(English version below)
Nihilvm is gegroeid. Waar de EP Life–Death–Empty nog sterk geworteld zat in de death metal, is dit een andere gestalte. De band heeft zich uitgekleed tot essentie. Weg met ballast. Wat overblijft, is een volwaardige oorlogsmachine die zichzelf niet bewijst maar afdwingt.
Het album opent met “Arcy triumf śmierci”. Geen snijdende tremoloriffs, geen uitbarsting. Het sleept zich voort, traag en zwaar, als een vooraankondiging die niet genegeerd kan worden.
Dan “Transcendencja”, de echte aanval. De proclamatiezang barst los, begeleid door een riff die je meteen onderwerpt. Alles beweegt, niets ontspant. De vocalen spreken. Geen gekrijs, geen gebrul, wel proclamatie. Alsof de stem afkomstig is uit een andere kamer, vanachter een gesloten deur. Bevelen, voorgelezen uit een boek dat niemand meer durft openen. Rituele aankondigingen van dat wat al onderweg is.
Tremoloriffs worden afgewisseld met dissonante akkoorden. Ritmes verschuiven, maar breken niet. De kracht zit niet in complexiteit, wel in beheersing. In de herhaling die doorsnijdt. In de structuur die dwingt. In de riffs die klinken als marsbevelen.
“Srebrzyste ostrza gwiazd” sleept je dieper het album in. Een duistere hymne. Dreigend, traag, beklijvend. Het middenstuk is een draaikolk. Niet door technische opbouw wel door intensiteit. De gitaarmelodieën voelen verwrongen en ongrijpbaar, als gezichten in rook. De stem klinkt als een opperbevelhebber uit de onderwereld die zijn troepen toespreekt.
“Reticulum” en “Zjadacze światów” geven een ander gelaat: meer ritmisch, soms zelfs groove-achtig, zonder ooit toegankelijk te worden. Het stompende middenrif van “Zjadacze światów” lijkt de aarde zelf te verplaatsen. Riffs duwen, trekken, knarsen. Geen stijl, geen spel. Alleen overtuiging.
Dan “Nihilizm ostateczny (zawiła droga ku boskości)” , het zevende nummer, en het beste. Alles vertraagt. Atmosfeer, spanning, verstikking. De stem vult de ruimte. Geen effect, geen opbouw. Alleen gewicht. De gitaar sleept, hakketakt, cirkelt rond als een aasgier. De herhaling weegt. De dreiging groeit.
Koniuracja sluit af zonder los te laten. Geen outro. Geen adem. Alleen nog één keer alles en dan stilte. Geen rust, geen troost. Alleen herhaling. En gehoorzaamheid.
De productie is droog, helder, en hard. Elk instrument staat waar het moet staan. Er is niets dat de randen verzacht. Geen lagen. Geen glans. Alleen klank en gewicht. M. van No Solace tekende voor de productie. Alles klinkt scherp, trefzeker, en zonder ruis.
De band past naadloos binnen de bezwerende lijn van Terratur Possessions. Denk aan het geweld van Darvaza, het ritualistische van Misþyrming, het zwartgeblakerde van Umbra Conscientia en Nihilvm als hun militaire variant, strak in vorm, hard van toon.
Een plaat als deze laat zich niet temmen. De proclamatiezang blijft nazinderen lang nadat de klank is verstomd. De tremoloriffs grijpen, beheersen, herhalen. Dissonanties snijden, zonder te breken. Alles klinkt beheerst, niets voelt veilig. Ancient Cosmic Emanation is geen demonstratie van kracht. Het is kracht. Onwrikbaar. Gecontroleerd. Meedogenloos. Wat Nihilvm hier aflevert, is niets minder dan een triomf.
85/100
Blackie
English version
Nihilvm has evolved. Where the Life–Death–Empty EP was still rooted in death metal, this is another entity. The band has stripped itself to the core. No more excess. What remains is a fully formed war machine that does not argue — it imposes.
The album opens with “Arcy triumf śmierci.” No slashing tremolo riffs, no eruption. It drags itself forward — slow and heavy — like a forewarning that cannot be ignored.
Then comes “Transcendencja”, the true assault. Proclamatory vocals erupt, accompanied by a riff that demands submission. Everything moves, but nothing loosens. The vocals speak. No screams, no growls but proclamation. As if the voice comes from another room, from behind a closed door. Orders read from a book no one dares to open. Ritual announcements of what is already on its way.
Tremolo riffs alternate with dissonant chords. Rhythms shift without breaking. The strength lies not in complexity, but in control. In repetition that cuts. In structures that command. In riffs that sound like marching orders.
“Srebrzyste ostrza gwiazd” pulls you deeper into the album. A dark hymn. Threatening, slow, searing. The midsection is a vortex. Not because of technical escalation but because of sheer intensity. The guitar melodies feel twisted and elusive, like faces forming in smoke. The voice speaks like an underworld commander addressing his troops.
“Reticulum” and “Zjadacze światów” reveal another face: more rhythmic, at times even groove-oriented — without ever becoming accessible. The stomping midriff of “Zjadacze światów” feels like it moves the ground itself. Riffs push, pull, grind. No style, no act. Only conviction.
Then “Nihilizm ostateczny (zawiła droga ku boskości)” , the seventh track, and the strongest. Everything slows. Atmosphere, tension, suffocation. The voice fills the room. No effect, no build-up. Only weight. Guitars drag, lurch, circle like vultures. Repetition bears down. The threat thickens.
Koniuracja ends without letting go. No outro. No breath. One last overwhelming wave and then silence. No comfort. No peace. Just the order to repeat. And obey.
The production is dry, clear, and unforgiving. Each instrument exactly where it belongs. Nothing smooths the edges. No layers. No gloss. Just sound and weight. M. of No Solace handled the production. Everything is sharp, precise, without interference.
The band fits seamlessly into the cursed line of Terratur Possessions. Think the violence of Darvaza, the ritual of Misþyrming, the scorched blackness of Umbra Conscientia and Nihilvm as their military arm, strict in form, harsh in tone.
This album refuses to be tamed. The proclamatory voice lingers long after the sound has died. Tremolo riffs grip, dominate, repeat. Dissonance cuts without collapse. Everything feels deliberate. Nothing feels safe. Ancient Cosmic Emanation is not a display of power. It is power. Unyielding. Controlled. Merciless. What Nihilvm delivers here is nothing short of a triumph.
85/100
Blackie
Under the seal of Malignanr Voices/Terratur Possessions
Conjured on August 5 2025