(English version below)
Corpus Putridum is het eerste levensteken van Necrófago, een band uit Caxias do Sul, Zuid-Brazilië die pas sinds 2025 bestaat. Op Metal Archives en Bandcamp is nog niets van hen te vinden. Vocalist Aglasis wil pas echt naar buiten treden wanneer muziek, teksten, artwork en productie overeenkomen met wat hij voor ogen heeft. Deze drie nummers zijn een eerste blik op wat daar onder de grond aan het gisten is.
Wie een gepolijste kennismaking zoekt, belandt op het verkeerde kerkhof. Necrófago speelt rauwe black/death en laat technische opsmuk links liggen. De riffs zijn tot op het bot gestript en slepen zich tergend lang voort in eenvoudige, repetitieve patronen. Ze kruipen en strompelen, tot het tempo plots aantrekt en de rottende massa even in beweging schiet. Ook dan blijft alles vuil en rudimentair klinken.
Wanneer Necrófago gas terugneemt, komt de demo het best tot zijn recht. Trage riffs krijgen het karakter van een morsige doodsmars en worden zo hardnekkig herhaald dat ze zich vastbijten. Mid-tempopassages breken die traagheid open, waarna de doodsmars zich weer voortzet. Aglasis schuurt met zijn keel onder de muziek in plaats van erboven, alsof hij tussen het puin ligt begraven. Een ontsporende solo trekt de hele zaak nog wat dieper de goot in.
De instrumenten staan dicht op elkaar gepakt en ruiken naar schimmel, alsof de nummers in een vochtige kelder zijn dichtgetimmerd en daar zijn vergeten. Corpus Putridum is geen definitief visitekaartje. Twee nummers zijn voorlopers van een bijna voltooid album, het derde verschijnt op een komende EP. Aglasis beschouwt de band als een werk in opbouw en waarschuwt dat alles nog kan veranderen. Hij wil het materiaal genadelozer maken.
Dat maakt deze demo tot een smerige kier in een deur die nog lang niet openstaat. Wat erdoorheen glipt, is primitief, ongeslepen en bij tijd en wijle heerlijk log. Als dit slechts een tussenvorm van Necrófago is, mag die modder gerust aan de laarzen blijven kleven.
⸸ Blackie ⸸
English version
Corpus Putridum is the first sign of life from Necrófago, a band from Caxias do Sul, South-Brazil, that has only existed since 2025. Nothing can be found on Metal Archives or Bandcamp yet. Vocalist Aglasis only wants to truly emerge when the music, lyrics, artwork and production match what he has in mind. These three tracks offer a first glimpse of what is fermenting beneath the ground.
Anyone looking for a polished introduction has wandered into the wrong graveyard. Necrófago plays raw black/death and leaves technical embellishment by the wayside. The riffs are stripped to the bone and drag themselves along through simple, repetitive patterns for agonising stretches. They crawl and stagger until the tempo suddenly picks up and the rotting mass lurches into motion. Even then, everything remains filthy and rudimentary.
When Necrófago slows down, the demo is at its strongest. Sluggish riffs take on the character of a grimy death march and are repeated so relentlessly that they sink their teeth in. Mid-tempo passages break open that sluggishness, before the death march resumes. Aglasis scrapes his throat beneath the music rather than rising above it, as though buried somewhere among the rubble. A derailing solo drags the whole thing a little deeper into the gutter.
The instruments are packed tightly together and reek of mould, as though these songs were boarded up in a damp cellar and forgotten there. Corpus Putridum is not a definitive calling card. Two of these tracks are precursors to an almost completed album, while the third will appear on an upcoming EP. Aglasis considers the band a work in progress and warns that everything may still change. He wants to make the material even more merciless.
That makes this demo a filthy crack in a door that is still far from open. What slips through is primitive, unpolished and, at times, wonderfully lumbering. If this is merely an intermediate form of Necrófago, that mud can happily stay stuck to our boots.
⸸ Blackie ⸸
Conjured on September 28 2026