(English version below)
Wie Sacrosanct Demonopathy nog vers in het geheugen heeft, hoort bij Deófol-Cræft een andere verhouding tussen de vertrouwde ingrediënten. Op deze nieuwe EP voor Werewolf Records worden de keizerlijke synths die het vorige album droegen grotendeels teruggedrongen. Lord Vrăjitor geeft het woord aan zijn gitaren, en die nemen de vrijgekomen ruimte moeiteloos in.
Een korte, sinistere synthintro opent Oratio ad draconem rubrum, tot een riff en stuwende drums de EP op gang trekken. Het tempo versnelt onmiddellijk, tremolo’s snijden door het geluid en Vrăjitors rauwe krijszang hangt erboven. De tremoloriffs dragen zelf al zoveel melodie dat de keyboards amper worden gemist. Snelle uitbarstingen en tragere, dreigende passages wisselen elkaar geregeld af, waardoor de vijf nummers ondanks hun rauwere aanpak voldoende beweging behouden.
Revenant Strigoi jaagt de muziek voort zodra het tempo stijgt, meedogenloos en zonder omkijken. Mortification and Mastery laat die agressie bijzonder rauw horen, met stevig gitaarwerk en rauwe vocalen boven razende drums. Ook hier duiken die melodieuze tremolo’s telkens weer op. Onmiskenbaar Fins blijft het: zelfs wanneer Warmoon Lord de tanden laat zien, blijft die melancholie door de riffs lopen.
Verdwenen zijn de synths allerminst. Ze liggen nu grotendeels achter de gitaren, zorgvuldig gedoseerd. In Deófles zijn ze duidelijker aanwezig en geven ze de melodieuze passages extra diepte, zonder prominent te worden. Net dit nummer toont dat Warmoon Lord zijn vertrouwde karakter niet heeft afgelegd: dezelfde melodische en atmosferische kern zit er nog steeds, alleen wordt die nu veel nadrukkelijker vanuit de gitaren opgebouwd. Bloodsword kiest een bottere weg, amper tweeënhalve minuut lang, zonder synths, enkel riffs en een voortjagende Strigoi. Ook afsluiter Night of Silver Fire laat de gitaren vooropgaan, met de keyboards opnieuw op de achtergrond, tot een korte sinistere synthoutro de cirkel sluit.
Deófol-Cræft klinkt rauwer en directer dan zijn voorganger, maar verliest nergens wat Warmoon Lord herkenbaar maakt. De teruggeschroefde keyboards zijn geen gemis; ze tonen hoeveel duisternis en melodie er al in het gitaarwerk zelf huist. Warmoon Lord behoudt zijn eigen gezicht: ijzig, melodieus en diep geworteld in de Finse blackmetaltraditie.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Anyone who still has Sacrosanct Demonopathy fresh in mind will hear a different balance between the familiar ingredients on Deófol-Cræft. On this new EP for Werewolf Records, the imperial synths that carried the previous album are largely pushed into the background. Lord Vrăjitor lets his guitars do the talking, and they effortlessly fill the space left behind.
A short, sinister synth intro opens Oratio ad draconem rubrum, until a riff and driving drums set the EP in motion. The pace immediately picks up, tremolos cut through the sound and Vrăjitor’s raw shrieks hang above it all. The tremolo riffs carry so much melody by themselves that the keyboards are barely missed. Fast eruptions regularly alternate with slower, more menacing passages, giving these five tracks plenty of movement despite their rawer approach.
Revenant Strigoi drives the music forward whenever the tempo rises, relentless and without looking back. Mortification and Mastery displays that aggression in particularly raw fashion, with forceful guitar work and harsh vocals over raging drums. Here too, those melodic tremolos keep resurfacing. It remains unmistakably Finnish: even when Warmoon Lord bares its teeth, that melancholy continues to run through the riffs.
The synths have by no means disappeared. They now sit largely behind the guitars, carefully measured. On Deófles they are more clearly present, adding extra depth to the melodic passages without becoming prominent. This track in particular shows that Warmoon Lord has not abandoned its familiar character: the same melodic and atmospheric core remains, only now it is built much more emphatically around the guitars themselves. Bloodsword takes a blunter route, barely two and a half minutes long, without synths, just riffs and Strigoi relentlessly pushing things forward. Closing track Night of Silver Fire likewise puts the guitars first, with the keyboards once again in the background, until a short, sinister synth outro closes the circle.
Deófol-Cræft sounds rawer and more direct than its predecessor, yet never loses what makes Warmoon Lord recognisable. The scaled-back keyboards are no loss; instead, they reveal just how much darkness and melody already reside within the guitar work itself. Warmoon Lord retains its own identity: icy, melodic and deeply rooted in the Finnish black metal tradition.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Werewolf Records
Conjured on September 27 2026