(English version below)
Rimruna keren terug uit Berlijn met een plaat die de luisteraar onderdompelt in de nacht. Hiverfroid en Wintergrimm roepen een maan op die boven donkere wouden heerst en verloren zielen in haar licht ten dans verzamelt. Zes bezweringen lang lijkt de stilte van de nacht de enige wet; wie zich eraan overgeeft, belandt in een wereld waar de tijd zelf bevriest.
De korte, fluisterende intro is amper verdwenen of de eerste lange compositie trekt zich open. Synthesizers kruipen als kille mist tussen de tremololijnen en tillen de gitaren bij momenten naar een trance die aan Lunar Aurora doet denken. Het drumwerk draagt log en gestaag; de gitaren bewegen tussen weemoed, dreiging en verstilling. Rimruna laat de muziek de tijd nemen en trekt de luisteraar steeds verder mee, tot het wolvenuur de gang bepaalt.
In de lange passages die volgen gaat de heldere leadgitaar als een dwaallicht voorop, iedere melodie een echo uit een wereld die allang tot as is vergaan. Verderop jaagt het drumwerk plots harder, orgelklanken zwellen aan en grauwe gitaarlijnen stapelen zich op. De ruimte vernauwt, de nacht wordt zwaarder.
Nadien neemt de leadgitaar opnieuw haar centrale plaats in, slingerend tussen snelle uithalen en klagende melodieën. Verder duiken beelden op van geroofd licht en een vuurvonk die door negen hemels naar de aarde stort. De lange speelduur van de composities voedt het gevoel van een rite die zich op haar eigen tempo voltrekt. Het instrumentale slot laat uiteindelijk alleen zachte synthesizers achter, voor de stilte terugkeert.
Wenn droben nachts der Frostmond thront draagt onmiskenbaar de geest van de jaren negentig, al voelt dit nergens als een haastige poging om een vervlogen tijdperk na te bouwen. Rimruna kiest voor lange structuren, traag opgebouwde spanning en melodieën die zich pas na meerdere luisterbeurten volledig prijsgeven. Noorse schimmen hangen aan de horizon, maar vooral dat terugkerende gitaarspoor geeft de plaat haar eigen gezicht. Het zweeft als een baken door bijna een uur muziek, tot uiteindelijk alleen de Frostmond boven het geheel blijft staan.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Rimruna return from Berlin with an album that immerses the listener in the night. Hiverfroid and Wintergrimm summon a moon that reigns above dark forests and gathers lost souls to dance in its light. For six incantations, the silence of the night seems to be the only law; those who surrender to it enter a world where time itself freezes.
The short, whispered intro has barely faded before the first long composition unfolds. Synthesizers creep like cold mist between the tremolo lines and at times lift the guitars into a trance reminiscent of Lunar Aurora. The drumming moves at a heavy, steady pace; the guitars shift between melancholy, menace and stillness. Rimruna allow the music to take its time and draw the listener ever deeper, until the wolf hour dictates the course.
Throughout the long passages that follow, the clear lead guitar moves ahead like a will-o’-the-wisp, each melody an echo from a world long since turned to ash. Further on, the drums suddenly gather pace, organ tones swell and bleak guitar lines pile up. The space narrows, the night grows heavier.
Later, the lead guitar once again takes its central place, winding between rapid flourishes and lamenting melodies. Images of stolen light and a spark of fire falling through nine heavens to the earth emerge along the way. The extended length of the compositions feeds the sense of a rite unfolding at its own pace. The instrumental closing track ultimately leaves only soft synthesizers behind, before silence returns.
Wenn droben nachts der Frostmond thront unmistakably carries the spirit of the nineties, though it never feels like a hasty attempt to reconstruct a bygone era. Rimruna choose long structures, slowly built tension and melodies that only fully reveal themselves after repeated listens. Norwegian shades linger on the horizon, but above all it is that recurring guitar line that gives the album its own identity. It floats like a beacon through almost an hour of music, until only the Frostmond remains, reigning above it all.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Schattenkult Produktionen, Blutmondsphaeren and Kombinat Schwarz Metall.
Conjured on September 12 2026