(English version below)
Sinds 2009 brandt Sidious in de Londense ondergrond. Vier albums later opent zich Malefic Necropolis, een werk dat alles wat de band ooit aanraakte tot één zwartgloeiend ritueel dat uit hun eigen as is opgestaan. Uitgebracht via het Belgische Immortal Frost Productions, opgenomen door Russ Russell in The Parlour Recording Studios, klinkt deze plaat als een statement zonder terugweg. Het artwork, een samenwerking tussen Ronarg en Khaos Diktator Design, opent de poort: zwart, barok, verstikkend mooi.
De opening bouwt spanning met klokslag, rollende drums en keys die zweven als rook door een verlaten kapel. Bijna twee minuten lang groeit de dreiging, tot de riffs inslaan als bijlen en de stem van Isfeth scheurt als glas over metaal. Valdr’s drumwerk domineert het geheel: complex, hypnotisch, tribaal. Elke slag een bevel. De productie laat alles horen. Gitaren snijden, de bas dreunt tastbaar mee, vocalen staan centraal als een preek uit de diepte. Alles bijt.
Tubal-Qayin van Völniir voegt zijn stem toe op Rotborn Terror, en de twee vocalen weven samen als gif en bloed. De tremoloriff, die ene obsessieve riff, spookt door het hoofd als een vloek die weigert te vertrekken. Sinister, eindeloos herhalend, verslindend. Dit is de essentie van de tweede golf: rauw, melodisch, bezeten. Eén riff kan een hele plaat dragen. Hier doet die riff precies dat.
Tussen de aanvallen door ademen twee interludes. Inversion and Collapse, gesproken woord, vreemde geluiden, een hartslag van percussie, opent een poort naar Cosmossuary, waar alles ontbrandt. Riffs als zagen, vocalen als zuur, drums als bombardement. Middenin glijdt een lead voorbij, scherp en kort, gevolgd door een groove die zwart gloeit. Brutaal en catchy tegelijk, zeldzaam en dodelijk effectief. Later volgt Grave: zevenzeventig seconden stilte die ademt, kraaien die krassen, deuren die kraken, stemmen die fluisteren onder dreunende riffs.
Crows Atop The Gallows is de kroon op het album. Ritmisch, krachtig, vocaal bijtend. Gesproken passages versterken de sfeer, de frasering snijdt met chirurgische precisie. Een vleugje Enslaved hangt in de lucht, een Noorse schaduw over Britse kilte. Melodie sluimert onder het geweld en slaat toe op het juiste moment. Spoken word fragmenten drijven door de chaos, vocalen snijden door lagen heen. Basslijnen en drums vervagen langzaam, laten de lucht trillen tot er enkel stilte overblijft. Geen explosie, geen cliché. Verdwijning.
Malefic Necropolis is het sterkste werk van Sidious. De productie snijdt zonder te verstikken, de riffs blijven hangen als littekens, de drums bezielen elke passage met precisie en kracht. De bas, zeldzaam genoeg, speelt mee als gelijkwaardig wapen. Dit album eist aandacht zonder te schreeuwen om erkenning. Het staat vast in zijn eigen overtuiging, geworteld in de tweede golf, verrijkt met death metal spierkracht, gespeeld met Britse kilte. Voor wie bands als Marduk, 1349, Dark Funeral, Watain, Enthroned, Gorgoroth en Ragnarok ademt, is dit een essentieel werkstuk. Vijfendertig minuten die blijven branden.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Since 2009, Sidious has been burning within the London underground. Four albums later, Malefic Necropolis opens itself as a work that gathers everything the band has ever touched into one black-glowing ritual, risen from its own ashes. Released through the Belgian label Immortal Frost Productions and recorded by Russ Russell at The Parlour Recording Studios, this album sounds like a statement with no return. The artwork, a collaboration between Ronarg and Khaos Diktator Design, opens the gate: black, baroque, suffocatingly beautiful.
The opening builds tension with tolling bells, rolling drums and keys drifting like smoke through an abandoned chapel. For nearly two minutes the threat grows, until the riffs strike like axes and Isfeth’s voice tears like glass over metal. Valdr’s drumming dominates the whole: complex, hypnotic, tribal. Every strike a command. The production reveals everything. Guitars cut, bass rumbles with physical weight, vocals stand central as a sermon from the depths. Everything bites.
Tubal-Qayin of Völniir adds his voice on Rotborn Terror, and the two vocals intertwine like poison and blood. The tremolo riff, that one obsessive riff, haunts the mind like a curse that refuses to leave. Sinister, endlessly repeating, consuming. This is the essence of the second wave: raw, melodic, possessed. One riff can carry an entire album. Here, that riff does exactly that.
Between the assaults, two interludes allow the album to breathe. Inversion and Collapse, with spoken word, strange sounds and a percussive heartbeat, opens a gate into Cosmossuary, where everything ignites. Riffs like saws, vocals like acid, drums like bombardment. Midway through, a sharp, fleeting lead slips past, followed by a groove that glows black. Brutal and catchy at once, rare and lethally effective. Later comes Grave: seventy-seven seconds of breathing silence, crows scratching, doors creaking, voices whispering beneath rumbling riffs.
Crows Atop The Gallows stands as the crown of the album. Rhythmic, forceful, vocally biting. Spoken passages deepen the atmosphere, the phrasing cutting with surgical precision. A hint of Enslaved hangs in the air, a Norwegian shadow cast over British coldness. Melody lies dormant beneath the violence and strikes at the right moment. Spoken word fragments drift through the chaos, vocals cut through layered textures. Basslines and drums slowly fade, leaving the air trembling until only silence remains. No explosion, no cliché. Disappearance.
Malefic Necropolis is Sidious’ strongest work to date. The production cuts without suffocating, the riffs linger like scars, the drums animate every passage with precision and force. The bass, rare enough, stands as an equal weapon. This album demands attention without shouting for recognition. It stands firm in its own conviction, rooted in the second wave, reinforced with death metal muscle, and carried by British coldness. For those who breathe bands like Marduk, 1349, Dark Funeral, Watain, Enthroned, Gorgoroth and Ragnarok, this is an essential work. Thirty-five minutes that continue to burn.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Immortal Frost Productions
Conjured on February 4 2026