(English version below)
Enthroning Nightfall opende enkele dagen geleden de poort naar Sonorous Night. Die ontdekking leidde dieper de catacomben van het label in, waar nog een tweede verschijning lag te sluimeren. Sort Storm. Een Noors duo dat zich moeiteloos hulde in dezelfde obscuriteit als de winternachten die het bezingt.
De eerste melodieën van Svartsinn laten nauwelijks ruimte voor twijfel. Dark Medieval Times en The Shadowthrone ademen door iedere riff. Peregrinus draagt die erfenis met zichtbare eerbied. Zijn rasp zweeft hoog boven de gitaren, terwijl de melodieën zich langzaam ontvouwen zoals alleen de vroege Satyricon dat wist te doen. Iedere compositie ademt dezelfde ontembare geest die de Noorse tweede golf haar onsterfelijkheid schonk.
De winternacht krijgt een ander gezicht zodra Jorden skal meg fortære en Ser du Aasen zich ontvouwen. Akoestische gitaren breken de vorst open, heldere zang trekt een sluier van melancholie over het landschap. De oude Ulver dwaalt voortdurend tussen deze composities. Bergtatt fluistert door de folkpassages, Kveldssanger kleurt de verstilling en ook Nattens madrigal laat zijn sporen achter. Iedere overgang voelt natuurlijk, alsof deze muziek al tientallen winters onder sneeuw en sparren lag begraven.
Kvist laat eveneens zijn schaduw over I vinternatt vallen. Dezelfde winterse weemoed, dezelfde verstilde grandeur en melodieën die aanvoelen alsof ze al generaties lang door de Noorse bergen weerklinken. Sort Storm omarmt die erfenis met volledige overtuiging. Iedere noot straalt liefde uit voor een tijdperk waarin black metal nog onlosmakelijk verbonden was met natuur, folklore en de eindeloze winter.
Peregrinus bewijst opnieuw waarom zijn naam steeds vaker opduikt binnen de Noorse underground. De riffs nestelen zich moeiteloos in het geheugen, melodieën keren terug als ijzige windvlagen tussen de sparren en Þunarr ondersteunt alles met een sobere, natuurlijke drumaanpak die iedere compositie precies de ruimte geeft die ze verlangt. Zeven nummers vliegen voorbij. Een speelduur van iets meer dan een half uur voelt bijna als een gemiste kans om nog langer door deze winternacht te dwalen.
I vinternatt bewandelt doelbewust het pad dat Satyricon, Kvist en de vroege Ulver ooit door de Noorse sneeuw trokken. Sort Storm volgt die sporen met overtuiging, vakmanschap en hoorbare toewijding. De oude poort zwaait opnieuw open. IJzige wind vult de nacht. Meer heeft deze plaat niet nodig.
86/100
⸸ Blackie ⸸
English version
A few days ago, Enthroning Nightfall opened the gate to Sonorous Night. That discovery led deeper into the label’s catacombs, where another presence lay dormant. Sort Storm. A Norwegian duo shrouded in the same obscurity as the winter nights it invokes.
The opening melodies of Svartsinn leave little room for doubt. Dark Medieval Times and The Shadowthrone breathe through every riff. Peregrinus carries that legacy with unmistakable reverence. His rasp hovers above the guitars while the melodies slowly unfold in a way only the early Satyricon truly mastered. Every composition carries the same untamed spirit that granted the Norwegian second wave its immortality.
The winter night reveals another face as Jorden skal meg fortære and Ser du Aasen unfold. Acoustic guitars crack open the frost, while clean vocals drape the landscape in melancholy. The spirit of the early Ulver wanders constantly through these compositions. Bergtatt whispers through the folk passages, Kveldssanger colours the moments of stillness, and Nattens madrigal leaves its mark as well. Every transition feels natural, as though these songs had rested beneath snow and pine trees for decades.
Kvist casts its shadow across I vinternatt as well. The same wintry melancholy, the same restrained grandeur, and melodies that seem to have echoed through the Norwegian mountains for generations. Sort Storm embraces that heritage with complete conviction. Every note reflects a profound devotion to an era when black metal remained inseparable from nature, folklore and the endless winter.
Peregrinus once again proves why his name keeps resurfacing throughout the Norwegian underground. The riffs settle effortlessly into the memory, the melodies return like icy gusts sweeping between the pines, and Þunarr supports everything with restrained, organic drumming that gives every composition exactly the space it demands. Seven songs pass in what feels like an instant. Just over thirty minutes leaves only one desire: to wander through this winter night a little longer.
I vinternatt deliberately follows the trail that Satyricon, Kvist and the early Ulver once carved through the Norwegian snow. Sort Storm walks those same paths with conviction, craftsmanship and unmistakable devotion. The old gate swings open once more. Frozen winds fill the night. Nothing else is required.
86/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Sonorous Night
Conjured on July 28 2026