(English version below)
Uit de diepten van Groot-Polen rijst een trio op dat haar naam als een doodvonnis draagt. Ohyda. Gruwel. De band verscheen in mei 2025 met haar eerste volledige ritueel en is mij volledig voorbijgegaan. Een Pools contact tikte mij aan. Wat een ontdekking. Wat een duisternis.
Na drie EP’s die de contouren van een zwartgloeiende kosmologie aftekenden, slaat dit drietal nu toe met Ontheiligde heiligdommen. Het klinkt alsof de opname dertig jaar geleden al af was en sindsdien in een kelder heeft gerotten. De Noorse school in haar meest ongepolijste, meest primitieve gedaante: garagerauw, zonder een spoor van digitale steriliteit, zonder de minste knieval voor het heden. De gitaren beitelen grof en meedogenloos, de riffs ordentelijk eenvoudig en afgekapt van elke melodie die men zou kunnen neuriën. Daarboven zweeft een laag keyboards als ijzige adem boven een bevroren moeras, een extra laag onherbergzaamheid die de kilte tot op het bot doordrijft. Dit is zwarte kunst in haar oorspronkelijke, ongetemde staat.
Het album scheurt door als een bezwering die haar eigen wetten stelt en die van anderen vertrapt. De vocalen zijn ziek, schurend, afstotend, een giftige wolk boven een geluid dat toch al elke welwillendheid verbrandt. De compositie is schematisch en herhalend, en juist daarin schuilt de dodelijke kracht: Ohyda beitelt een muur, steen voor steen, vloek na vloek. De sfeer gloeit van ijzige leegte tot razende proclamatie, van stille uitwissing tot kosmische woede die het hemelgewelf doorklieft. Dit drietal weet wat het oproept en gaat er zonder genade in mee.
De thematiek cirkelt rond de schepping als oerfout, het bestaan als bezoedeling, vernietiging als de enige eerlijke daad. Dit trio bidt tot niets. Het vervloekt alles. Zelfs de stilte op dit album voelt besmet. Dat is het meest verontrustende aan Ohyda: de koude die achterblijft nadat het laatste akkoord is weggestorven.
Ohyda voert geen discussie. Dit drietal proclameert haar zwartgloeiende kosmologie en keert de wereld de rug toe. Voor wie melodie, progressie of verwelkoming zoekt: de deur is dicht, de sleutel verbrand. Voor wie denkt in oude categorieën, voor wie de zwarte kunst vereert in haar meest primitieve, onvergeeflijke gedaante, is dit een openbaring uit de diepte. Een plaat die in mei 2025 had mogen gloeien in mijn collectie en er nu alsnog in brandt.
88/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the depths of Greater Poland rises a trio that carries its name as a death sentence. Ohyda. Abomination. The band appeared in May 2025 with its first full ritual and passed me by entirely. A Polish contact tipped me off. What a discovery. What a darkness.
After three EPs that traced the contours of a black-glowing cosmology, this trio now strikes with Desecrated Sanctities. It sounds as though the recording was finished thirty years ago and has been rotting in a cellar ever since. The Norwegian school in its most unpolished, most primitive form: raw as a garage, without a trace of digital sterility, without the slightest concession to the present. The guitars carve hard and mercilessly, the riffs deliberately simple and severed from any melody one might hum. Above it all drifts a layer of keyboards like icy breath over a frozen marsh, an added layer of inhospitability that drives the cold straight to the bone. This is black art in its original, untamed state.
The album tears through like an incantation that sets its own laws and tramples those of others. The vocals are sick, abrasive, repellent, a toxic cloud above a sound that already burns away every last trace of goodwill. The compositions are schematic and repetitive, and therein lies their lethal power: Ohyda chisels a wall, stone by stone, curse by curse. The atmosphere blazes from icy emptiness to furious proclamation, from silent erasure to cosmic rage that cleaves the vault of heaven. This trio knows what it summons and pursues it without mercy.
The themes circle around creation as primal error, existence as defilement, destruction as the only honest act. This trio prays to nothing. It curses everything. Even the silence on this album feels contaminated. That is what unsettles most about Ohyda: the cold that remains after the last chord has died away.
Ohyda does not argue. This trio proclaims its black-glowing cosmology and turns its back on the world. For those seeking melody, progression or welcome: the door is shut, the key burned. For those who think in old categories, who revere black art in its most primitive, unforgiving form, this is a revelation from the deep. A record that should have been glowing in my collection since May 2025 and is now burning its way in regardless.
88/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Wolfspell Records
Conjured on March 21 2026