but to infect. The spirit of Morbid Angel in its most malevolent form hovers here — not in technical speed, but in the way decay is slowly cultivated like mould on wet stone.
And then Necromancy Ritual arrives — the core, the curse, the command. What unfolds here is pure grave-sorcery: a mantra of rotting riffs that rise and twist into themselves, coiling around a ritualistic groove like a circle of ash around an open pit. It is slow, chant-like, and absolutely possessed. If you do not conjure — you do not exist.
In Divine Monstrosity, a fetid stench of doom begins to creep in — suffocating and sick. One could swear that Incantation reached out here, but the hand is blackened, broken and bloodied. The pace drops, yet the atmosphere thickens like sludge between crumbling bones.
Fiendish Visions then acts as the antidote — a hallucinatory grind, a frenzied fall. Between convulsive blasts and warping riffs lies a madness that brings to mind the immaterial chaos of early Immolation. Riffs do not slash here — they writhe.
The title track, Altar of Brutality, ties all threads together — a mid-paced dirge with a crooked spine. Echoes of old Death stir beneath the surface, but without clinical precision — only surrender and ritual motion, with riffs that slither like entrails around rusted spears.
Then comes Skeletal Vortex — a rare, disorienting moment when chaos briefly breaks loose. Unhinged and biting, it gives the second half of the record its sharpened teeth. The ritual begins to turn dangerous.
Ecstasy of Death closes as this kind of record should: without promise, without comfort, without end. Only the echo of the altar. Only that.
Altar of Brutality is not a new chapter in the Death Metal scripture. It is a page that always existed — but for years, no one dared open it. Now it has returned. Baptised in stench, sung in heresy. MORTUAL did not build the altar. They desecrated it.
80/100
Blackie
Under the seal of Nuclear Winter Records
Conjured on July 19 2025