(English version below)
In 1991 kocht ik rechtstreeks bij Maurice de Jong de demo’s van Cauteror. Kort daarna Soulwound. Prille doom/death, zwaar ademend en traag, duidelijk beïnvloed door de vroege jaren van My Dying Bride, met een melancholie die toen nog ongeslepen klonk. Op een van die nummers dook zelfs Apator op. Dat was tape-tijd. Post. Wachten. Herbeluisteren tot het lint begon te lijden. Die demo’s van Cauteror en Soulwound worden ook vandaag nog regelmatig beluisterd. Wie Cauteror niet kent, doet er goed aan die opnames alsnog op te zoeken. Ze zijn vandaag beschikbaar op YouTube. Vierendertig jaar later komt zijn muziek opnieuw tot mij, opnieuw op tape. Het spoor zet zich voort.
O Spiritus, qui in hoc loco adsum, audi me et exaudi preces meas is een zonderlinge opname. Na meerdere luisterbeurten blijft het werk zich onttrekken aan een vaste lezing. Er is geen afgebakend verloop en geen herkenbaar schema dat zich laat onthouden. De tape blijft in beweging zonder richting aan te geven. Wat hoorbaar is, herschikt zich telkens opnieuw zonder zich vast te zetten.
De percussie beweegt onrustig en onvoorspelbaar. Ze ontregelt en verbreekt elke verwachting van continuïteit. Ritmische patronen verschijnen kortstondig en vallen weer uiteen. In die fragmentatie ligt een duidelijke verwantschap met de chaos die Abruptum in zijn vroege werk toeliet, waar klank werd losgelaten en ordening geen doel vormde. Gitaar, bas en ruis liggen dicht op elkaar en drukken voortdurend. De stem duikt op als bijkomend element in die massa en blijft zonder leidende rol.
Onder die verstoring zit een archaïsche sfeer die herinnert aan de begindagen van Necromantia, toen samenhang nog wankel was en rituele verwarring vrij spel kreeg. Die geestestoestand is hier tastbaar aanwezig. De muziek ademt die vroege onzuiverheid, waar intentie zwaarder woog dan vorm.
De chaos wordt niet afgerond en niet ingeperkt. Ze blijft bestaan als toestand. Daardoor ontstaat een spanning die aanhoudt. Elke luisterbeurt levert dezelfde onzekerheid op. Vertrouwdheid ontstaat niet. Houvast wordt niet aangeboden.
Dit werk laat zich niet vastpakken. Het blijft vreemd, gesloten en weerbarstig. Die weerstand vormt de kern van wat Temple Mist hier neerzet. De tape blijft rondcirkelen in dezelfde onbesliste toestand en laat de luisteraar achter met twijfel die niet oplost.
⸸ Blackie ⸸
English version
In 1991 I bought the demo tapes of Cauteror directly from Maurice de Jong. Shortly after followed Soulwound. Early doom/death, heavy-breathing and slow, clearly influenced by the early years of My Dying Bride, carrying a melancholy that was still rough and unpolished at the time. One of those tracks even featured Apator. That was tape time. Mail. Waiting. Replaying until the tape itself began to suffer. Those Cauteror and Soulwound demos are still listened to regularly today. Anyone unfamiliar with Cauteror would do well to seek out those recordings. They are now available on YouTube. Thirty-four years later his music reaches me again, once more on tape. The path continues.
O Spiritus, qui in hoc loco adsum, audi me et exaudi preces meas is a peculiar recording. After several listens the work continues to resist a fixed reading. There is no defined trajectory and no recognisable structure that settles in memory. The tape remains in motion without offering direction. What is audible rearranges itself repeatedly without ever stabilising.
The percussion moves restlessly and unpredictably. It disrupts and breaks any expectation of continuity. Rhythmic patterns appear briefly and then collapse again. Within that fragmentation lies a clear affinity with the chaos that Abruptum allowed in its early work, where sound was released and ordering was never the goal. Guitar, bass and noise sit tightly packed and press constantly. The voice emerges as an additional element within that mass and never assumes a leading role.
Beneath the disturbance lies an archaic atmosphere that recalls the early days of Necromantia, when coherence was still unstable and ritual confusion had free rein. That state of mind is palpably present here. The music breathes that early impurity, where intent carried more weight than form.
The chaos is neither resolved nor contained. It persists as a condition. From this arises a tension that endures. Each listen delivers the same uncertainty. Familiarity does not take hold. No foothold is offered.
This work cannot be grasped. It remains strange, sealed and resistant. That resistance forms the core of what Temple Mist presents here. The tape continues to circle within the same unresolved state and leaves the listener with doubt that does not dissolve.
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of De Pankraker Records
Conjured on December 13 2025