(English version below)
Temidden van de eindeloze stroom releases jagen wij bijna dagelijks op wat werkelijk zwart gloeit. En dan verschijnt plots een naam die blijkbaar al sinds 2011 sluimert, jarenlang verborgen in de schaduw. Hun eerste erupties tussen 2011 en 2015 zijn ons totaal ontglipt, onbekend gebleven in de nevel. Na bijna tien jaar stilte klonk er een teken in 2024 en nu deze nieuwe bezwering die ons uit het niets bereikte. En het voelt als een verpletterende openbaring.
De muziek verraadt een volwassenheid die groeide door jaren van toewijding. Rite is een duo waarvan de identiteit in nevel gehuld blijft. Geen namen, geen gezichten, uit de heel beperkte info die online te vinden is zijn het doorgewinterde muzikanten die hun pad al lang geleden zijn ingeslagen en hun ervaring nu omzetten in een bezwering die rechtstreeks de geest binnendringt.
Vanaf de eerste ademstoot van “Mors Ultima Ratio” rijst een stem die geen mens toebehoort. Demonische uitwasemingen wellen op uit een kloof tussen werelden, en de riffs bewegen als onderaardse stromingen die alles meesleuren. Drums dreunen als hamers van een ceremonie onder de aarde, alles ademend in een ritueel dat zich niet laat beteugelen. Wanneer dit openingsnummer uitdooft, weerklinkt klokkengelui, apocalyptische tonen die zich vermengen met dissonante akkoorden, alsof de lucht openscheurt en de wereld zelf oordeelsdag tegemoet gaat.
“Chains” barst daarna los, voortgedreven door heerlijke tremolo’s en diezelfde demonische stem die niet van deze wereld lijkt te komen.
Met het derde nummer “Locus ad emissarios” ontvouwt de EP zich in pure bloeddorst. Riffs jagen voort met onverzadigbare honger, de stem grijpt aan als een roofdier in de duisternis. Kwaad en schoonheid vloeien hier samen: wat huiveringwekkend is, toont zich tegelijk als een donkere pracht.
Het slotnummer “Whispers of the Voidborne” vat samen waar Rite voor staat. Het begint als een zwart ritueel en groeit langzaam uit tot een laatste, duivelse allesverslindende bezwering. De stem klinkt als een demonisch orakel, de tremolo’s en dissonante riffs grijpen steeds verder om zich heen, en de helse drums verzwelgen alles terwijl de poorten van het onbekende openwrikken.
Wat Rite hier brengt, is de essentie van Black Metal zelf. Geen losse verzameling songs, maar een manifest dat spreekt en ademt Zwarte Kunst. Deze bezwering is zo sterk dat wij ons in de diepte zullen wenden, op zoek naar de sporen van hun vroegere werk en de duistere pracht die daar wellicht nog sluimert. Wij kijken er reikhalzend naar uit wat zich daaruit nog zal openbaren. Ondertussen is Malum Arcana nu reeds beschikbaar via hun Bandcamp en zal het dit najaar verschijnen als split-12” met het ons onbekende S.S.I., een naam die wij met dezelfde honger gaan ontdekken.
90/100
Blackie
English version
Amidst the endless flood of releases, we hunt almost daily for what truly glows black. And then, suddenly, a name emerges — apparently dormant since 2011, hidden for years in the shadows. Their first eruptions between 2011 and 2015 completely eluded us, lost in the mist. After nearly a decade of silence a sign appeared in 2024, and now this new incantation has reached us from out of nowhere. And it feels like a crushing revelation.
The music reveals a maturity forged through years of devotion. Rite is a duo whose identity remains shrouded in haze. No names, no faces, yet from the very limited information available it is clear: these are seasoned musicians who set their path long ago, now channeling their experience into an incantation that pierces directly into the spirit.
From the very first breath of “Mors Ultima Ratio”, a voice rises that belongs to no human. Demonic exhalations surge from a chasm between worlds, and the riffs move like subterranean currents that drag everything along. Drums pound like the hammers of a ceremony beneath the earth, everything breathing as part of a ritual that refuses to be contained. As this opening track dies away, bells resound — apocalyptic tones entwined with dissonant chords, as if the sky itself were torn open and the world confronted its judgment.
“Chains” then bursts forth, driven by glorious tremolo riffs and that same demonic voice that seems not of this world.
With the third track, “Locus ad emissarios”, the EP unfolds in pure bloodlust. Riffs surge forward with insatiable hunger, the voice strikes like a predator in the dark. Evil and beauty are one here: what is terrifying also reveals itself as a dark splendor.
The closing piece, “Whispers of the Voidborne”, encapsulates all that Rite stands for. It begins as a black ritual and slowly grows into a final, devilish, all-devouring conjuration. The voice resounds like a demonic oracle, tremolo riffs and dissonant currents spread relentlessly, and the hellish drums consume everything as the gates of the unknown are forced open.
What Rite delivers here is the very essence of Black Metal. Not a mere collection of songs, but a manifesto that speaks and breathes Black Art. This conjuration is so powerful that we are compelled to descend into the depths, searching for the traces of their earlier work and the dark treasures that may still slumber there. We eagerly await what may yet be revealed. Meanwhile, Malum Arcana is already available through their Bandcamp and will later this year be released as a split 12” with the yet-unknown S.S.I. — a name we are equally hungry to discover.
90/100
Blackie
Conjured on September 22 2025