(English version below)
Onder een maan die boven ruïnes hangt als een zwijgende getuige ontvouwt Under the Moon een opname die voelt als een rite uit een vergeten tijd. De twee bezweerders achter het project, beiden geworteld in de Spaanse ondergrond, richten hun blik naar de oerkracht die de vroegste vormen van occulte black metal voortbracht. De cover verklaart de intentie zonder woorden: een kring van figuren in beweging onder een volle maan die als een stilstaand licht boven de stenen hangt.
Dwellers of the Black Plane opent de ceremonie. Mid paced riffs leggen een fundament dat ademt als een smeulende vlam. Melancholische toetsen hangen als koude damp tussen de lagen door en trekken de luisteraar langzaam naar binnen. De productie is ruw en stoffig en lijkt op te stijgen uit stenen die lang niet aangeraakt zijn.
Unholy Extreme Unction draagt een andere aanwezigheid. In de zinderende cadans en de cirkelende riff sluimert een echo van Denial of God. De melodische schaduwlaag beweegt traag en geeft het nummer een bijna sacrale zwaarte.
Into the Black Night of Damnation en The Final Witch Spell verdiepen de tocht. De keyboards creëren lijnen die zich gedragen als markeringen in een ritueel dat al eeuwen vooraf vastlag. Elke passage houdt de luisteraar binnen dezelfde ruimte van rook, trance en verstilling. Deze opname draait volledig om atmosfeer: langzaam brandende klankstructuren, een dichte waas en een onafgebroken stroom van donker geluid.
In Dark Castle Ruins, de afsluiter van dertien minuten, neemt de opname zijn ware vorm aan. Hypnotische riffs trekken concentrische cirkels, melodieën openen zich langzaam en een lage dreun houdt alles bijeen. Het voelt alsof de hele demo naar dit zwaartepunt geleid heeft, een poort die opengaat zonder te verklaren wat erachter ligt.
De totale speelduur overschrijdt veertig minuten en draagt het gewicht van een volledige ceremonie. De ruwe opname versterkt dat oude karakter en geeft de indruk dat de muziek in een afgesloten ruimte werd vastgelegd, ver weg van iedere moderne ingreep. Alles wijst op toewijding aan één kern: de evocatie van een oude occulte energie die in vijf hymnen tot leven wordt gewekt.
Aan het einde van deze rite weerklinkt een duidelijke ademstroom uit de diepste lagen van het genre. Onder de rooklagen voel je een fluistering die ooit door Mystifier, Baxaxaxa en Mortuary Drape trok. Een echo die onder het maanlicht verder blijft ademen.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Beneath a moon that hangs above ancient ruins like a silent witness, Under the Moon unveils a recording shaped as a rite from a forgotten age. The two conjurors behind the project, rooted in the Spanish underground, direct their gaze toward the primal force that stirred the earliest forms of occult black metal. The cover speaks without words. A circle of figures, moving under a full moon, absorbed by a night that swallows every trace of breath.
Dwellers of the Black Plane opens the ceremony. Mid paced riffs rise like a smoldering flame. Melancholic keys drift like cold mist between the layers and pull the listener toward the center of the rite. The production carries dust and age and seems to climb upward from long abandoned stone.
Unholy Extreme Unction reveals another presence. In the circling riff and the trembling cadence, an echo of Denial of God breathes through the shadows. A slow moving melodic veil gives the track a weight that feels almost devotional.
Into the Black Night of Damnation and The Final Witch Spell deepen the journey. The keyboards carve lines that function as ritual markings. Every passage keeps the listener enclosed within the same space of smoke, trance and stillness. This recording centers on atmosphere. Slow burning structures, a heavy fog of sound and an unbroken stream of darkness.
In Dark Castle Ruins, the thirteen minute closing hymn, the work reaches its true form. Hypnotic riffs draw concentric circles, melodies unfold at a slow and deliberate pace and a low tremor binds the entire structure. It feels as if every previous moment led to this single point, a gate opening into a depth that remains unnamed.
The total runtime exceeds forty minutes and grants the recording the weight of a full ceremony. The raw sound strengthens that ancient character and suggests a session captured in a sealed chamber far away from any modern interference. Every element serves one core aim. The summoning of an old and occult current that rises again through five hymns.
At the end of this rite a distinct breath still lingers. Beneath the smoke a faint presence stirs, shaped by the same current that once passed through Mystifier, Baxaxaxa and Mortuary Drape. A distant echo that continues to pulse beneath the moon.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Crimson Tide Productions
Conjured on November 13 2025