(English version below)
De oceanen van de sterfelijkheid kolken van existentiële leegte. Uit de Utrechtse bodem verrijst het tweekoppige gedrocht Wrang om met Verwording een gitzwart manifest van het absolute nihilisme te ontketenen. Dit werk verschijnt via Dominance of Darkness Records, een Duits ondergronds bastion dat steeds dieper afdaalt in de krochten van de Europese zwartmetalscene. Dit is een destructieve reis over woelige, verstikkende wateren richting de onvermijdelijke doodskist. Galgenvot, wiens giftige creativiteit eveneens stroomt door de obscure aderen van Nevel en Sarastus, slingert hier een nieuwe golf van misantropie de wereld in. Naast hem staat Valr, de ritmische beul die tevens de vellen geselt in de duistere krochten van Bodyfarm, Deathless Void en Weltschmerz en live de waanzin van Helleruin versterkt.
Dit nihilistische manifest wordt visueel gevangen door het magistrale artwork van de kunstenaar Dofzwart. De hoes toont een driemaster op een woeste zee onder een grauwe, stormachtige hemel. Het is de metafoor voor een stuurloze tocht gedreven door verzet en ontheemding. De Nederlandse driekleur wappert in de mast en het rood-witte wapenschild van de Domstad Utrecht prijkt op de achtersteven, geflankeerd door twee leeuwen. Deze Hollandse glorie op de hoes draagt een trotse, verstikkende monumentaliteit die de luisteraar boven de Zuiderzee dropt, recht in het donkere, verstikkende water.
De sonische martelgang opent met Stilstand. Dit nummer onderzoekt de verlamming van een maatschappij waarin oude fouten eeuwig herhalen. Vanaf de eerste seconden barst een onstuimige urgentie los via klassieke, gitzwarte tremolorifs en een heroïsche gitaarlead. De compositie switcht koortsachtig tussen furieuze blastbeats en verstikkende, tragere passages. Daarna muteert de plaat in Entartete Kunst. Hier regeert de vuile distortion en een opzwepende, rockende drive vol creatieve ontwrichting. De song gebruikt abrupte tempowisselingen en onorthodoxe harmonieën om de gevestigde moraal te tarten. Een gitaarsolo met heavy metalinvloeden snijdt door de chaos voor de finale inzet.
Op Nachten in Wahlheim reikt de schaduw van de dood tot ongekende diepten door de bezwerende dictie van Revenant. Deze vocalist, die zijn bittere stempel drukt op het onvolprezen, sinistere Order of Nosferat, de bezeten sekte van Sarkrista en tal van andere obscure genootschappen, brengt een huiveringwekkende bijdrage. Hij keelt, brult en braakt zijn zwarte bezweringen tezamen met Galgenvot over een fundament van magistraal riffgeweld. Er ontwaken onverwachte Viking- en folkinvloeden die een sfeer van een zwaarbevochten overwinning meedragen. De ijzige gitaarlijnen wekken een hypnotiserende trance op. Dit oord fungeert als een directe literaire manifestatie van Johann Wolfgang von Goethes klassieke roman The Sorrows of Young Werther, waarin de jonge, hypergevoelige kunstenaar Werther zich terugtrekt in het fictieve, afgelegen Duitse dorpje Wahlheim om rust te zoeken. Hij raakt er hopeloos, obsessief en onbeantwoord verliefd op een onbereikbare vrouw, wat zijn totale emotionele ondergang inluidt. Hij raakt volledig geïsoleerd, vervalt in een gitzwarte, suïcidale depressie en schiet zichzelf uiteindelijk door het hoofd.
De B-kant van het vinyl opent met Voor ons de zee. De oceaan fungeert hier als een ondoordringbare muur waar alle menselijke hebzucht strandt bij de afgrond. De muziek simuleert eb en vloed via vloeiende melodieën vol snijdende melancholie. De drums slaan als golven tegen de rotsen in een midtempo, doomachtige cadans met een smerige black metal puls. Hierna volgt de onbeteugelde wreedheid van De duivel is de ander. Dit filosofische statement verdraait Sartres gedachtegoed tot een manifest van menselijke zelfhaat. De gitaren hebben een giftige, zure toon. De ritmesectie raast onbarmhartig voort met een ziedende basgitaar die luid door de mix snijdt.
Het absolute dieptepunt van wanhoop openbaart zich in de monumentale afsluiter Bijtebauw. Dit epos van bijna tien minuten vangt de luisteraar in een maalstroom van gitzwarte emoties. Krassende kraaien en een mysterieus, akoestisch gitaarspel luiden het einde in. Carchost, de tiran achter Helleruin die tevens de volledige mix en mastering van deze destructie bewaakte, leent zijn angstaanjagende strot aan dit slotstuk. De song muteert via sfeervolle keyboards en melancholische, depressieve black metalinvloeden naar een plechtstatig hoorngeschal. Krachtige orkestraties en riffs creëren een weids contrast. Galgenvot brengt een uitgeputte klaagzang van iemand die de definitieve eindbestemming accepteert. De storm bereikt zijn absolute climax. Verwording laat een diepe indruk van leegte achter in het zwarte water van de vergetelheid.
83/100
⸸ Blackie ⸸
English version
The oceans of mortality churn with existential emptiness. From the soil of Utrecht rises the two-headed monstrosity Wrang to unleash, through Verwording, a pitch-black manifesto of absolute nihilism. This work is released through Dominance of Darkness Records, a German underground bastion descending ever deeper into the catacombs of the European black metal scene. This is a destructive voyage across violent, suffocating waters toward the inevitable coffin. Galgenvot, whose poisonous creativity also flows through the obscure veins of Nevel and Sarastus, hurls a fresh wave of misanthropy into the world. Beside him stands Valr, the rhythmic executioner who also batters the skins within the dark recesses of Bodyfarm, Deathless Void and Weltschmerz while strengthening the madness of Helleruin in a live setting.
This nihilistic manifestation is visually captured through the magnificent artwork of Dofzwart. The cover depicts a three-masted ship upon a raging sea beneath a bleak and storm-ridden sky. It serves as the metaphor for a rudderless voyage driven by defiance and displacement. The Dutch tricolour waves from the mast while the red-and-white coat of arms of Utrecht adorns the stern, flanked by two lions. This Dutch grandeur radiates a suffocating monumentality that drops the listener above the Zuiderzee, straight into dark and choking waters.
The sonic ordeal opens with Stilstand. This track examines the paralysis of a society trapped in the eternal repetition of old mistakes. From the very first seconds, a violent urgency erupts through classic pitch-black tremolo riffs and heroic guitar leads. The composition feverishly shifts between furious blast beats and suffocating slower passages. The album then mutates into Entartete Kunst. Here, filthy distortion reigns alongside an infectious rocking drive filled with creative upheaval. The song employs abrupt tempo shifts and unorthodox harmonies to challenge established morality. A heavy metal-inspired solo slices through the chaos before the final assault descends.
On Nachten in Wahlheim, the shadow of death reaches terrifying depths through the incantatory diction of Revenant. This vocalist, whose bitter mark stains the unholy realms of Order of Nosferat, the possessed sect of Sarkrista and countless other obscure circles, delivers a chilling contribution. He snarls, roars and vomits black invocations alongside Galgenvot upon a foundation of magnificent riff violence. Unexpected Viking and folk influences awaken, carrying the atmosphere of a hard-fought victory. The icy guitar lines conjure a hypnotic trance. This realm functions as a direct literary manifestation of Johann Wolfgang von Goethe’s The Sorrows of Young Werther, in which the young and hypersensitive artist Werther retreats to the isolated fictional German village of Wahlheim in search of peace. There he falls hopelessly and obsessively in love with an unattainable woman, setting his total emotional collapse into motion. Completely isolated, he descends into suicidal despair and ultimately shoots himself in the head.
The B-side opens with Voor ons de zee. Here, the ocean functions as an impenetrable wall upon which all human greed crashes into the abyss. The music simulates ebb and flow through fluid melodies steeped in cutting melancholy. The drums crash like waves against cliffs in a mid-paced, doom-laden cadence driven by a filthy black metal pulse. This is followed by the unrestrained cruelty of De duivel is de ander. This philosophical statement twists Sartre’s ideas into a manifesto of human self-hatred. The guitars possess a poisonous and acidic tone while the rhythm section surges mercilessly forward with a seething bass cutting loudly through the mix.
The absolute nadir of despair reveals itself within the monumental closing track Bijtebauw. This near ten-minute epic traps the listener inside a maelstrom of pitch-black emotion. Scratching crows and mysterious acoustic guitar work announce the end. Carchost, the tyrant behind Helleruin who also handled the mixing and mastering of this destructive work, lends his terrifying throat to the finale. The song mutates through atmospheric keyboards and melancholic depressive black metal influences toward solemn horn arrangements. Powerful orchestrations and riffs create a vast contrast. Galgenvot delivers the exhausted lament of someone accepting the final destination. The storm reaches its ultimate climax. Verwording leaves behind a profound sense of emptiness within the black waters of oblivion
83/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Dominance of Darkness Records
Conjured on May 17 2026