(English version below)
Walg betekent walging. Het woord alleen al smaakt naar rottend hout en natte aarde, naar iets dat kruipt waar het niet kruipen mag. Het Groningse duo, Robert Koning op alle instrumenten, Yorick Keijzer als stem uit de diepte, bouwt sinds 2021 aan een reeks die bij elk nieuw hoofdstuk zwaarder weegt. VI is het zesde ritueel. Het donkerste tot nu toe.
Merijn Middelweerd (Audio Architect) verzorgde de mix en mastering, en dat is te horen. De productie gloeit met een koude, onheilspellende helderheid, modern zonder steriliteit, krachtig zonder glans. De geprogrammeerde drums bewegen met een mechanische trefzekerheid die bijna ritueel aandoet. Als een onzichtbare hand stuwen ze de composities voort, pulserend, bezield en onverbiddelijk. Walg verloochent zichzelf nimmer. Hun signatuur is te diep ingesleten in bot en merg.
“Nevel” opent als mistige slangen langs eeuwenoude stammen, tremolo riffs die trillen, sissen, kronkelen. “1597” slaat daarna in als een vuist door verrot hout: het jaar van de heksenverbrandingen, de raven en uilen als zwijgende getuigen, het as dat dwarrelt over akkers als grauw zaad. Agressieve vocalen bijten, leadgitaren scheuren, en onder dat alles brandt iets dat niet uitgeblust wil worden. Vrouwenstemmen fluisteren in boomwortels. Wie luistert, hoort geen wind.
Dan: “De eenlonkster”. Het langste stuk op VI, geschreven door Roberts vader vlak voor zijn dood. Die erfenis sluipt door elke noot, sferische passages die zich klein maken, stil worden, bijna ophouden te bestaan, om dan met hernieuwde felheid los te barsten. Keijzers vocalen golven in de cleane passages als deinend water over de diepte. “De beul, de lafaard” graaft verder in de historische en folkloristische onderstroom van het album, bruut en onontkoombaar. “Het klooster van Ter Apel” brengt orgelachtige toetsen die klinken als de liturgie van iets ouds en kwaadaardigs. “De nacht behoort ons allen toe” drijft vuil en meedogenloos voort.
“Erfvloek” sluit af met akoestische passages die de grond openen, zacht en onafwendbaar, tot alles op zijn plaats valt. Van de zes zwarte missen die Walg heeft opgeroepen, is dit de zwaarste, de meest doorvoelde, de meest onvergeeflijke. Het vinyl en de tape dragen het merkteken van Zwaertgevegt. Wie de cd verkiest, wendt zich tot de band zelf. Acht bezweringen. Groningen in het donker. Onvergeeflijk goed.
93/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Walg means loathing. The word itself tastes of rotting wood and damp earth, of something crawling where it was never meant to crawl. Since 2021, the Groningen duo – Robert Koning on all instruments and Yorick Keijzer as the voice from the depths – has been building a body of work that grows heavier with every chapter. VI is the sixth ritual. Their darkest invocation yet.
Merijn Middelweerd (Audio Architect) handled the mixing and mastering, and it shows. The production glows with a cold, ominous clarity, modern without sterility, powerful without sheen. The programmed drums move with an almost ritualistic precision. Like an unseen hand, they drive the compositions forward, pulsing, possessed and relentless. Walg never betrays its own identity. Their signature is carved too deeply into bone and marrow.
“Nevel” unfolds like misty serpents winding themselves around ancient trees, tremolo riffs trembling, hissing and coiling through the darkness. “1597” crashes in like a fist through rotten timber: the year of the witch burnings, ravens and owls standing as silent witnesses, ashes drifting across fields like grey seed upon the wind. The vocals tear and bite, the lead guitars carve deep wounds, while beneath it all something continues to smoulder, refusing to be extinguished. Women’s voices whisper through the roots of trees. Those who listen hear no wind.
Then comes “De eenlonkster”. The longest piece on VI, its lyrics written by Robert’s father shortly before his passing. That inheritance seeps into every note. Atmospheric passages shrink inward, fall silent, almost cease to exist, only to erupt again with renewed intensity. Keijzer’s clean vocals roll like dark waters across an endless depth. “De beul, de lafaard” digs deeper into the album’s historical and folkloric undercurrent, brutal and inescapable. “Het klooster van Ter Apel” introduces organ-like keyboards that sound like the liturgy of something ancient and malevolent. “De nacht behoort ons allen toe” surges onward with filthy determination and merciless force.
“Erfvloek” closes the album with acoustic passages that seem to open the earth itself, gentle yet inevitable, until everything finally falls into place. Of the six black masses Walg has summoned, this is the heaviest, the most deeply felt, the most unforgiving. The vinyl and tape bear the mark of Zwaertgevegt. Those who prefer the CD must seek it directly from the band. Eight incantations. Groningen after dark. Unforgivingly magnificent.
93/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Bandcamp and Zwaertgevegt
Conjured on June 28 2026