(English version below)
Tussen Belo Jardim en Lajedo, in het binnenland van de Braziliaanse deelstaat Pernambuco, werd Ocultus Funerus in 2003 gevormd. Drieëntwintig jaar later dragen Morthoned Specthron, Ijon Lord Mortus en Manthus Sabathan nog altijd dezelfde namen, nog altijd rond hetzelfde vuur. Van die begintijd rest weinig meer dan een repetitieopname, Mensageiros de Satanás, elf nummers waarop hetzelfde drietal te horen is dat vandaag Invocando Encantos Ancestrais draagt. Hun spoor door de voorbije twee decennia is moeilijk te volgen. Wat boven de oppervlakte komt, zijn schaarse restanten, en nu dit album.
Zes bezweringen volstaan om de deur open te zetten. Vastidão Terrestre trekt eerst een plechtige drempel op: plechtige synths, akoestische gitaren en obscuur gefluister, een stilte voor de storm. Pas daarna breekt de plaat open, en blijft er iets van die zwaarte hangen. Sfeer functioneert hier niet als versiering, ze kruipt tussen de gitaren, hangt achter de stem en blijft als een koude aanwezigheid rondwaren. De titel krijgt hier haast letterlijk gestalte: Invocando Encantos Ancestrais, het aanroepen van oeroude bezweringen. Alsof iets wat diep onder het stof van de voorbije decennia lag opnieuw bij naam wordt geroepen.
Morthoned Specthron is een verhaal op zich. Zijn stem neemt voortdurend andere gedaanten aan, plechtig en bezwerend als een verboden liturgie, om dan open te splijten in een krijs en weg te zakken in iets bestialers. Vooral in die ceremoniële gedaante krijgt de plaat iets onbehaaglijks: woorden die aan de andere kant gehoord moeten worden.
De instrumentale bezetting weigert zich in één tempo op te sluiten. De muziek versnelt, trekt zich terug, verandert van gedaante en slaat opnieuw toe, en houdt de zes nummers zo voortdurend in beweging. Onder dat alles woelt de bas, regelmatig knarsend naar de oppervlakte, een smerige, tastbare aanwezigheid die de muziek een extra laag onrust geeft. Juist wanneer het tempo verschuift, wordt duidelijk hoeveel leven er onder de huid van deze plaat zit.
Ijon Lord Mortus behandelt zijn gitaar evenmin uitsluitend als riffwapen. Tussen het geweld duiken solerende lijnen op die zich loszingen en boven het geheel beginnen te kronkelen, noten die zoeken, stijgen en zich als rook rond de rest van de instrumenten slingeren. Legt Morthoned daar zijn stem overheen, dan sijpelt er werkelijk iets onheiligs door de kieren, een klank die ook na het nummer nog even langs de ruggengraat blijft kruipen.
Over de hele plaat waart de geest van oude Mystifier, terwijl de plechtige synths en rauwe gitaren geregeld herinneringen oproepen aan Dimmu Borgir ten tijde van For All Tid. Die echo’s liggen diep in het zwarte vlees van Invocando Encantos Ancestrais, zonder de eigen duistere adem van Ocultus Funerus te verstikken.
O Bestial Hino Profano, A Batalha Amaldiçoada da Morte, Ocultas Filosofias, Invocando Encantos Ancestrais, O Portal do Inferno: de Portugese titels alleen al verankeren de identiteit van deze plaat. Ook op de opname uit 2003 droegen nummers namen als O Portal, A Revelação en A Derrota do Céu. De afstand van drieëntwintig jaar blijkt kleiner dan hij op papier lijkt. Deze plaat klinkt als een geschiedenis die al sinds 2003 is blijven doorgloeien, toen een enkele repetitie al volstond om een spoor achter te laten.
Wat zich in de jaren daartussen in de schaduw heeft afgespeeld, blijft grotendeels aan ons zicht onttrokken. Misschien hoort dat voorlopig zo. Hier hangt stof aan de muren dat zich niet achteraf laat aanbrengen, jaren die in het donker zijn blijven ademen, en verdomd dat het daar niet sterker van geworden is.
Misschien maakt precies dat onze ontdekking zo verdomd heerlijk. Ocultus Funerus lag al die tijd ergens buiten ons blikveld te gisten. Drieëntwintig jaar na die profane repetitie hebben we eindelijk de steen omgedraaid. Daaronder lag een zwarte parel. En ze glanst alleen bij afwezigheid van licht.
90/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Between Belo Jardim and Lajedo, in the interior of the Brazilian state of Pernambuco, Ocultus Funerus was formed in 2003. Twenty-three years later, Morthoned Specthron, Ijon Lord Mortus and Manthus Sabathan still bear the same names, still gathered around the same fire. Little remains from those early days beyond a rehearsal recording, Mensageiros de Satanás, eleven tracks featuring the same trio that carries Invocando Encantos Ancestrais today. Their trail through the past two decades is difficult to follow. What rises to the surface are scattered remnants, and now this album.
Six incantations are enough to open the door. Vastidão Terrestre first raises a solemn threshold: solemn synths, acoustic guitars and obscure whispers, a silence before the storm. Only then does the record break open, with something of that weight lingering behind. Atmosphere does not function as decoration here; it creeps between the guitars, hangs behind the voice and lingers like a cold presence. Here the title almost takes literal form: Invocando Encantos Ancestrais, the invocation of ancient spells. As though something buried deep beneath the dust of the intervening decades is being called by name once more.
Morthoned Specthron is a story unto himself. His voice continually assumes different forms, solemn and conjuring like a forbidden liturgy, only to split open into a shriek before sinking into something more bestial. Especially in that ceremonial guise, the album takes on something deeply unsettling: words meant to be heard on the other side.
The instrumental body refuses to imprison itself within a single tempo. The music accelerates, withdraws, changes shape and strikes again, keeping all six tracks in constant motion. Beneath it all the bass churns, regularly grinding its way to the surface, a filthy, tangible presence that adds another layer of unrest to the music. It is precisely when the tempo shifts that you realise how much life is moving beneath the skin of this record.
Ijon Lord Mortus likewise refuses to treat his guitar solely as a riff weapon. Amid the violence, lead lines emerge, breaking free and beginning to coil above the whole, notes that search, rise and curl like smoke around the other instruments. When Morthoned lays his voice across them, something genuinely unholy seems to seep through the cracks, a sound that continues crawling along the spine even after the song has ended.
The spirit of old Mystifier haunts the entire record, while the solemn synths and raw guitars repeatedly evoke Dimmu Borgir in the days of For All Tid. Those echoes lie deep within the black flesh of Invocando Encantos Ancestrais without suffocating Ocultus Funerus’ own dark breath.
O Bestial Hino Profano, A Batalha Amaldiçoada da Morte, Ocultas Filosofias, Invocando Encantos Ancestrais, O Portal do Inferno: the Portuguese titles alone anchor the identity of this record. The 2003 recording already carried titles such as O Portal, A Revelação and A Derrota do Céu. The distance of twenty-three years suddenly seems smaller than it does on paper. This record sounds like a history that has kept smouldering since 2003, when a single rehearsal was enough to leave a trace behind.
What unfolded in the shadows during the years between remains largely hidden from our sight. Perhaps, for now, that is how it should be. There is dust on these walls that cannot be applied after the fact, years that have continued breathing in the dark, and damn if they have not grown stronger there.
Perhaps that is precisely what makes this discovery so damned glorious. Ocultus Funerus had been festering somewhere beyond our field of vision all this time. Twenty-three years after that profane rehearsal, we have finally turned over the stone. Beneath it lay a black pearl. And it gleams only in the absence of light.
90/100
⸸ Blackie ⸸
Conjured on August 13 2026