(English version below)
Oostenrijk fluistert duisternis. Nahtrunar stijgt opnieuw op uit die kilte, en na het ambitieuze, veelzijdige Hrima, vijftien bezweringen lang, ambient en atmosferisch tegelijk, keert de band terug met Sphären. De toon is onmiskenbaar veranderd. Hrima spreidde zijn vleugels wijd. Sphären slaat ze dicht en duikt. Scherper. Kouder. Meer als een mes dan een landschap. Symbolismus, het debuut, gold lange tijd als onaantastbaar. Een absoluut meesterwerk, koud en atmosferisch, het soort plaat dat zich in het geheugen brandt en daar blijft smeulen. Dat Nahtrunar er nu met Sphären gevaarlijk dicht bij komt, grenst aan het onwaarschijnlijke.
De productie ademt de jaren negentig: rauw, ijzig, militant in de drums. Nahtrunar put uit het diepste Scandinavische erfgoed, Darkthrone, Emperor, oude Dimmu Borgir, zonder oppervlakkig te herleven wat allang begraven leek. De toetsen zweven als koude adem boven een bevroren meer. De gitaarmelodieën wenen, treuren, klimmen omhoog en vallen terug. Eenvoudig van opzet, dodelijk van effect. Hier brandt iets ouds, iets duisters, iets dat niet getemd wil worden. Altare Productions draagt dit duister met overtuiging.
Kreuz Isa opent huilend, gedreven, de gitaarklank rauw en schurend, de kosmische synths een vage, kille gloed in het verder verlaten landschap. Het slot escaleert, vocalen die scheuren, een melodie die betovert en niet loslaat. Ymirs Traum galmt daarna als een proclamatie uit een vergeten tijdperk: galopperend slagwerk, riffs die Emperor oproepen als spoken uit de grond, een schoonheid die snijdt tot op het bot. In glisternde Fäden verwoben drijft urgenter, de stijgende melodieën episch van karakter, als iets dat omhoogwil maar de aarde weigert los te laten, als een geest die zijn ketenen breekt.
Das astrale Verlies barst open in razende vaart, blastbeats die de grond doen scheuren, en dan, onverwacht, violen en fluiten en akoestisch gitaarwerk die zich door het weefsel weven als een rouwstoet door mist. De melodie neemt bezit. Die Einsamkeit des Lichts draagt die akoestiek verder mee, maar het zijn de dreunende stuwing en de huilende leads die de ziel bij de keel grijpen. De synths nemen hier meer ruimte, gloeiend en ijzig tegelijk, en bouwen toe naar een adembenemende apotheose die lang blijft nagalmen. Die Schatten werden lang sluit het geheel als een zwart ritueel: echoënde melodieën, escalaties van tempo en intensiteit, wervelende toetsen, en de titels worden gefluisterd als een laatste aanroeping voor het duister valt. Wat overblijft is een ijzingwekkende, absolute stilte.
Symbolismus beitelde de norm diep in steen. Sphären komt gevaarlijk dicht bij datzelfde vuur, en wie dacht dat Nahtrunar dat ooit nog zou evenaren, wordt hier met koude precisie tot zwijgen gebracht.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Austria whispers darkness. Nahtrunar rises again from that cold, and after the ambitious, versatile Hrima, fifteen incantations long, both ambient and atmospheric, the band returns with Sphären. The tone has unmistakably changed. Hrima spread its wings wide. Sphären folds them and dives. Sharper. Colder. More like a blade than a landscape. Symbolismus, the debut, long stood as untouchable. An absolute masterpiece, cold and atmospheric, the kind of record that burns itself into memory and continues to smoulder there. That Nahtrunar comes dangerously close to it with Sphären borders on the improbable.
The production breathes the nineties: raw, icy, militant in the drums. Nahtrunar draws from the deepest Scandinavian heritage, Darkthrone, Emperor, old Dimmu Borgir, without superficially reviving what has long been buried. The keys float like cold breath above a frozen lake. The guitar melodies weep, mourn, climb upward and fall back. Simple in construction, deadly in effect. Something old burns here, something dark, something that refuses to be tamed. Altare Productions carries this darkness with conviction.
Kreuz Isa opens wailing, driven, the guitar tone raw and abrasive, the cosmic synths a faint, cold glow in the otherwise deserted landscape. The ending escalates, vocals tearing, a melody that enchants and does not let go. Ymirs Traum then resounds like a proclamation from a forgotten era: galloping drums, riffs that summon Emperor like spectres from the earth, a beauty that cuts to the bone. In glisternde Fäden verwoben pushes forward with greater urgency, the rising melodies epic in character, as something that wants to ascend but refuses to leave the earth behind, like a spirit breaking its chains.
Das astrale Verlies bursts open at furious speed, blast beats tearing the ground apart, and then, unexpectedly, violins and flutes and acoustic guitar work weave through the fabric like a funeral procession through mist. The melody takes possession. Die Einsamkeit des Lichts carries that acoustic element further, but it is the pounding momentum and the wailing leads that seize the soul by the throat. The synths take more space here, glowing and icy at once, building towards a breathtaking apotheosis that lingers long after. Die Schatten werden lang closes the whole as a black ritual: echoing melodies, escalating tempo and intensity, swirling keys, and the titles are whispered as a final invocation before the darkness falls. What remains is an icy, absolute silence.
Symbolismus carved the standard deep into stone. Sphären comes dangerously close to that same fire, and anyone who thought Nahtrunar would ever match it again is here silenced with cold precision.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Altare Productions
Conjured on April 12 2026