(English version below)
Uit de Belgische bossen steeg ooit een demon op. Possession, bezworen in 2012, heropende een wonde die Ancient Rites en Enthroned hadden achtergelaten, het gevoel dat België iets duisters en eigens kon voortbrengen in het extreme metaal. His Best Deceit heropende die wonde. Anneliese en 1585-1646 verdiepten haar. Exorkizein trok de aandacht van Fenriz zelf. Daarna: stilte. Negen jaar. En Possession zweeg. Tot de dag zelf. Geen aankondigingen. Geen voorboden. The Mother of Darkness verscheen als een sloophamer op de drempel, onverwacht, onverbiddelijk, volledig gevormd.
De band keert terug met ruwheid als wapen. De productie is opzettelijk ongepolijst, ritualistische intensiteit, als stof op oude beenderen. De bas dondert zwaar naar voren, dreigend en ronkend, een onderstroom die het geheel verankert. De drums hakken meedogenloos, met de onverbiddelijkheid die herinnert aan de vroege Zuid-Amerikaanse geweldenaars. De gitaarriffs zijn bewust repetitief en ceremonieel, gericht op hypnose, op trance, op het bouwen van een dichte muur waarbinnen leadgitarist S. Iblis kan oprijzen. Zijn melodische leads geven elk nummer een tweede dimensie, een smeulend vuur onder de as, met een intensiteit die herinnert aan Deströyer 666 op zijn meest bezwerend. Het artwork van Chris Moyen, een gepantserde ridder die een kind offert voor een gotisch kasteel terwijl een spinachtige demonische entiteit neerdaalt uit rook en sterrenstof, is een verlengstuk van de muziek. Visueel en sonisch ademen ze dezelfde zwarte lucht.
Na de dreigende intro vol klokken ademt “The Black Chapel” eerst zwaar en slepend, met iets van het vroege Ancient Rites in de ondertoon, voor de riffs losbarsten en de snelheid toeslaat. “Graveside Prayer” bezweert met geheven hoofd, hier toont Iblis zijn vakmanschap het schitterendst. “The Wild Hunt (Let Them Run)” stuwt onophoudelijk voorwaarts, ritselend en meedogenloos als een nachtelijke jacht zonder genade. De krijsvocalen scheuren door het geheel als iets dat lang begraven lag en nu met kracht omhoog dringt.
De tweede helft ontvouwt zich als het ware hart van het ritueel, zwaarder en eigenzinniger dan wat eraan voorafging. “Exhulted Hearts” ademt ruimte in midtempo, groovy en dreigend tegelijk, met de bas prominent en ronkend op de voorgrond. “Cry-Shrine-Die” opent met een basgitaarintro die het bloed doet stollen voor het kookt, escaleert met wild snauwende solo’s en een temperament dat steeds verder oplaait. Het titelnummer gloeit fel en overtuigend, de riffs beitelen zich vast in het geheugen. “Latrodectus Tela” sluipt voort als een spin die haar web spant, geduldig en dodelijk. Dan “Young Blood Ritual”, explosief, episch, allesverterend, sluit het album af als een laatste offer op het altaar.
The Mother of Darkness is een wedergeboorte in meer dan één betekenis. Met nieuwe stemmen en nieuwe krachten treedt Possession een tweede tijdperk binnen, zwaarder geladen dan ooit. Wat deze band bezit, laat zich niet uitdrijven. Het ritueel is volbracht. De demon leeft.
88/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the Belgian forests, a demon once rose. Possession, summoned in 2012, reopened a wound that Ancient Rites and Enthroned had left behind, the feeling that Belgium could produce something dark and singular in extreme metal. His Best Deceit tore it open. Anneliese and 1585-1646 deepened it. Exorkizein drew the attention of Fenriz himself. Then: silence. Nine years. And Possession said nothing. Until the day itself. No announcements. No omens. The Mother of Darkness arrived like a sledgehammer at the threshold, unexpected, inexorable, fully formed.
The band returns with rawness as its weapon. The production is deliberately unpolished, ritualistic intensity, like dust on old bones. The bass thunders forward, menacing and rumbling, an undercurrent that anchors everything. The drums chop mercilessly, with the relentlessness that recalls the early South American warlords. The guitar riffs are deliberately repetitive and ceremonial, aimed at hypnosis, at trance, at building a dense wall within which lead guitarist S. Iblis can ascend. His melodic leads give each track a second dimension, a smoldering fire beneath the ash, with an intensity that recalls Deströyer 666 at its most incantatory. The artwork of Chris Moyen, an armored knight offering a child before a gothic castle while a spider-like demonic entity descends from smoke and stardust, is an extension of the music itself. Visually and sonically they breathe the same black air.
After a threatening intro thick with bells, “The Black Chapel” breathes heavy and slow at first, carrying something of the early Ancient Rites in its undertone, before the riffs erupt and the velocity strikes. “Graveside Prayer” conjures with head raised, here Iblis displays his craft at its most radiant. “The Wild Hunt (Let Them Run)” drives forward without pause, rustling and merciless as a nocturnal hunt that knows no mercy. The shrieking vocals tear through everything like something long buried now forcing itself upward.
The second half unfolds as the true heart of the ritual, heavier and more singular than what preceded it. “Exhulted Hearts” breathes space at midtempo, brooding and menacing, with the bass prominent and rumbling at the fore. “Cry-Shrine-Die” opens with a bass guitar intro that turns the blood cold before it boils, escalating through snarling whammy solos and a temperament that burns ever higher. The title track glows fierce and convincing, its riffs carving themselves into memory. “Latrodectus Tela” crawls forward like a spider spinning her web, patient and deadly. Then “Young Blood Ritual”, explosive, epic, all-consuming, seals the album like a final offering upon the altar.
The Mother of Darkness is a rebirth in more than one sense. With new voices and new forces, Possession enters a second era, more heavily charged than ever before. What this band possesses cannot be exorcised. The ritual is complete. The demon lives.
88/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Iron Bonehead Productions
Conjured on March 18 2026