(English version below)
Nachtmaar is een Zwitserse black-metalentiteit, oorspronkelijk gevormd rond Swartagaldas en M. Goathammer, en intussen uitgebreid met leden uit de kringen van Antiversum en Deathcult. De kern komt uit de ondergrond, met wortels in Koldun and Opferblut en verwante rottingen. Sinds 2020 hebben ze twee demo’s, twee EP’s, een full length en een split achtergelaten onder het zegel van Hexenkult. Wat ze brengen is rauwe, rituele Black Metal, zonder licht en zonder verzachting.
De intro zet meteen een deur op een kier. Er klinkt een koorzang uit de diepte, stemmen die tegen de stenen drukken en proberen door te breken. Meerdere klokslagen volgen, droog en hol, telkens opnieuw, alsof een oude kracht probeert te verzegelen wat daar beneden beweegt. Pas daarna komt de muziek naar boven.
Wat je hoort zijn twee ruw vastgelegde fragmenten, voorlopers die te vroeg naar boven zijn gehaald. Stukken die nog naar aarde ruiken, naar vocht, naar iets dat nog in wording is, al voelbaar en zwaar aanwezig. Ze dragen de spanning van materiaal dat eigenlijk nog onder de grond hoort te liggen, dicht bij het aanstaande album dat verder gist.
Claves opent met een ijzige reeks tonen die zich meteen vastzet. De hoofdriff spreekt als een oude bezwering die opnieuw wordt aangegrepen, gedragen door een plechtige en geladen adem, verwant aan De Mysteriis Dom Sathanas en even onwrikbaar in zijn tijdloosheid. Die lijn blijft hangen, weigert te verdwijnen en vult de ruimte met een koude aanwezigheid die alles doordrenkt.
De stem beweegt in een vreemde laag, net buiten wat je werkelijkheid kunt noemen. Ze schuurt langs de randen van de songs, als een aanwezigheid die niet in het midden wil staan maar toch overal voelbaar is. Geen theatrale vorm, geen uitbarsting. Een entiteit die door de klankmassa glijdt en sporen achterlaat.
De drums trekken grenzen, droog en afgemeten, alsof iemand in steen kerft. Elke slag voelt als een markering, een bevestiging dat dit ritueel doorgaat. Geen drang naar snelheid, geen beweging naar voren, alleen het vastleggen van de ruimte waarin deze klanken mogen bestaan.
De ruwheid voelt onvermijdelijk, alsof deze klank alleen zo kan bestaan. De opname ademt vochtige muren, een kelderlucht die niet weg te filteren valt. Alles klinkt alsof het net uit een spleet in de aarde is gehaald en ongefilterd is vastgelegd, zonder poging om het te temmen of te polijsten.
Over het geheel hangt een droge, koude ernst. Een aanwezigheid die geen uitleg nodig heeft. De Zwitserse verstarring zit in elke laag: in de soberheid, in de kilte, in de manier waarop niets wordt verzacht. Hexenkult blijft een vrijplaats voor zwarte klank die niets wil zijn behalve wat ze is: ruw, ritueel en onbuigzaam. Nachtmaar staat hier vanzelfsprekend in dat spoor.
Deze twee stukken tonen slechts een fractie van wat er onder de grond broeit. De kracht die hier doorbreekt, klinkt alsof ze nog maar half is losgelaten. Als dit de aanloop is naar het album, dan staat er iets te wachten dat dieper en donkerder zal slaan dan wat hier al voelbaar is.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Nachtmaar is a Swiss black-metal entity, originally formed around Swartagaldas and M. Goathammer, and since expanded with members from the circles of Antiversum and Deathcult. The core emerges from the underground, with roots in Koldun and Opferblut and related rot. Since 2020 they have left behind two demos, two EPs, a full length and a split under the seal of Hexenkult. What they bring is raw, ritual Black Metal, without light and without mitigation.
The intro immediately opens a door ajar. A choral chant rises from below, voices pressing against stone, trying to force their way through. Several bell strikes follow, dry and hollow, repeated again and again, as if an old force is attempting to seal what stirs beneath. Only then does the music surface.
What follows are two roughly captured fragments, precursors brought up too early. Pieces that still smell of earth and moisture, of something still forming, already tangible and heavy with presence. They carry the tension of material that properly belongs underground, close to the forthcoming album that continues to ferment.
Claves opens with an icy sequence of tones that immediately takes hold. The main riff speaks like an old incantation taken up again, carried by a solemn and charged breath, akin to De Mysteriis Dom Sathanas and equally unyielding in its timelessness. That line lingers, refuses to fade, and fills the space with a cold presence that permeates everything.
The voice moves in a strange register, just outside what could be called reality. It scrapes along the edges of the songs, an presence that avoids the centre yet remains everywhere. No theatrical delivery, no eruption. An entity gliding through the mass of sound, leaving traces behind.
The drums draw boundaries, dry and measured, as if cut into stone. Each strike feels like a mark, a confirmation that the ritual continues. No drive toward speed, no forward motion, only the fixation of the space in which these sounds are allowed to exist.
The rawness feels inevitable, as if this sound could only exist in this form. The recording exhales damp walls, a cellar air that cannot be filtered out. Everything sounds as though it has just been pulled from a crack in the earth and captured unaltered, without any attempt to tame or polish it.
A dry, cold seriousness hangs over the whole. A presence that requires no explanation. Swiss rigidity permeates every layer: in the austerity, in the chill, in the way nothing is softened. Hexenkult remains a free ground for black sound that wants to be nothing other than what it is: raw, ritual and unbending. Nachtmaar stands naturally within that current.
These two pieces reveal only a fraction of what is brooding beneath the surface. The force breaking through here sounds as though it has only been half released. If this is the approach to the album, then something waits ahead that will strike deeper and darker than what is already felt here.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Hexenkult
Conjured on January 7 2026