(English version below)
Uit de nacht van de Lage Landen rijst Nachtheem op, anoniem en ongeteld, als een gestalte die zich nauwelijks laat grijpen. Hun debuutalbum Waan van de Leegte draait rond de leegte als zelfbedrog, rond de illusies waarmee de mens diepere waarheden op afstand houdt. Terratur Possessions herbergt dit Nederlandse gezelschap, een onverwachte thuishaven voor een sound die de harde Nidrosiaanse rotsen van Bergen ver achter zich laat. Twee jaar na hun gevierde demo Nacht, zij met ons… en twee splits verder, keert Nachtheem terug met een volwaardige plaat die het oeuvre van de band definitief op eigen benen zet.
De vergelijking met Vemod hing als een vloek boven de vroege releases. Die vloek is nu verbroken. Waar Nacht, zij met ons… nog baadde in een koele, afstandelijke productie vol zweefzwaar ambient, scheurt Waan van de Leegte zich los en ademt warmer, transparanter, bijtender. De diepe putten van Bergtatt, In the Nightside Eclipse en vroege Burzum schuilen in de diepte van het geheel, maar Nachtheem destilleert hieruit iets eigens: atmosferische black metal die voortdurend scheurt tussen razende stormwinden en melancholische mid-tempopassages, tussen agressieve grunts en heldere, haast Agallochiaanse zanglijnen die weemoed als een lijkwade dragen.
Geen vuur in gods hallen opent met een gematigde aanval, maar de tweede helft onthult een folkachtige, etherische wandeling die dieper beitelt dan de aanvankelijke snauw doet vermoeden. Verdoemd door de Tijd gloeit met een eigenaardig licht, als ochtendzon boven een besneeuwd woud: eenvoudige progressie als fundament, dan een stormloop van urgentie, en ten slotte een schallende finale die het stuk verder draagt dan zijn bescheiden aanvang belooft. Het Duister Verdeeld draagt de melancholie het zwaarst, hypnotiserende riffs die zich vastbijten en weigeren los te laten. Drie stukken van elk zo’n zeven minuten, alle drie eindigend in een toonmatige ontlading die het geheel samenkit tot één meeslepende, duistere stroom.
De Ontwaking trekt resoluut de folkkaart: vier minuten heidens ritueel, akoestische snaren die spoken naar een wereld begraven onder eeuwen vergeten. Het titelnummer daalt af in rustgevende ambient, een langzame ondergang in de leegte waaruit het album was opgerezen, en waaruit het nooit geheel ontsnapt. De productie, rauw en organisch, dient de muziek zoals een graf de dode dient: als omhulsel, als stilte, als laatste context.
Waan van de Leegte is een plaat die de luisteraar meesleurt in haar eigen leegte en hem daar achterlaat. Vijf bezweringen die bewijzen dat Nachtheem de vergelijkingen met anderen definitief achter zich heeft gelaten en een eigen duisternis heeft gevonden.
88/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the night of the Low Countries rises Nachtheem, anonymous and uncounted, a presence that barely allows itself to be grasped. Their debut album Waan van de Leegte revolves around emptiness as self-deception, around the illusions through which mankind keeps deeper truths at bay. Terratur Possessions shelters this Dutch entity, an unexpected home for a sound that has left the hard Nidrosian cliffs of Bergen far behind. Two years after their acclaimed demo Nacht, zij met ons… and two splits later, Nachtheem returns with a full-length that firmly sets the band’s body of work upon its own foundation.
Comparisons to Vemod lingered like a curse over the early releases. That curse has now been broken. Where Nacht, zij met ons… bathed in a cold, distant production steeped in drifting ambience, Waan van de Leegte tears itself free and breathes with greater warmth, clarity and bite. The deep wells of Bergtatt, In the Nightside Eclipse and early Burzum remain hidden within the depths of the album, yet Nachtheem distils something distinctly its own from these sources: atmospheric black metal constantly torn between raging storms and melancholic mid-paced passages, between aggressive growls and clear, almost Agalloch-like vocal lines that carry sorrow like a funeral shroud.
Geen vuur in gods hallen opens with a measured assault, yet its second half unveils a folk-infused, ethereal journey that cuts deeper than its initial snarl suggests. Verdoemd door de Tijd glows with a peculiar light, like morning sunlight above a snow-covered forest: a simple progression forms its foundation, followed by a surge of urgency and ultimately a resounding finale that carries the piece far beyond what its modest beginning promises. Het Duister Verdeeld bears the heaviest burden of melancholy, driven by hypnotic riffs that sink their hooks deep and refuse to let go. Three compositions of roughly seven minutes each, all culminating in tonal eruptions that bind the album into a single dark and compelling current.
De Ontwaking embraces its folk essence without hesitation: four minutes of heathen ritual, acoustic strings reaching toward a world buried beneath centuries of forgetting. The title track descends into tranquil ambience, a slow surrender to the void from which the album emerged and from which it never fully escapes. The production, raw and organic, serves the music as a grave serves the dead: as a vessel, as silence, as final context.
Waan van de Leegte is an album that draws the listener into its own emptiness and leaves him there. Five invocations that prove Nachtheem has cast aside all comparisons and uncovered a darkness entirely its own.
88/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Terratur Possessions
Conjured on May 08 2026