English version below)
Nifelheim heeft de fakkel neergelegd. Hier staat Myrdinger.
Uit het niets, zonder waarschuwing, barst Wrath’s Obliteration los als een vuurbal uit de krochten van Zweden. Alles brandt. De gitaren slaan als zwepen, de drums zijn stormen van staal, de stem scheurt door merg en been. Dit is geen band die black metal speelt, dit is black metal. Instinct, razernij, overgave.
Er zit niets moderns of gepolijst in deze klank. Alles is rauw, verzadigd van bloed en roest, maar tegelijk messcherp. De riffs grijpen zich vast in het brein, melodieën glijden als messen door een dode huid. De ritmiek is bezeten, voortdurend op het randje van instorting, maar telkens herpakkend, alsof chaos zelf even orde vindt om harder te kunnen toeslaan.
De bas pulseert als een verdoemde hartslag. De drums zwellen aan tot muren van onmenselijke snelheid, maar verliezen nooit richting. Er schuilt een instinctieve precisie in dit alles, alsof elke slag door haat geleid wordt, niet door techniek. De productie ademt zweet, metaal en vlees. Ruw, levend, tastbaar.
De band bestaat uit drie namen die lijken weggelopen uit een verdoemde kapel: Acfernius, die gitaar, bas en zang voor zijn rekening neemt, en drummers Hellstorm en Myrding, elk bezeten in hun deel van de verwoesting. Volgens de gegevens op Metal Archives lijken ze geen verleden te hebben in andere bands, wat het nog indrukwekkender maakt dat zoiets donkerzwarts plots in volle vorm uit het niets verschijnt. Hun samenspel is moeiteloos, alsof ze al eeuwen in dezelfde vlammen hebben gespeeld.
Ook tekstueel schuilt hier iets uitzonderlijks. Geen snel neergepende flarden of holle slogans, maar zorgvuldig opgebouwde visioenen die de reis van de ziel volgen, van de Acheron tot Hades, van rebellie tegen het goddelijke tot zelfoffer en verbranding. De teksten ademen mythologische diepte, occulte symboliek en een onmiskenbaar gevoel voor ritueel. Ze passen bij de muziek als rook bij vuur, even bezeten, even ernstig, even zuiver in intentie.
Wrath’s Obliteration verscheen voorlopig enkel digitaal via Bandcamp, maar schreeuwt om een fysieke vorm. Vinyl, tape, iets tastbaars dat bloed kan opnemen. Want deze muziek leeft pas echt wanneer ze tussen vingers snijdt.
Myrdinger is de belichaming van alles wat nog echt leeft in de Zweedse ondergrond. Een ontdekking van formaat. Dit bewijst dat black metal niet sterft, dat er nog nieuwe namen opstaan met overtuiging, die niets verkopen behalve hun bezielde haat.
Een openbaring, rauw en bloedrood. Een ontdekking die alles doet trillen wat ooit heilig was.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Nifelheim have laid down the torch. Here stands Myrdinger.
Out of nothing, without warning, Wrath’s Obliteration erupts like a fireball from the depths of Sweden. Everything burns. The guitars lash like whips, the drums roar in steel storms, the voice tears through bone and soul. This is not a band playing black metal. This is black metal. Instinct, fury, devotion.
There is nothing modern or polished in this sound. Everything bleeds, rusts, vibrates, yet every note cuts with precision. The riffs cling to the mind, melodies slide like blades through dead skin. The rhythm feels possessed, always close to collapse, yet constantly reforming, as if chaos itself briefly finds order only to strike harder.
The bass pulses like a cursed heartbeat. The drums rise into walls of inhuman speed but never lose direction. There is an instinctive precision at work here, every strike driven by hatred rather than technique. The production reeks of sweat, metal and flesh. Raw, living, tangible.
The vocals are not sung but expelled, a possessed cry that rips open the air. No theatrics, no posturing, only wrath, sacred in its cruelty. Each track sounds as if it was born directly from a furnace of fire and blood.
The band consists of three names that seem to have stepped out of a damned chapel: Acfernius, handling guitars, bass and vocals, and drummers Hellstorm and Myrding, each channeling their own portion of ruin. According to Metal Archives they have no previous history in other bands, which makes it even more astonishing that something this dark has appeared fully formed out of nothing. Their interplay feels effortless, as if they have played together for centuries in the same flames.
Lyrically this record holds something rare. No hastily written fragments or empty slogans, but carefully constructed visions tracing the journey of the soul from Acheron to Hades, from rebellion against the divine to sacrifice and immolation. The words carry mythological depth, occult symbolism and a genuine ritual gravity. They breathe the same conviction as the music, the same hunger to burn the world until it is purified.
Wrath’s Obliteration is for now available only digitally on Bandcamp, yet it screams for a physical incarnation. Vinyl, tape, something that can absorb blood. This music truly lives only when it cuts between your fingers.
Myrdinger embodies everything that still burns in the Swedish underground. A revelation. Proof that black metal does not die, that new names still rise with conviction, selling nothing but their possessed hate.
A revelation, raw and blood red. An album that makes everything once sacred tremble again.
Mandatory acquisition for every black metal devotee.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Conjured on October 29 2025