(English version below)
Wie onze pagina’s leest, weet dat we al jaren grote aanbidders zijn van Order of Nosferat. Wanneer iemand uit die kring met een nieuw zijproject opduikt, zoals eerder bij Siechknecht, begint ons zwarte hart onwillekeurig sneller te kloppen. Velmorth is de nieuwe eenmansband van Count Revenant, uitgebracht via Purity Through Fire, en past naadloos in dat patroon: een project dat niets hoeft te verklaren, omdat de bron waaruit het voortkomt al genoeg zegt.
Het album opent met een fragment uit een gesprek met seriemoordenaar Joseph Kallinger, begeleid door een dunne, ijle laag synths die als een koude nevel door de ruimte hangt. Zijn stem klinkt alsof hij uit een lichaam is losgesneden, een toon zonder menselijkheid, en jaagt al in de eerste seconden een ijzige rilling door je ruggengraat. Zodra die stem wegvalt, schuift de eerste tremoloriff binnen als een ijskoude lijn, een onmiddellijke, harde aanwezigheid. De stilte wordt opengescheurd alsof iets onheilspellends zich uit een kelder loswrikt, een aanwezigheid die zich zonder toestemming in je borst nestelt.
Revenant werkt hier met dezelfde discipline die door Sarkrista stroomt: hoge, schrapende vocalen, riffs die in één harde lijn blijven duwen, drums die elke vorm van verzachting uit de weg ruimen. De verwantschap met Horna is onmiskenbaar. Diezelfde droge, snijdende eenvoud. Diezelfde weigering om warmte toe te laten. Een klank die zich als een hongerige schaduw door de ruimte vreet, zonder omkijken, zonder genade.
De synths zijn spaarzaam en dun, nauwelijks meer dan een koude adem langs de randen van de riffs. Ze blijven op afstand, als een schim die even zichtbaar wordt en dan weer oplost, zonder de structuur van de muziek te verstoren of te verzachten.
Feral Dominion is geen triomf, geen heruitvinding, geen hoogtepunt in Revenant’s oeuvre. Het is een solide, overtuigende manifestatie van een vorm die hij al jaren beheerst. Een plaat die niets belooft en niets verbergt. Een werk dat bestaat in zijn eigen harde lijn, zonder franjes, zonder verleiding, zonder modernisme. En voor ons, voor wie leeft van agressieve ijskoude black metal die als een mes door de nacht gaat, blijft dit soort werk een bron die nooit opdroogt. Ik schaf dit gewoonweg blindelings aan. Voor wie deze taal nog altijd spreekt, de taal van koude kamers, schrapende stemmen en riffs die niet willen bloeien, is Velmorth een naam die je zonder aarzelen aan de verzameling toevoegt.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version below
Those who read our pages know that we have been devoted to Order of Nosferat for years. When someone from that circle resurfaces with a new side project, as was the case earlier with Siechknecht, our black heart inevitably starts beating faster. Velmorth is the new one-man band of Count Revenant, released through Purity Through Fire, and it fits seamlessly into that lineage: a project that needs no explanation, because the source it springs from already speaks for itself.
The album opens with an excerpt from an interview with serial killer Joseph Kallinger, carried by a thin, austere layer of synths drifting through the space like a cold haze. His voice sounds severed from a body, stripped of humanity, sending an icy shiver down the spine within the first seconds alone. When the voice fades, the first tremolo riff slides in as a hard, freezing line, an immediate and unyielding presence. The silence is torn open, as if something ominous forces its way out of confinement, settling itself in the chest without permission.
Revenant operates here with the same discipline that runs through Sarkrista: high, rasping vocals, riffs driven forward in a single relentless motion, drums that reject any trace of softness. The kinship with Horna is unmistakable. The same dry, cutting simplicity. The same refusal to allow warmth. A sound that feeds through the room like a starving shadow, advancing without hesitation, without mercy.
The synths are sparse and thin, little more than a cold breath along the edges of the riffs. They remain at a distance, like a presence briefly revealed before dissolving again, never disturbing or softening the structure of the music.
Feral Dominion is no triumph, no reinvention, no peak within Revenant’s body of work. It is a solid, convincing manifestation of a form he has mastered for years. A record that promises nothing and conceals nothing. A work that exists within its own hard line, without ornament, without seduction, without modernism. And for us, for those who live by aggressive, ice-cold black metal that cuts through the night like a blade, this kind of work remains an inexhaustible source. I purchase this blindly, without hesitation. For those who still speak this language, the language of cold rooms, scraping voices and riffs that refuse to bloom, Velmorth is a name you add to the collection without a second thought.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Purity Through Fire
Conjured on January 15 2026