(English version below)
Een legioen keert terug. Slagmaur, geboren op het Fosen schiereiland, geworteld in Brekstad en Trondheim, behoort tot de Nidrosian blackmetalbeweging die haar hart heeft in de oude stad aan de fjord. Bijna drie decennia geleden opgericht als Norske Synder, schiep General Gribbsphiiser een geluidswereld die het theatrale, het bizarre en het archaïsche tot één donkere stroom smeedt. Hulders Ritual is hun vierde langspeler. Hun meest gestripte. Hun meest bezwerende.
Snorre W. Ruch, de ziener achter Thorns, tekent voor de productie en zijn aanwezigheid sijpelt door elk nummer. Wie Thorns kent, herkent de kilte, de precisie en het kosmische gewicht dat Ruch in zijn producties giet. Op Hulders Ritual is die verwantschap zo doordringend dat ze haast als een tweede handtekening voelt. Slagmaur omarmt die erfenis bewust en maakt er vervolgens iets wezenlijk eigens van. Monotonie als wapen. Het album openbaart zichzelf bij elke luisterbeurt dieper.
Ritual Dogs opent als een ijsemmer over het hoofd: onverbiddelijk, snijdend, zonder pardon. De gitaar wervelt van de hel naar een huiveringwekkende droomwereld terwijl de drums de razende wervelwind blijven aandrijven. Wildkatze houdt het mid-tempo maar verliest niets van zijn giftigheid. Eén centrale riff, hypnotisch uitgediept, tot het woud zich in het laatste kwart sluit om de toehoorder. Huldergeist stapelt riff na riff tot een blackmetalgigant die zijn gelijke niet kent. Heksengekrijs en een oud Noors klanklandschap, vertolkt door Maria Charlotte Lund, worden in de compositie gevlochten. D.G. (Misþyrming) en Hoest (Taake) worden opgeroepen als geesten.
Hexen Herjer scheurt open met piano en synths, een dodendans die pas laat haar kwaadaardige variaties onthult. Het nummer lost op in wit ruis en dreunende drums die tellen als een waanzinnige klok richting het einde. Warlok is het meest razende nummer: methodisch, slepend meedogenloos, een rivier die buiten zijn oevers treedt. Rathkings sluit af met Gorgoroth-intensiteit. Silenoz (Dimmu Borgir) op gitaar, synths die apocalyptisch zweven, Dr. Von Hellreich die zijn laatste demonen uitspuwt. Het gitaarwerk tilt zich naar een episch, triomfantelijk slot dat lang nagloeit.
Hulders Ritual is Slagmaurs meest consistente werk tot nu toe. Wie avant-gardistische uitspattingen verwacht, vindt hier beheerste duisternis. Maar het woud dat Slagmaur oproept is niet minder gevaarlijk omdat het zwijgt. De albumtitel verwijst naar de huldra, een vrouwelijke bosgeest uit de Noorse folklore die mannen het woud inlokt en hen doet verdwijnen. Slagmaur heeft dat gegeven volledig geïnternaliseerd. De muziek trekt. Ze betovert. Ze laat niet los. Wie volgt, keert niet onveranderd terug.
89/100
⸸ Blackie ⸸
English version
A legion returns. Slagmaur, born on the Fosen peninsula, rooted in Brekstad and Trondheim, belongs to the Nidrosian black metal movement whose heart beats in the old city by the fjord. Founded nearly three decades ago as Norske Synder, General Gribbsphiiser forged a sonic realm where the theatrical, the bizarre and the archaic converge into one dark current. Hulders Ritual stands as their fourth full-length. Their most stripped. Their most invoking.
Snorre W. Ruch, the seer behind Thorns, handles the production and his presence seeps through every track. Those who know Thorns will recognize the coldness, the precision and the cosmic weight Ruch pours into his work. On Hulders Ritual this kinship becomes so pervasive it feels like a second signature. Slagmaur embraces that legacy with intent and reshapes it into something inherently their own. Monotony as a weapon. The album reveals itself deeper with each listening.
“Ritual Dogs” strikes like a bucket of ice over the head: merciless, cutting, without pardon. The guitar spirals from the abyss into a shivering dreamscape while the drums drive the raging vortex forward. “Wildkatze” holds a mid-tempo pace yet loses none of its venom. One central riff, drawn out in hypnotic repetition, until the forest closes in during the final quarter around the listener. “Huldergeist” stacks riff upon riff into a black metal colossus without equal. Witchlike screams and an ancient Norwegian sonic landscape, embodied by Maria Charlotte Lund, are woven into the composition. D.G. and Hoest are summoned as spirits.
“Hexen Herjer” tears open with piano and synths, a dance of death that reveals its malignant variations only deep into its course. The track dissolves into white noise and pounding drums that count like a deranged clock toward the end. “Warlok” stands as the most furious piece: methodical, dragging, merciless, a river breaking beyond its banks. “Rathkings” closes with Gorgoroth intensity. Silenoz on guitar, synths hovering in apocalyptic suspension, Dr. Von Hellreich expelling his final demons. The guitar work ascends into an epic, triumphant ending that lingers long after.
Hulders Ritual is Slagmaur’s most consistent work to date. Those who seek avant-garde excess will find controlled darkness here. The forest Slagmaur conjures carries danger in its silence. The title refers to the huldra, a female forest spirit from Norwegian folklore who lures men into the woods and lets them vanish. Slagmaur has fully internalized this presence. The music pulls. It enchants. It does not release. Those who follow do not return unchanged.
89/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Prophecy Productions
Conjured on March 31