(English version below)
Uit de Gentse krochten kruipt iets omhoog. Het stinkt. Het bijt. Vermhin is een drietal, H, I en V, identiteiten verzonken in schaduw, een naam die klinkt als een vloek. Eerste demo. Eigen beheer. Digitaal losgelaten als een infectie.
Infernal Storm Of The Goat is ruw en zonder pardon. De productie ademt vochtige kelders en versleten rubber. Stoffig. Dompig. Opzettelijk lelijk. Zwarte punk in ongetemde gedaante, schatplichtig aan vroege Dødheimsgard en Aura Noir, met de baldadige drift van Motörhead. Vier bezweringen. Elf minuten en achtentwintig seconden ontwrichting.
De opening scheurt meteen open. Infernal Storm Of The Goat Pt.1 en Pt.2 borrelen als gif. Rudimentaire riffs. Slordige drums. Vocalen met een hoge rand en een gestoorde ondertoon die elkaar aanvallen. Twee stemmen die schreeuwen en spuwen. Op volle snelheid duikt de geest van vroeg Impaled Nazarene op: razende primitieve aanval, minachting voor verfijning. Samples sluipen ertussen. Tempowissels splijten de stroom.
Umbra Mortis / Rivers of Crimson opent ruimte. Die seconden gloeien. De tekst zuigt bloed uit de aarde, kroont tirannen, zingt requiems voor naamlozen. De ritualistische onderlaag ontvlamt.
Celeritas Pennas Leti / Vermhin sluit af als een plaag. Het ongedierte regeert. Zonlicht sterft. De droom vergaat in rotting. Hier wordt de naam uitgesproken als een vervloeking.
Vier bezweringen uit Gent. Het ongedierte is wakker. Het heeft honger.
⸸ Blackie ⸸
English version
Something crawls upward from the underbelly of Ghent. It reeks. It bites. Vermhin is a trio – H, I and V – identities buried in shadow, a name that resounds like a curse. First demo. Self-released. Discharged digitally like an infection.
Infernal Storm Of The Goat is raw and without mercy. The production exhales damp cellars and worn rubber. Dust-laden. Claustrophobic. Deliberately ugly. Blackened punk in feral form, indebted to early Dødheimsgard and Aura Noir, fueled by the reckless drive of Motörhead. Four incantations. Eleven minutes and twenty-eight seconds of rupture.
The opening tears open immediately. Infernal Storm Of The Goat Pt.1 and Pt.2 rise like venom. Primitive riffs. Loose drums. Vocals with a shrill edge and a deranged undertone colliding in attack. Two voices screaming and spitting. At full speed, the spirit of early Impaled Nazarene surfaces, a rabid assault stripped of refinement. Samples creep in. Tempo shifts fracture the surge.
Umbra Mortis / Rivers of Crimson widens the space. Those seconds burn. The text draws blood from the earth, crowns tyrants, intones requiems for the nameless. The ritual current ignites fully.
Celeritas Pennas Leti / Vermhin closes like a pestilence. Vermin rule. Sunlight withers. The dream dissolves into rot. The band utters its own name as an imprecation.
Four incantations from Ghent. The vermin are awake. They hunger.
⸸ Blackie ⸸