(English version below)
Nyrak komt uit de Belgische ondergrond en laat met Phoenix Mortis horen dat hun klank een eigen richting heeft gevonden. Het project van Nevel van Gotmoor kreeg vorm in stilte en groeide verder met Risbourg van Serpents Oath aan de voorzijde. Phoenix Mortis is hun derde volledige plaat. Het voelt alsof de band nu pas volledig is doorgedrongen tot wat ze altijd voor ogen had.
De muziek beweegt binnen een vorm van black metal die zwaar en atmosferisch aanvoelt. Geen vluchtige melodieën. Geen open plekken. De gitaren bouwen lagen die blijven hangen. De orchestratie geeft een koude rand die uitwaaiert door de mix. De stem klinkt ruw en dicht bij het bot. De drums van Veldeman duwen alles vooruit met patronen die strak blijven ademen in het donker.
De sfeer is massief. De productie ligt dicht tegen de luisteraar. Het geluid vult de kamer zonder poespas. De band speelt geen licht materiaal. Dit is black metal die in een trage wolk over je heen trekt. Een wolk die geen warmte toelaat. Alles wordt gedragen door een onderliggende kracht die niet wordt uitgesproken maar wel aanwezig blijft.
Phoenix Mortis draait rond de cyclus van verval en terugkeer. De plaat voelt als een doorlopend geheel dat telkens dieper de ruimte in gaat. Er zit geen opluchting in deze muziek. De gelaagdheid wordt gebruikt om druk op te bouwen, niet om rustpunten te scheppen. Het drieluik dat de plaat afsluit draait rond leegte, rouw en een vorm van terugkeer die geen triomf brengt. Eerder een beweging die blijft nazinderen en niet tot rust komt.
Dit is black metal die zwaar binnenkomt. Niet door snelheid alleen. Niet door extremiteit. Door intensiteit die zich vastzet. Door klanken die voelen alsof ze uit een kelderruimte worden getrokken. Door een visie die strak blijft binnen donkere lijnen.
Met Phoenix Mortis laat Nyrak horen dat de ondergrond nog steeds leeft. De band brengt een plaat die je niet snel vergeet. Een werkstuk dat blijft rondspoken wanneer de stilte terugkeert.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Nyrak rises from the Belgian underground and shows with Phoenix Mortis that their sound has taken its own direction. The project was shaped by Nevel from Gotmoor and pushed further into form with Risbourg from Serpents Oath at the front. Phoenix Mortis is their third full length. It feels like the moment where the band finally reaches the place it has been moving toward since the beginning.
The music moves within a strain of black metal that feels heavy and atmospheric. No fleeting melodies. No open space. The guitars build layers that linger. The orchestration drifts through the mix with a cold presence. The voice cuts close to the bone. The drums of Veldeman drive everything forward with patterns that stay tight and restless.
The atmosphere is dense. The production sits close to the listener. The sound fills the room without decoration. This is black metal that hangs over you like a slow cloud. A cloud that shuts out any sense of warmth. Everything rests on an inner force that is never explained but always felt.
Phoenix Mortis turns around a cycle of decay and return. The album feels like one continuous pull into deeper ground. There is no relief in this music. The tension remains. The layered structure is used to increase pressure rather than to break it. The closing trilogy moves through emptiness and grief toward a form of return that never becomes triumph. It leaves a trace that stays long after the final note.
This is black metal that hits with weight. Not through speed alone. Not through extremity. Through intensity that clings to the mind. Through sound that feels as if it has been dragged out of a buried room. Through a vision that stays fixed within dark lines.
With Phoenix Mortis Nyrak shows that the underground still breathes. The band delivers a record that does not fade quickly. A work that keeps moving in the silence that follows.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Void Wanderer Productions
Conjured on November 21 2025