(English version below)
Twee namen, één ziel. Wampyric Rites en Oath of Malignancy delen een label, WolfKult Religion, en met zanger Wampyric Strigoi en drummer Satanic Warlord ook een deel van hun bezetting. Op The Oath tonen ze zich als twee gezichten van dezelfde Ecuadoriaanse entiteit, elk met een eigen richting, gesmeed uit hetzelfde vuur. De hoes vat die eenheid treffend samen: een schilderachtig tafereel van gehoornde en gehavende gedaanten rond een ketel boven het vuur, een gekruisigde figuur die zich boven het ritueel verheft, terwijl een gehurkte gestalte vanaf een sokkel toeziet. Okerkleurig licht kruipt door de duisternis heen, als een vlam die weigert te doven.
Wampyric Rites opent met “Transilvania” en neemt meteen de honneurs waar. Het nummer kruipt traag vooruit, gehuld in een muffe, nachtelijke sfeer waarin de melodieën hun kracht vooral putten uit herhaling. De rauwe productie versterkt net het gevoel dat dit ergens ver van de bewoonde wereld werd opgenomen. Alles klinkt primitief en afstandelijk, maar nooit doelloos. Onder de korrelige oppervlakte schuilt genoeg melodie om de ruim zeven minuten spannend te houden. Riffs worden herhaald tot hun hypnotische werking zich volledig heeft vastgezet, waardoor “Transilvania” oprecht bezeten aanvoelt.
Oath of Malignancy kiest met “Necro Sacramento Impio” een andere weg. Slepende riffs, een prominente bas en een occulte sfeer vormen het fundament, met een cadans en rituele ondertoon die het materiaal goed passen. Het nummer draagt een eigen, onmiskenbare signatuur en staat op zichzelf sterk overeind.
The Oath zet geen van beide bijdragen boven de andere. Met twee nummers en ruim veertien minuten laat deze split zien hoe eenzelfde entiteit zich in twee verschillende richtingen kan ontplooien, elk met haar eigen kracht en eigenheid.
Twee stemmen uit dezelfde krocht, één bloed dat door beide aders stroomt.
⸸ Blackie ⸸
English version
Two names, one soul. Wampyric Rites and Oath of Malignancy share a label, WolfKult Religion, and with vocalist Wampyric Strigoi and drummer Satanic Warlord, part of their line-up as well. On The Oath they appear as two faces of the same Ecuadorian entity, each following its own direction, forged from the same fire. The cover captures that unity well: a painterly scene of hooded, weathered figures gathered around a cauldron above the flames, a crucified form rising above the ritual, while a crouched figure watches from a pedestal. Ochre light pushes through the darkness, like a flame that refuses to die out.
Wampyric Rites opens with “Transilvania” and takes the lead right away. The track crawls forward slowly, wrapped in a musty, nocturnal atmosphere where the melodies draw their strength mainly from repetition. The raw production reinforces the feeling that this was recorded far from civilisation. Everything sounds primitive and distant, yet never aimless. Beneath the grainy surface lies enough melody to keep its seven-plus minutes compelling. Riffs repeat until their hypnotic pull fully takes hold, leaving “Transilvania” sounding genuinely possessed.
Oath of Malignancy takes a different route with “Necro Sacramento Impio”. Dragging riffs, a prominent bass and an occult atmosphere form the foundation, with a pacing and ritualistic undertone that suit the material well. The track carries its own unmistakable signature and stands firmly on its own.
The Oath places neither contribution above the other. With two tracks and just over fourteen minutes, this split shows how one entity can unfold in two different directions, each with its own strength and character.
Two voices from the same crypt, one blood flowing through both veins.
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of WolfKult Religion
Conjured on September 11 2026