(English version below)
De diepste catacomben van Freiburg hebben na een sluimering van tweeëntwintig jaar hun ultieme misgeboorte gebaard. Werwolf, de schim die sinds 2005 door de Duitse underground waart, treedt definitief uit de schaduw. Met Satanic Terror spuugt deze entiteit een dertig minuten durend manifest van pure, onversneden godslastering in het gezicht van de schepping. Het is een ritualistische aanslag, gedragen door veteranen die hun sporen reeds verdienden in de duistere linies van Chaos Invocation, Ahnenkult en Antiversum.
Vanaf de openingsnoten trekt de plaat de luisteraar mee in een ijskoude, verstikkende vacuüm. De productie is gitzwart en bezit een ranzige vintage-vibe; dit is de sonische esthetiek van het wegrottende verleden. Snaarmeester Lupus weeft tezamen met de bezeten vocalen van Seuche een web van traditionele tremolo-riffs. De razernij in het titelnummer en de woeste uithalen in “Whore of Dead Heaven” sluiten naadloos aan bij de erfenis van Celestial Bloodshed en het Franse Funeral. Net als Werwolf circuleerde deze Franse cultband decennia in de diepste underground om recent met Opus Satani Excelsi een volwaardige langspeler af te leveren. De muzikale parallel is overduidelijk: Funeral rammelt door met pure, gitaar-gedreven haat en een ijskoude productie. Beide bands weigeren resoluut te moderniseren; hun tracks leunen zwaar op denderende tremolo-riffs en bezeten vocalen rechtstreeks uit de donkerste krochten, zonder concessies aan hedendaagse, cleane productiestandaarden.
Het gevaar schuilt tevens in de hypnotiserende traagheid. Werwolf onthoudt zich van moderne opsmuk en kiest voor een verstikkende monotonie. De loodzware, slepende mid-tempo passages in “Unholy Trinity” en “Infernal Devotion” roepen de kille sfeer op van Darkthrone rond de eeuwwisseling. Het absolute middelpunt van deze zwartgalligheid bevindt zich in “…of Cursed Places and Desegrated Graves”. Dit epos bouwt langzaam op vanuit een desolate leegte, om vervolgens te transformeren in een denderende stroom van gedenkwaardige, obscure gitaarmelodieën. Net als Celestial Bloodshed ademen de platen van zowel Werwolf als Funeral een bijna rituele, fanatieke zwartgalligheid uit waarin de sfeer van gevaar en totale toewijding constant voelbaar blijft.
De nummers klinken bewust herkenbaar, zoals de ijzige riffs in “Shrine of Faith”. Werwolf weigert de muzikale wetten te herschrijven; zij herbevestigen de oude doctrines met een ijzeren, militaire discipline. Het drumwerk van MTR drijft de nummers voort met een barbaarse, primitieve kracht. Dit is dertig minuten aan compromisloze, gitzwarte terreur. Een plaat die uitsluitend is ontworpen om de zachtmoedigen af te schrikken en de ware underground in totale as achter te laten.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Germany’s deepest catacombs have finally birthed their ultimate abomination after twenty-two years of slumber. Werwolf, the specter haunting the German underground since 2005, steps fully out of the shadows. With Satanic Terror, this entity vomits forth a thirty-minute manifesto of pure, unfiltered blasphemy into the face of creation. It is a ritualistic assault carried by veterans who already carved their names into the dark lineages of Chaos Invocation, Ahnenkult and Antiversum.
From the opening notes onward, the album drags the listener into an icy, suffocating void. The production is pitch-black and drenched in a rancid vintage aura; this is the sonic aesthetic of a decaying past left to rot beneath the earth. Stringmaster Lupus weaves together with the possessed vocals of Seuche a web of traditional tremolo riffs. The fury within the title track and the savage outbursts in “Whore of Dead Heaven” connect seamlessly to the legacy of Celestial Bloodshed and the French Funeral. Like Werwolf, this French cult band wandered through the deepest underground for decades before recently unleashing a full-length monument with Opus Satani Excelsi. The musical parallel is undeniable: Funeral charges forward with pure guitar-driven hatred and an icy production. Both bands refuse modernization with absolute conviction; their tracks lean heavily upon thundering tremolo riffs and possessed vocals rising directly from the darkest abysses, without concessions to contemporary clean production standards.
The danger also resides within the hypnotic slowness. Werwolf rejects modern embellishment and embraces a suffocating monotony. The crushing mid-tempo passages in “Unholy Trinity” and “Infernal Devotion” evoke the cold atmosphere of turn-of-the-millennium Darkthrone. The absolute center of this black malignancy emerges within “…of Cursed Places and Desegrated Graves”. This epic slowly rises from desolate emptiness before transforming into a thunderous current of memorable and obscure guitar melodies. Like Celestial Bloodshed, both Werwolf and Funeral radiate an almost ritualistic fanaticism in which danger and total devotion remain constantly palpable.
The songs sound deliberately familiar, especially the icy riffs within “Shrine of Faith”. Werwolf has no intention of rewriting musical laws; they reaffirm the ancient doctrines with iron military discipline. MTR’s drumming drives the material forward with barbaric primitive force. This is thirty minutes of uncompromising pitch-black terror. An album designed solely to repel the weak and leave the true underground buried beneath total ashes.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Dominance of Darkness Records
Conjured on May 15 2026