(English version below)
Uit de Atheense diepten rijst een gedaante op die geen introductie behoeft. George Zacharopoulos, The Magus, architect van de Helleense zwarte kunst, drager van een erfenis die vier decennia omspant, van de eerste Rotting Christ-platen over Necromantia tot Thou Art Lord. Na het heengaan van Baron Blood en de neergang van Necromantia ontbrandde een nieuwe vlam. Daemonosophia, de zoektocht naar wijsheid via het demonische, is haar tweede en felste uitbarsting.
Georg Emmanuel en zijn Pentagram Studio gaven deze plaat een professioneel, wijd klinkend gewaad. De baspartijen dreunen zwaar, soms té zwaar, de verborgen details vragen om aandacht, om geduld, om herbeluistering. Maar wie die moeite doet, vindt een album dat rijker wordt bij elke beluistering. Daemonosophia is bedrieglijk toegankelijk. De nummers zijn strakker, korter dan op het debuut Βυσσοδομώντας, geen sluimerende negenminutenmonsters, enkel dodelijke precisie.
Pater Noster opent als een occulte mis, schimmige stemmen die prevelen in het duister. Dan slaat Pseudoprophetae toe, bruut, razend, de Griekse fundamenten onmiskenbaar. El’s gitaarwerk snijdt met de gedrevenheid van iemand die de melodische erfenis van Mercyful Fate en King Diamond in zijn bloed draagt. Maelstrom’s slagen scheuren de grond open. The Six in Three Is All One en Magia Obscura ontvouwen de breedte van dit gezelschap, dreigend, majestueus, met twinleads die huilen als koude wind door een verlaten kapel.
De tweede helft onthult de ware omvang van deze bezwering. The Era of Lucifer Rising, oorspronkelijk een zwartgloeiende kerkbrander van Thou Art Lord’s debuut uit 1994, herrijst hier als een melodisch monster van esoterische kracht. De tremolo riffs branden, de melodie stijgt en daalt als een rituele dans rond een dodelijk vuur. En dan, in de slotseconden, klinkt de proclamatie: Above hatred and madness, beyond weakness and pain, I raise the veil and break the chains. My reign has just begun. Twee schreeuwen. De ketens breken. Het is een moment dat in het geheugen grieft en weigert te verdwijnen, een hoogtepunt van dit album én van alles wat deze meester ooit heeft opgeroepen. Amelia gloeit van vertrouwde deuntjes en dramatische duisternis, King Diamond’s geest ademt erdoorheen. The Pact bijt en pist ouderwets. Dan komt La Llorona Negra. Orgel, klavecimbel en piano openen het doek. Een vrouwenstem zingt, bijna lieflijk, tot La Llorona zelf gilt vanuit het duister en The Magus het stuk omsmeedt tot een onstuitbare strijdmachine.
Daemonosophia is het werk van een meester die niets meer hoeft te bewijzen maar het toch doet, met de razende gedrevenheid van iemand wiens rijk nog maar net is begonnen.
84/100
⸸ Blackie ⸸
English version
From the Athenian depths rises a figure that requires no introduction. George Zacharopoulos, The Magus, architect of Hellenic black art, bearer of a legacy spanning four decades, from the first Rotting Christ records through Necromantia to Thou Art Lord. After the passing of Baron Blood and the descent of Necromantia into the abyss, a new flame ignited. Daemonosophia, the seeking of wisdom through the demonic, is its second and most ferocious eruption.
Georg Emmanuel and his Pentagram Studio clothed this record in a professional, wide-breathing sound. The bass tones rumble heavy, at times too heavy, the hidden details demanding attention, patience, repeated immersion. But those who invest that effort find an album that deepens with every listen. Daemonosophia is deceptively accessible. The tracks are tighter, leaner than on debut Βυσσοδομώντας, no sprawling nine-minute monuments, only deadly precision.
Pater Noster opens as an occult mass, shadowy voices murmuring in the dark. Then Pseudoprophetae strikes, brutal, raging, the Hellenic foundations unmistakable. El’s guitar work cuts with the ferocity of someone who carries the melodic legacy of Mercyful Fate and King Diamond in his very blood. Maelstrom’s blows split the ground open. The Six in Three Is All One and Magia Obscura unfold the full breadth of this congregation, menacing, majestic, with twin leads wailing like cold wind through an abandoned chapel.
The second half reveals the true scale of this conjuration. The Era of Lucifer Rising, originally a blackened church-burner from Thou Art Lord’s 1994 debut, rises here as a melodic monster of esoteric might. The tremolo riffs burn, the melody ascends and descends like a ritual dance around a deadly fire. And then, in the closing seconds, the proclamation rings out: Above hatred and madness, beyond weakness and pain, I raise the veil and break the chains. My reign has just begun. Two screams. The chains shatter. It is a moment that carves itself into memory and refuses to leave, a pinnacle of this album and of everything this master has ever conjured. Amelia glows with haunting melodies and dramatic darkness, the spirit of King Diamond breathing through every note. The Pact bites and burns with old-fashioned fury. Then comes La Llorona Negra. Organ, harpsichord, and piano raise the curtain. A female voice sings, almost tender, until La Llorona herself screams from the darkness and The Magus forges the piece into an unstoppable war machine.
Daemonosophia is the work of a master who has nothing left to prove yet proves it nonetheless, with the raging devotion of one whose reign has only just begun.
84/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of The Circle Music.
Conjured on March 7 2026