(English version below)
Uit het duister van Ecuador rijst een nieuwe naam, gehuld in rook en stof: Oath of Malignancy. Hun debuut Sabbath Witchcraft, verschenen via WolfKult Religion, is een zeldzame evocatie van de geest die ooit door Zuid-Amerika en Hellas waarde trok. De glorietijden van oude Mystifier herleven, ruw, archaïsch, bezeten.
De opname opent met bezwerende klanken, monastieke stemmen en een grauwe orgelsluier die zich langzaam ontvouwt in “Desecrated Winter Storm”. De sfeer is broeierig en rottend, als een ritueel dat in de catacomben van Belo Horizonte had kunnen plaatsvinden. De keyboards zijn dominant en sleuren de gitaarpartijen mee in een mist van vervorming, terwijl de bas gromt als een levend wezen.
Het titelnummer “Sabbath Witchcraft” bouwt op rond trage, dreigende melodieën die langzaam aanzwellen. De synths vormen de kern van de bezwering en werken als een demonische adem die elk instrument omhult. De stem klinkt van ver, hol en giftig, met het soort echo dat herinnert aan Worship Him en Crossing the Fiery Path.
In “Pilgrim of My Obscurity” zakt de plaat in een tranceachtige cadans. De monotone ritmiek, afgewisseld met heldere zang, ademt authenticiteit, volledig toegewijd aan het oudvlezig geluid van de oertijd.
Later volgt “A Thousand Cuts in My Flesh to Wash Away Sin”, waarin de gitaren meer ruimte krijgen en de drums sporadisch versnellen, alsof een oude satanische rite een gewelddadige wending neemt. “Blessed Is He Who Renounces Himself” sluit dit bloedoffer af met verdoemde grandeur, de toetsen golvend als wierook boven een kelk vol verrotting.
De productie is dof, metaalachtig en bedompt, exact wat deze muziek vereist. Elke noot klinkt alsof hij uit de ingewanden van de aarde zelf wordt getrokken. Het resultaat is een tape die ruikt naar stof, kaarsvet en oude houtrook. Sabbath Witchcraft klinkt als iets wat eeuwen onder as lag te sluimeren en nu terug ademt in zwavel en damp. De vlam brandt opnieuw in het zuiden. Uit Ecuador komt een stem die roept uit de krochten. Oath of Malignancy heeft de oude goden gehoord.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the darkness of Ecuador emerges a new name, veiled in smoke and dust: Oath of Malignancy. Their debut Sabbath Witchcraft, released through WolfKult Religion, is a rare evocation of the spirit that once haunted South America and Hellas. The glory of ancient Mystifier rises again, raw, archaic, possessed.
The recording opens with chants and monastic voices, an organ haze slowly unfolding into “Desecrated Winter Storm”. The atmosphere is dense and rotting, like a ritual that could have taken place in the catacombs of Belo Horizonte. The keyboards dominate and drag the guitars into a fog of distortion, while the bass growls like a sentient creature.
The title track “Sabbath Witchcraft” builds upon slow, ominous melodies that steadily ascend. The synths form the heart of the incantation, a demonic breath enveloping every instrument. The voice sounds distant, hollow and venomous, echoing the spirits of Worship Him and Crossing the Fiery Path.
In “Pilgrim of My Obscurity” the album descends into trance. The monotonous pulse, interwoven with clean vocals, radiates authenticity and devotion to the ancient flesh of sound.
“A Thousand Cuts in My Flesh to Wash Away Sin” grants the guitars more presence, the drums occasionally rising in violent surges, as if an old satanic rite turns feral. “Blessed Is He Who Renounces Himself” closes this bloodlit ceremony with condemned grandeur, the keys floating like incense above a chalice of decay.
The production is dim, metallic and suffocating, exactly as it should be. Every note feels carved from the innards of the earth. The result is a tape that reeks of dust, wax and burnt wood. Sabbath Witchcraft sounds like something that has slumbered beneath centuries of ash, now breathing again through sulfur and smoke. The flame burns anew in the South. From Ecuador, a voice rises from the depths. Oath of Malignancy has heard the old gods.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Wolfkult Religion
Conjured on October 23