(English review below)
Tien jaar zijn verstreken sinds Door den holder verrezen, de laatste eigen studiorelease waarmee Pox vanuit de Vlaamse ondergrond naar boven kroop. Veel haast heeft deze entiteit nooit gekend. Sinds 2014 bleven de tekenen van leven beperkt tot twee EP’s, een split en een live-opname, tot de aarde deze zomer opnieuw werd opengebroken. :BKW: (Brass Knuckles Witchcraft) verzamelt vier composities die op verschillende momenten doorheen de geschiedenis van Pox werden geschreven, met de Megiddo-cover als laatste besmetting. Vijf nummers, vijfentwintig minuten. Meer heeft deze ziektehaard niet nodig.
Wie bij black metal met punkinvloeden meteen aan korte, afgeraffelde uitbarstingen denkt, wordt met Luycifers kagie ende helscaps clove al snel op andere gedachten gebracht. De punk zit hier diep in het geraamte: eenvoudig riffwerk, een baldadige cadans en een rauwe directheid die nauwelijks ruimte laat voor opsmuk. De riffs maken geen omwegen. Ze rammen, schuren en vreten zich langzaam vast, terwijl boven het geheel een stem hangt die klinkt alsof ze uit een vochtige kelder naar buiten wordt geschreeuwd.
To Greifswald! duwt nadrukkelijker richting black metal. De punk blijft door de kieren naar binnen waaien, opgenomen in smerig en rockend riffwerk dat het nummer genadeloos vooruitjaagt. Pox weet hoeveel schade met weinig middelen kan worden aangericht. Een handvol riffs, een ritme dat blijft stuwen en die raspende strot volstaan om het karkas overeind te houden. Onder de vuile korst schuilt bovendien iets verraderlijk pakkends; riffs blijven hangen lang nadat het nummer zijn laatste klap heeft uitgedeeld.
Met The Flagellants’ Howling wordt het licht verder dichtgeschoven. Black metal staat hier onmiskenbaar vooraan: kaal, nijdig en rechtlijnig, met een droge aandrijving die verhindert dat het nummer ooit verstijft. Pox (BKW) trekt hetzelfde zwarte spoor verder. De uitgesproken punk van de opener zakt grotendeels onder het oppervlak. Die smerige, rockende motor blijft in het riffwerk rondwaren. Dat deze vier nummers uit verschillende periodes stammen, laat nauwelijks barsten achter. Ze dragen ieder hun eigen littekens; dezelfde ziekte stroomt door hun aderen.
Ook de productie weigert het vuil weg te wassen. Ze is rauw zonder dicht te slibben; gitaren, bas en drums blijven afzonderlijk hoorbaar en behouden hun eigen gewicht. Dat maakt :BKW: des te venijniger. Alles is aanwezig, alles kan worden gevolgd, terwijl over de volledige opname een laag roest en keldervocht lijkt te liggen. De vocalen vormen een nauwelijks verstaanbaar gegrauw boven de instrumenten en duwen de muziek nog wat dieper de grond in.
Na vier eigen stukken sluit Pox af met Blackened (The Circle Complete) van het Canadese Megiddo. De vertolking voelt thuis tussen het eigen materiaal en vormt een passend sluitstuk voor een EP die haar blik koppig naar de ondergrond gericht houdt.
:BKW: heeft vijfentwintig minuten nodig om zijn werk te doen. Onder de roestige korst bijten riffs zich hardnekkig vast, breekt geregeld een punkachtige vuistslag door het zwart en staat vooral black metal die nog weet hoe heerlijk smerig hij kan rocken. Tien jaar na de vorige eigen EP is de Vlaamse grond opnieuw besmet. De pokken waren nooit verdwenen.
⸸ Blackie ⸸
English version
Ten years have passed since Door den holder verrezen, the last studio release of their own with which Pox crawled up from the Flemish underground. This entity has never been in much of a hurry. Since 2014, signs of life had remained limited to two EPs, a split and a live recording, until the earth was broken open once again this summer. :BKW: (Brass Knuckles Witchcraft) gathers four compositions written at different points throughout Pox’s history, with the Megiddo cover serving as the final infection. Five tracks, twenty-five minutes. This breeding ground for disease needs nothing more.
Anyone who hears black metal with punk influences and immediately thinks of short, hastily bashed-out eruptions will soon be made to think again by Luycifers kagie ende helscaps clove. The punk lies deep within its skeleton: simple riffing, a belligerent cadence and a raw directness that leaves little room for embellishment. The riffs take no detours. They batter, scrape and slowly gnaw their way in, while above it all hangs a voice that sounds as though it is being screamed out of a damp cellar.
To Greifswald! pushes more emphatically towards black metal. The punk continues to blow in through the cracks, absorbed into filthy, rocking riffwork that drives the track mercilessly forward. Pox knows how much damage can be done with limited means. A handful of riffs, a rhythm that keeps surging onward and that rasping throat are enough to keep the carcass upright. Beneath the filthy crust, moreover, lurks something treacherously catchy; riffs linger long after the song has dealt its final blow.
With The Flagellants’ Howling, the light is shut out even further. Black metal unmistakably stands at the forefront here: bare, spiteful and straightforward, with a dry propulsion that keeps the track from ever becoming rigid. Pox (BKW) follows the same black trail. The opener’s pronounced punk element sinks largely beneath the surface. That filthy, rocking engine continues to haunt the riffwork. The fact that these four songs stem from different periods leaves barely a crack between them. Each carries its own scars; the same disease flows through their veins.
The production likewise refuses to wash away the filth. It is raw without clogging up; guitars, bass and drums remain individually audible and retain their own weight. That makes :BKW: all the more vicious. Everything is present, everything can be followed, while a layer of rust and cellar damp seems to hang over the entire recording. The vocals form a barely intelligible rasp above the instruments and push the music a little deeper into the earth.
After four songs of their own, Pox closes with Blackened (The Circle Complete) by Canada’s Megiddo. The rendition feels at home among the band’s own material and provides a fitting conclusion to an EP that stubbornly keeps its gaze fixed on the underground.
:BKW: needs twenty-five minutes to do its work. Beneath the rusty crust, riffs bite in stubbornly, a punk-like fist regularly punches through the blackness, and above all there is black metal that still remembers how gloriously filthy it can rock. Ten years after the previous EP of their own, Flemish soil is infected once again. The pox had never disappeared.
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Void Wanderer Productions
Conjured on August 16 2026