(English version below)
Toen The Eucharist hier passeerde, hoorden we een Roemeense band die zich diep had ingegraven in de smerige black/death-krochten van Archgoat. Inmiddels wordt in Arad alweer nieuw gif gebrouwen. Vengeance & Destruction is voorlopig enkel digitaal beschikbaar en vormt de eerste voorbode van een nieuw album waarvan titel, releasedatum en label nog in de duisternis blijven. Eén nummer dus, en Occultor haalt meteen de zweep boven.
Deze keer raast Occultor richting het Zuid-Amerika van de jaren tachtig. Occultor noemt het zelf warthrash, een benaming die hier als een bebloede vuist past. Rauwe, primitieve riffs worden in razende vaart door de song gejaagd, de drums rammen de aanval vooruit en hysterisch gierende solo’s snijden dwars door het geweld. Alles klinkt vuil en ongetemd, terwijl bas, gitaren en drums opvallend goed van elkaar te onderscheiden blijven. Daarboven wordt een stem uitgebraakt alsof iemand na een nachtelijke grafschennis uit een open tombe zijn laatste vervloekingen over de levenden uitstort.
Hier heerst de geest van die oude black/thrash-barbarij waarin snelheid, vunzigheid en pure agressie elkaar opjutten. War metal stroomt door de aderen, de thrashbijl blijft hakken en ergens tussen Arad en de Braziliaanse ondergrond van weleer is een poort opengebroken. Zuid-Amerikaanse toestanden, opgegraven in Roemenië.
The Eucharist liet ons al breed grijnzen. Vengeance & Destruction jaagt het tempo omhoog en laat een andere, nog wildere kant van Occultor horen. Die Zuid-Amerikaanse koorts staat hen verdomd goed.
En dit is nog maar de single. De honger is gewekt.
⸸ Blackie ⸸
English version
When The Eucharist passed through here, we heard a Romanian band that had burrowed deep into the filthy black/death dungeons of Archgoat. Now, fresh poison is already brewing in Arad. Vengeance & Destruction is currently available digitally only and serves as the first harbinger of a new album whose title, release date and label still remain shrouded in darkness. One track, then, and Occultor immediately cracks the whip.
This time, Occultor hurtles towards the South America of the eighties. The band themselves call it warthrash, a term that fits like a bloodied fist. Raw, primitive riffs are driven through the song at breakneck speed, the drums hammer the assault forward and hysterically wailing solos slice straight through the violence. Everything sounds filthy and untamed, while bass, guitars and drums remain remarkably distinct from one another. Above it all, a voice is vomited forth as though someone, fresh from a nocturnal grave desecration, were hurling his final curses at the living from an open tomb.
The spirit of that old black/thrash barbarism reigns here, with speed, filth and sheer aggression whipping each other into a frenzy. War metal courses through the veins, the thrash axe keeps hacking, and somewhere between Arad and the Brazilian underground of old, a gate has been torn open. South American madness, unearthed in Romania.
The Eucharist already left us grinning from ear to ear. Vengeance & Destruction drives up the tempo and reveals another, even wilder side of Occultor. That South American fever suits them damn well.
And this is only the single. The hunger has been awakened.
⸸ Blackie ⸸