(English version below)
Brussel. Wemmel. De rand waar stilte zich ophoopt en langzaam begint te bewegen. Uit die grond rijst Aerdryk op, het werk van Corvus von Burtle, een naam die zich reeds in meerdere gedaantes heeft vastgezet in de Belgische onderlaag. Erbeet Azhak. Wolvennest. Cult of Erinyes. En nu dit.
Vier jaar na ‘Met de Drietand op Mijn Huid’ keert het project terug. Geen plotse eruptie. Iets dat al die tijd onder het oppervlak bleef gisten, rijpen, rotten naar zijn ware vorm.
De klank is veranderd. Waar het debuut dreef op een dichte muur van gitaren met synths als leidende kracht, schuiven op ‘Onzuiver’ de gitaren naar voren. Droger. Duidelijker. Ze dragen het gewicht. De synths blijven aanwezig, maar sturen vanop afstand. Minder mist. Meer vorm. De baslijnen eisen een eigen stem op, creatief en bloedserieus, die het geheel mee draagt. De vocalen scheuren en smeken tegelijk, razende screams die kantelen in een parlando, een biecht gefluisterd in het donker.
Acht bezweringen ontvouwen zich met het geduld van iemand die weet dat het graf wacht. ‘Modder en Bloed’ legt de grond, zwaar en bedachtzaam. ‘Een Wereld om te Bederven’ beitelt donkere melodielijnen in steen, riffs die zich vastzetten. ‘De Laatste Wens van een Stervende Hoer’ draagt zijn titel als een wond, zes minuten die zich langzaam openen. Dan kantelt de plaat. Synths duiken opnieuw op, snelheid trilt door de vloer, vocalen wrikken zich los uit een strakkere greep. ‘Een Bestaan van Lijden’ ontvouwt zich naar zijn tweede helft toe als een ritueel dat zijn climax bereikt, gelaagde stemmen zweven op waar men ze het minst verwacht. In ‘Kruispunt’ verandert de adem. Trager, slepend, cleane vocalen laten een andere ruimte open. De afsluiter stapelt lagen op lagen, gitaren en synths en herhaling, tot het geheel zich dichttrekt zonder te verdwijnen.
‘Onzuiver’ leeft in spanning. Rauwheid tegenover melodie. Directheid tegenover afstand. Alles beheerst gehouden, elke beweging ingehouden tot het juiste moment. Het vraagt tijd. De eerste greep blijft oppervlakkig. Pas wanneer het zich opent, toont het zijn ware vorm. De Belgische ondergrond beweegt. Dit is één van de stemmen die blijft hangen.
86/100
⸸ Blackie ⸸
English version
Brussels. Wemmel. The outskirts where silence gathers and slowly begins to stir. From that ground, Aerdryk rises, the work of Corvus von Burtle, a name that has already embedded itself in multiple forms within the Belgian underground. Erbeet Azhak. Wolvennest. Cult of Erinyes. And now this.
Four years after Met de Drietand op Mijn Huid, the project returns. No sudden eruption. Something that has been festering beneath the surface all this time, maturing, rotting toward its true form.
The sound has shifted. Where the debut leaned on a dense wall of guitars with synths as the guiding force, Onzuiver pushes the guitars forward. Drier. Clearer. They carry the weight. The synths remain, but direct from a distance. Less mist. More form. The bass lines claim a voice of their own, creative and severe, carrying the whole alongside them. The vocals tear and plead at once, rabid screams folding into a parlando, a confession whispered in the dark.
Eight invocations unfold with the patience of one who knows the grave is waiting. Modder en Bloed lays the ground, heavy and deliberate. Een Wereld om te Bederven carves dark melodic lines into stone, riffs that take hold. De Laatste Wens van een Stervende Hoer bears its title like a wound, six minutes that slowly open. Then the album turns. Synths rise again, speed trembles through the floor, vocals wrench themselves loose from a tighter grip. Een Bestaan van Lijden unfolds toward its second half like a ritual reaching its climax, layered voices drifting where they are least expected. In Kruispunt, the breath changes. Slower, dragging, clean vocals open another space. The closing track stacks layer upon layer, guitars and synths and repetition, until the whole seals itself without disappearing.
Onzuiver lives in tension. Rawness against melody. Directness against distance. Everything held in control, each movement restrained until the right moment. It asks for time. The first grasp remains superficial. Only when it opens does its true form emerge. The Belgian underground moves. This is one of the voices that lingers.
86/100
⸸ Blackie ⸸
Under the seal of Amor Fati Productions
Conjured on April 11 2026