(English version below)
Onder een met roet verzadigde hemel, waar de rook van verbrande relikwieën nog nasmeult in de wind, sluimert een visioen. Geen visioen van hoop, maar een zwartgloeiende bezwering uit de krochten van Swartadauþuz’ scheppingsdrift — een nieuwe onthulling van Muvitium, dat deze keer niet in Zweedse rouwtaal spreekt, maar in een demonisch Engels dat even universeel als profaan klinkt.
Through the Veil of Medieval Prophecies is geen plaat, maar een portaal. Een poort die openscheurt tussen gotische gewelven, waar het bloed van vergeten koninkrijken nog uit de voegen druipt. Waar vorige releases zich nog lieten omhullen door ambientnevel en rouwakoestiek, is dit een gestolde storm van melodische zwartkunst. De zielen die deze evocatie bezielen — Besvärjelse (stemmen uit de kelders), Spillrör (tromroffels uit het graf), Sortilege (baslijnen als ondergrondse stromingen) — worden tot een instrumentarium in dienst van het Ritueel.
De opener “Veil of Hidden Sacrament” spreidt het doek: koortsige synths, als sacrale rook, openen de mis. Riffs kerven patronen als symbolen in rottend perkament, en meteen worden we ondergedompeld in de echo van een verdwenen kloostergrafiek. Dan volgt “Abandoned by the Light” — een hymne van ontheemden. Hier spreekt de Nacht zélf, met een stem die wanhopig klampt aan wat geen licht meer kent. De melancholie is tastbaar, als een dolk op de huid.
Hoogtepunt volgt met “The Kingdom of Evil”: geen theatrale blasfemie, maar een klankvorm van bezeten majesteit. Denk aan een echo van In the Nightside Eclipse, maar dan natter, donkerder, minder trots — een keizerrijk waar de vaandels scheuren in de wind, maar de geest niet wijkt. De basspel van Sortilege kronkelt als slang onder het oppervlak, soms leidend, soms verbergend.
Met “The Black Prince” duikt een andere demon op, fluisterend en spottend tegelijk. Een geharnaste schim die lacht tussen de riffgolf door — een spotlach uit een grafkuil, een echo van verraad. De synths wervelen als strijdvlaggen op een oude vestingmuur. In “Hymn of the Blood Cult” klinkt dan weer de roep van vergeten rituelen: de zang is opstandig, bezwerend, onmenselijk. De drums slepen de luisteraar mee in een dans van verdoemenis.
“Under the Banner of Behemoth” en “Armies of the Night” zijn als spiegelende spreuken: riffs die cirkelen, dissonant en schurend, opbouwend tot een trance. De melodieën zijn scherp als dolken en oud als begraaftekruiden. Het zijn geen liederen, het zijn marsen — niet vooruit, maar naar binnen, dieper in het merg.
Het epische “The Doomsday Battle” laat heldere stemmen weerklinken boven de strijd, alsof er nog ergens een echo van hoop trilt. Maar het is een leugen. Het is het laatste bedrog vóór de duisternis voltooid is. Het slotnummer “Within the Dark Arts” is de sluitsteen, het zegel dat de bezwering voltooit: zwaar, slepend, met een ijzige flair die het bloed doet stollen.
Deze derde full-length van Muvitium is geen nieuw hoofdstuk, maar een bezegeling. Een culminatie van jarenlange verering van het Zwarte Pad — een plaat die klinkt als een schaduw tussen de tapes van oude Griezelzielen en de middeleeuwse furie van de Noordse geest.
Wat Swartadauþuz hier smeedt, is geen nostalgie. Het is overgave. Aan de kou. Aan het verleden. Aan het Niets.
90/100
Blackie
English version
Beneath a sky blackened with soot, where the smoke of charred relics still lingers in the wind, a vision slumbers. Not a vision of hope, but a black-glowing incantation from the chasms of Swartadauþuz’s ever-burning forge — a new revelation from Muvitium, this time no longer whispered in Swedish mourning-tongue, but proclaimed in a demonic English, as universal as it is profane.
Through the Veil of Medieval Prophecies is no mere album — it is a portal. A rift torn open between gothic vaults, where the blood of forgotten kingdoms still drips from the stones. Where earlier releases wandered through ambient mist and acoustic lament, this is a storm crystallized into melodic black art. The spirits conjured here — Besvärjelse (voices from the cellar), Spillrör (drumbeats from the tomb), Sortilege (basslines like underground currents) — become instruments in service of the Rite.
The opening “Veil of Hidden Sacrament” unfurls the shroud: feverish synths rise like sacred smoke, setting the altar ablaze. Riffs carve symbols into rotting parchment, and we are submerged in the echo of long-faded cloistered shadows. What follows, “Abandoned by the Light”, is a hymn of the exiled — the Night itself speaking with a voice that clings desperately to what no longer knows illumination. Melancholy drips like venom, sharp and suffocating.
The third incantation, “The Kingdom of Evil”, stands as a true apex — no theatrical blasphemy here, but majestic possession. Echoes of In the Nightside Eclipse pulse through its veins, though wetter, darker, stripped of arrogance — a realm where torn banners flutter and the imperial spirit still smolders beneath the ash. Sortilege’s basswork coils beneath, sometimes rising, sometimes retreating into the earth.
In “The Black Prince” a different demon appears — mocking, whispering, clad in rusted armor. His laughter cuts through the tremolo like a knife through old linen. “Hymn of the Blood Cult” then resurrects the rites of the forgotten: the vocals grow more deranged, the drums conjure a dance of damnation. This is black metal as liturgy.
“Under the Banner of Behemoth” and “Armies of the Night” mirror each other — circling riffs, scraping dissonance, hypnotic construction. The melodies slice like daggers, aged like funereal herbs. These are no songs — they are inward marches, burrowing toward the spine.
“The Doomsday Battle” strikes with deceptive light: choral voices rise above the fray, the last gasp of something sacred. But it’s a lie. The final deceit before the darkness completes itself. “Within the Dark Arts” brings the seal — slow, brooding, ice-veined and final.
This third full-length by Muvitium is no new chapter — it is a culmination. A culmination of years spent kneeling before the Black Path, offered now as a whisper to the eternal. The album echoes the shadows of old Greek cassette spirits and Northern medieval wrath, but offers no pastiche. This is not nostalgia. It is submission. To the cold. To the past. To the Void.
90/100
Blackie
Under the seal of Medieval Prophecy Records
Conjured on July 27 2025