(English version below)
Hamburg ademt zwart. Sinds 2017 bewaakt Totenwache de poorten, en zeven jaar na de demo’s, splits en het gelauwerde Der schwarze Hort treden ze eindelijk opnieuw het middenveld van de zwarte kunst. Valfor bewerkt de slagvellen bij zowel het onvolprezen Mavorim als Asenheim, dat dit jaar met Elbenblut zijn eigen troon opeist en al in onze playlist brandt. De banden lopen diep in de Duitse ondergrond. Der Thron der Uralten is een troonsbestijging.
De albumhoes kondigt de ernst aan: een middeleeuwse troonsaal die tot kerker is verworden, gehuld in rijke paarse tinten met gouden accenten. Vorstelijk en somber tegelijk, ver verwijderd van de grimmige vochtigheid van Der schwarze Hort. In een tijdperk van luie beeldgeneratie is dit een kunstwerk waarvoor iemand uren heeft gezeten. De productie draagt dezelfde strengheid: rauw noch gepolijst, alles hoorbaar, bas en gitaar en drums en stem als gelijken in één organisme. Animatrum’s schreiende raspen zijn ingehouden maar snijden diep. Tweeënzeventig minuten: lang op papier, voorbij voor je het doorhebt.
De titeltrack richt de troon op, steen voor steen, acht minuten lang. Stahl & Schwefel brandt feller: meerlagige tremolo-riffs die opbouwen tot een muur die trilt maar nooit instort. Der Bleiche Bastard kantelt het tempo, duister en slepend. Lichtkult jaagt de vlam hoog op, zeven minuten razende precisie. Vier bezweringen die de eerste helft vastzetten als een klauw in graniet.
Empathika is de langste bezwering van het geheel, bijna tien minuten waarin riffstructuren zich vertakken en Valfor’s blastbeats en middentempowissels de spanning strak houden als een koord rond de keel. Unter dem Banner des Scharlachroten Königs schrijdt ceremonieel voorbij. Monolith der Finsternis hakt in, compact en meedogenloos. Der Seuchenfürst sluipt duister verder. Das Schattenmeer sluit het gordijn: een zwart meer zonder oever, zonder einde.
Der Thron der Uralten is een rijk van as en paars goud, onafhankelijk uitgegeven en te beluisteren via hun Bandcamp. Tien bezweringen die bewijzen dat de Hamburg-horde weet wat ze doet, en dat het wachten zijn prijs waard was.
82/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Hamburg breathes black. Since 2017, Totenwache has stood guard at the gates. Seven years after demos, splits and the consecrated Der schwarze Hort, they return to the central circle of the black art. Valfor strikes the skins for both Mavorim and Asenheim, the latter claiming its throne this year with Elbenblut, already burning in our playlist. The roots run deep through the German underground. Der Thron der Uralten is an ascension.
The cover declares its weight: a medieval throne hall turned into a dungeon, wrapped in rich purple with golden veins. Regal. Somber. Far removed from the damp grimness of Der schwarze Hort. In an age of idle image generation, this stands as crafted work, shaped by hours of intent. The production follows the same discipline. Raw nor polished. Everything present. Bass, guitar, drums and voice as equals within one body. Animatrum’s rasp is restrained, cutting inward. Seventy-two minutes on paper. Gone before it settles.
The title track raises the throne stone by stone across eight minutes. Stahl & Schwefel burns harder. Layered tremolo builds into a wall that trembles yet holds. Der Bleiche Bastard drags the tempo into shadow. Lichtkult drives the flame upward through seven minutes of precision. Four invocations fixing the first half in place.
Empathika stands as the longest rite, near ten minutes. Riff structures branch and coil while Valfor’s blasts and mid-tempo shifts tighten the tension. Unter dem Banner des Scharlachroten Königs moves in ceremonial pace. Monolith der Finsternis strikes compact and direct. Der Seuchenfürst advances in creeping darkness. Das Schattenmeer closes the curtain. A black sea without shore.
Der Thron der Uralten stands as a realm of ash and purple gold. Independently released. Available through their Bandcamp. Ten invocations confirming that the Hamburg horde moves with purpose. The wait has taken form.
82/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Bandcamp
Conjured on April 26 2026