(English version below)
Zmora is in het Pools de nachtmerrie: de geest die in het donker op de borst van de slaper neerstrijkt en de adem uit hem perst. De naam past bij het duo uit Poznań in Groot-Polen, dat sinds de demo van 2011 de nacht blijft opgraven. Diabolizer beroert drums en stem, Bloodwhip gitaar, bas en synths. Wolfspell Records brengt W cieniu martwych drzew uit: drie nummers, ruim zesentwintig minuten rauwe, ongepolijste en diep melancholische black metal.
Cmentarny wiatr (Kerkhofwind) rekt zich twaalf minuten uit. Een korte akoestische aanzet maakt plaats voor een wanhopige, hypnotiserende riff en eentonig razende drums, terwijl subtiele synths zich eronder nestelen. Het geluid is guur en lo-fi, ijzig koud van de eerste toon. Diabolizers stem klinkt rauw en schor, de stembanden tot het uiterste gedreven, een getergde schreeuw. Halverwege breekt het tempo af voor getokkel en een solo, waarna de machine van droefgeestigheid weer aanslaat. De tekst volgt een man die voor de wereld gestorven is en elke nacht, in een lijkwade gehuld, door fluisterende geesten naar het kerkhof wordt geroepen. Zijn verlangen naar het graf en een eeuwigheid onder de sneeuw klinkt in elke riff door.
W cieniu martwych drzew houdt dezelfde weemoedige riffs vast en perst ze samen tot ruim vijf minuten. De drums blijven razen en de stem klinkt even gescheurd, even ruw en even koud. Tussen mist, raven en opengescheurde graven voltrekt zich een ritueel van bloed, een kelk en een mes, gedreven door het verlangen de geheimen van de doden te ontsluieren. Hij roept de nacht aan om de eenzaamheid in zijn dode hart te vullen. Een bezwering, doordrenkt van rouw.
Dan zwijgt de stem. Echo zapomnienia (Echo van de vergetelheid) loopt negen minuten instrumentaal: ambient, synths en akoestische klanken, met het gehuil van de wind dat nergens ophoudt. Wat de eerste twee nummers beklaagden en aanriepen, galmt na als vergeten stemmen in de wind, kaal en ijskoud.
Beide muzikanten spelen ook in Ohyda, de band waarover we met Zwarte Kunst eerder schreven en die voor ons een grote ontdekking was. Zmora klinkt kouder en somberder: rauwe black metal met een atmosfeer waaruit de wind nooit meer wegtrekt.
85/100
⸸ Blackie ⸸
English version
In Polish folklore, a zmora is a nightmare spirit that descends upon the chest of a sleeping person in the darkness, squeezing the breath from their lungs. The name suits this duo from Poznań, Greater Poland, who have been digging into the night since their 2011 demo. Diabolizer handles drums and vocals, while Bloodwhip takes care of guitars, bass and synthesizers. Wolfspell Records releases W cieniu martwych drzew: three tracks, over twenty-six minutes of raw, unpolished and deeply melancholic black metal.
Cmentarny wiatr (Cemetery Wind) stretches across twelve minutes. A brief acoustic introduction gives way to a desperate, hypnotic riff and relentlessly pounding drums, while subtle synthesizers creep underneath. The sound is harsh and lo-fi, freezing cold from the very first note. Diabolizer’s voice is raw and hoarse, his vocal cords pushed to their limits in a tormented scream. Halfway through, the pace drops for some guitar picking and a solo before the machinery of sorrow roars back to life. The lyrics follow a man who has died to the world and is summoned to the cemetery each night by whispering spirits, wrapped in a burial shroud. His longing for the grave and an eternity beneath the snow resonates through every riff.
W cieniu martwych drzew retains the same mournful riffs, compressing them into just over five minutes. The drums keep raging and the vocals remain just as torn, raw and cold. Amid mist, ravens and torn-open graves, a ritual of blood, a chalice and a knife unfolds, driven by the desire to uncover the secrets of the dead. The narrator invokes the night to fill the loneliness within his dead heart. An incantation steeped in mourning.
Then the voice falls silent. Echo zapomnienia (Echo of Oblivion) unfolds over nine instrumental minutes: ambient, synthesizers and acoustic passages, accompanied by the endless howling of the wind. What the first two tracks lamented and summoned lingers like forgotten voices carried on the wind, barren and ice-cold.
Both musicians also play in Ohyda, a band Zwarte Kunst previously covered and which proved to be a major discovery for us. Zmora sounds colder and more sombre: raw black metal with an atmosphere from which the wind never ceases to blow.
85/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Wolfspell Records
Conjured on October 18 2026