(English version below)
Er zijn albums die aankomen als een storm op open zee — en dan zijn er albums die langzaam onder je huid kruipen, als kilte door een open wond. Flame Within Flame, het zesde hoofdstuk van Sargeist, behoort tot de laatste categorie: een bezwerende tocht door uitgedoofde tempels, vonkende grafnissen en de eeuwige melancholie van zwartgeblakerde zielen.
Vanaf opener “An Eternal Dream Beyond the Accursed Portent” voel je de drukkende aanwezigheid van iets ouds, iets onvermijdelijks. Het nummer sleept zich voort op een melodie die niet zingt, maar weent. Halverwege grijpt een blast uit de onderbuik je vast — en daar is ze dan: de herkenbare, verrotte grandeur van Sargeist. Geen hol spektakel, geen moderne vernis, alleen de zuivere ruggengraat van Finse black metal, opgebouwd uit kou, discipline en vervreemding.
Het titelnummer “Flame Within Flame” is niets minder dan een lijkwade in vlammen. De gitaarlijnen van Shatraug en VJS cirkelen als rook rond een brandend altaar, met een subtiele zweem van weemoed — een emotie die zich ook diep in “The Chant of Rotting Tongues” nestelt. Daar, in het midtempo terrein, haalt Sargeist het mes uit de kast en snijdt langzaam, ritmisch, alsof elke riff een offer is.
“Incandescence of the Funeral Pyre” en “Ordained and Adorned” zijn voorbeelden van hoe goed Nur-i-siyah (bekend van o.a. Demoncy) zich nestelt in de tempeldrumstijl van Sargeist: zijn slagen zijn geen explosies maar ceremoniële hamerslagen, met een cymbaalwerk dat het vuur voedt in plaats van het te verstikken. Vooral in laatstgenoemde voel je hoe de bezetenheid sluimert achter de muur van geluid.
De tweede helft van het album duikt nog dieper het graf in. “To the Mistress of Blackest Magic” is een ode in de vorm van een zwerende incantatie; “Juravit Sanguine” klauwt en schraapt als een dolende geest in een catacombe vol gesloten deuren. En dan is er nog het afsluitende “Rite of Ascension” – een nummer dat opwaarts wil, maar met de zwaarte van as en bloed over elke trede schuift.
En ja, de stem van Shatraug is wat ze is: ruw, uitgeput, gestript van elke franje. Niet iedereen zal het beklijven, zeker niet in vergelijking met zijn voorgangers Hoath Torog of Profundus. Maar er zit iets halsstarrigs in, iets dat weigert te behagen — en misschien is dat wel precies waarom het werkt.
Flame Within Flame is geen revolutie. Het is een herbevestiging van trouw. Aan de riff. Aan het vuur. Aan de zwarte kunst. En dat alles in een productie die open ademt, maar toch verstikt. Sargeist is niet dood, en zijn vlam brandt nog — niet als een fakkel, maar als een gloeipunt onder de huid.
80/100
Blackie
English version
Some albums strike like tempests at sea — others seep beneath your skin like cold through an open wound. Flame Within Flame, Sargeist’s sixth full-length, belongs to the latter kind: a haunting procession through burnt temples, smoldering crypts, and the eternal melancholy of scorched souls.
Opener “An Eternal Dream Beyond the Accursed Portent” immediately sets the tone. It doesn’t erupt — it drags, it mourns. Halfway through, blastbeats tear open the veil, revealing that familiar Sargeist presence: austere, melodic, unflinchingly grim. No theatrics, no trend-driven gloss — just the bare, frostbitten spine of Finnish black metal.
The title track, “Flame Within Flame”, is a shroud set alight. The guitars of Shatraug and VJS spiral like smoke around a crumbling altar, laced with a subtle hint of sorrow. This mournful aura also haunts the mid-paced “The Chant of Rotting Tongues” and “Ordained and Adorned”, where the band dials back the speed and lets the darkness breathe through ritual repetition.
Drummer Nur-i-siyah (Demoncy, 13th Moon) proves to be a solid torchbearer for the band’s ceremonial pulse. His approach isn’t flashy — it’s heavy, deliberate, anchored in dynamics. Especially in “Ordained and Adorned”, his cymbal work stokes the flame rather than smothering it.
The second half of the album dives even deeper into the tomb. “To the Mistress of Blackest Magic” plays like a whispered invocation. “Juravit Sanguine” claws and scrapes like a revenant trying to open a sealed door. And then comes the closing piece, “Rite of Ascension” — not an ascension in triumph, but one that drags itself upward through ash and blood.
And yes, Shatraug’s vocals remain divisive. Compared to the more dynamic howls of Hoath Torog or Profundus, his rasp is stripped bare, monotone, almost brittle. But it refuses to please — and perhaps that’s exactly why it suits the album’s desolate vision.Flame Within Flame is no reinvention. It is a reaffirmation. Of the riff. Of the flame. Of the black arts. All delivered through a sound that breathes yet suffocates, lives yet decays. Sargeist is not dead — and its flame does not burn brightly, but smolders beneath the skin
80/100
Blackie
Under the seal of World Terror Committee
Conjured on June 7 2025