(English version below)
Witchcraft – Shaitan
Een klamme kelder. Een rammelende cassetterecorder. De geur van roest en nat beton. En dan: een riff die geen muziek is, maar een aanval. Shaitan is geen demo — het is een vloek op tape, vastgelegd in de loopgraven van de onderwereld. Zes titels, maar eigenlijk slechts één entiteit: onversneden, chaotische, helse bestial black metal.
De opnamekwaliteit tart zelfs de meest doorwinterde necroverzamelaar: drums als kapotte ribbenkasten, gitaren die meer ruisen dan riffen, vocalen die uit een ander vlak komen — een stem die kruipt, niet spreekt. ‘Mouth of Hell’ en ‘Grave Immolation’ zijn heropgestane ondoden van oudere demos, maar klinken hier als rituelen die met bloed in modder gekerfd zijn. De opname lijkt vanop meters afstand, alsof de band achter een muur van vlees speelt.
De covers zijn heiligschennend en bezwerend. Demoniac van Blasphemy klinkt niet als een interpretatie, maar als het ritueel zelf dat terug opgeroepen wordt. En Nuclear Darkness, oorspronkelijk van het vergeten Finse grafwezen Blasphemous Evil, wordt hier ondergesmeerd met pus, echo en vergetelheid. Shaitan is geen echo van het verleden — het is het verleden dat nog niet dood is.
Witchcraft – Belphegor
Als Shaitan de zweepslag is, dan is Belphegor de rottende stomp. Zeven bezweringen, waarvan drie tot dan toe onbekend. Maar vergis je niet: er zit niets nieuws onder deze maan. Alles aan deze tape stinkt naar ontbinding.
‘Beast Before Throne’ schuurt traag en doomy, alsof Archgoat door het moeras kruipt met gebroken knieën. ‘Brutal Vomit’ kotst zijn riffs uit over grindende drums, en ‘Cemetery Profanation’ is het geluid van een schedel die onder druk breekt. Er is geen groove, enkel krampachtig schuiven in grafsteenstof. Zelfs wanneer het tempo naar beneden gaat, blijft het verstikkend — als ademhalen onder modder.
De heropnames van oudere songs zoals ‘Taoghomet’ en ‘Mouth of Hell’ zijn niet netjes herdoopt, maar letterlijk opnieuw opgegraven. Geen remaster, geen correctie — alleen een nieuw karkas voor hetzelfde kwaad. De afsluiter ‘Tumult of Evil’ klinkt alsof de band ter plekke uit elkaar valt tijdens het spelen, en dat is precies waarom dit werkt: de chaos is echt, de dreiging niet nagespeeld maar beleefd.
Besluit: De duivel luistert mee
Twee tapes. Twee gestalten van dezelfde demon. Shaitan is de vlam. Belphegor is de rook. Beide zijn tijdloos cultmateriaal, maar niet omdat ze zich afzetten tegen het heden — omdat ze nooit in het heden thuishoorden. Witchcraft bestaat buiten tijd, buiten stijl, buiten gemak.
Ze spelen geen black metal. Ze roepen. Ze graven. En wij, vervloekt volk van tape en schaduw, wij luisteren.
90/100
Blackie
English version
Witchcraft – Shaitan
A damp basement. A rattling cassette deck. The scent of rust and wet stone. And then: a riff that isn’t music — it’s an assault. Shaitan isn’t a demo, it’s a curse on tape, captured in the trenches of the underworld. Six tracks, yet truly just one entity: unfiltered, chaotic, infernal bestial black metal.
The recording quality defies even the most hardened necro collector: drums like cracked ribs, guitars more hiss than riff, vocals that seep from another plane — a voice that crawls, not speaks. ‘Mouth of Hell’ and ‘Grave Immolation’ rise again from earlier incarnations, yet here they are carved into mud and blood, barely held together by tape hiss and distortion.
The covers are nothing short of sacrilegious invocations. Blasphemy’s Demoniac isn’t covered — it’s relived. And Nuclear Darkness, originally by the forgotten Finnish gravefiends Blasphemous Evil, is drowned here in filth and fog. Shaitan isn’t nostalgia — it’s the past that still hasn’t died.
🜃
Witchcraft – Belphegor
If Shaitan is the lash, Belphegor is the festering wound. Seven incantations, three previously unknown. But don’t be fooled: there is nothing new under this moon. Everything here reeks of decomposition.
‘Beast Before Throne’ grinds along with a doomy filth, like Archgoat crawling through a swamp with broken knees. ‘Brutal Vomit’ vomits its riffs over gnashing percussion, and ‘Cemetery Profanation’ is the sound of a skull cracking under pressure. There’s no groove — only the dragging limbs of a thing that should not move.
Old rituals like ‘Taoghomet’ and ‘Mouth of Hell’ are not revived — they’re exhumed. No remaster, no correction — just new decay over the same rot. The closer, ‘Tumult of Evil’, sounds as if the band is falling apart mid-song, and that’s precisely what makes it perfect: the chaos is real, the collapse genuine.
Conclusion: The devil listens still
Two tapes. Two faces of the same demon. Shaitan is the flame. Belphegor is the smoke. These are not tapes that reject the present — they never belonged in it to begin with. Witchcraft exists outside time, outside trends, outside comfort.
This is not black metal played. It is black metal summoned. It is black metal exhumed. And we, cursed breed of hiss and shadow, we listen.
90/100
Blackie
Under the seal of Wolfcult Religion
Conjured on July 3 2025